ଵାସଃ ପ୍ରତିସରୈଃ ସୂତ୍ରୈଃ ପାଵକଵ୍ଯଜନୋଚ୍ଛ୍ରିତୈଃ । ନୃତ୍ଯଵାଦିତ୍ରଗୀତୈଶ୍ଚ ସର୍ଵବଲ୍ଯୁପହାରକୈଃ
ବସ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ସୂତ୍ର, ପତାକା, ବିଶୁଦ୍ଧ ପଙ୍ଖା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଉପହାର ଦେଇ; ନୃତ୍ୟ, ବାଦ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବଳି ଉପହାର ଦ୍ୱାରା —
ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନ୍ନପାନୈଶ୍ଚ ଯା ପୂଜା କ୍ରିଯତେ ନରୈଃ । ନାରାଯଣଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭକ୍ତିଃ ସା ଲୌକିକୀ ମତା
ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ, ଅନ୍ନ ଓ ପାନୀୟ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ଭକ୍ତିକୁ ଲୋକିକ ଭକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
କାଯିକୀ ସୈଵ ନିର୍ଦିଷ୍ଟା ଭକ୍ତିଃ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧିକୀ । ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମଜାପ୍ଯାନି ସଂହିତାଧ୍ଯଯନାନି ଚ
ଏହି କାୟିକ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ କାମ ସାଧନ କରେ । ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦ ଜପ ଓ ସଂହିତା ପାଠ ଦ୍ୱାରା —
କ୍ରିଯଂତେ ଵିଷ୍ଣୁମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ସା ଭକ୍ତିର୍ଵୈଦିକୋଚ୍ଯତେ । ଵେଦମଂତ୍ରହଵିର୍ଯାଗୈଃ କ୍ରିଯାଯା ଵୈଦିକୀ ମତା
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କରାଯାଏ, ସେହି ଭକ୍ତିକୁ ବେଦିକ ଭକ୍ତି କୁହାଯାଏ । ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଓ ହବିଷ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଉଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବେଦିକ କ୍ରିୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଦର୍ଶେ ଚ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଚ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଚାଗ୍ନିହୋତ୍ରକମ୍ । ପ୍ରାଶନଂ ଦକ୍ଷିଣାଦାନଂ ପୁରୋଡାଶଂ ଚରୁ କ୍ରିଯା
ଦର୍ଶ ଓ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍; ପ୍ରାଶନ, ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା, ପୁରୋଡାଶ ଓ ଚରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବା ଦରକାର ।
ଇଷ୍ଟିର୍ଧୃତିଃ ସୋମପାନଂ ଯାଜ୍ଞିଯଂ କର୍ମ ସର୍ଵଶଃ । ଅଗ୍ନିଭୂମ୍ଯନିଲାକାଶ ଦ୍ଯୁତି ଶଂକର ଭାସ୍କରମ୍
ଇଷ୍ଟି, ଧୃତି, ସୋମପାନ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ — ଅଗ୍ନି, ଭୂମି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ତେଜ, ଶିବ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ —
ତମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯକୃତଂ କର୍ମ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଦୈଵତମ୍ । ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକୀତି ଵିଵିଧା ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତିସ୍ଥିତା ନୃପ
ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠି ହେଉଛି, ସେଗୁଡିକ ଶେଷରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଏ । ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭକ୍ତି, ରାଜନ୍, ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି ।
ସାଂଖ୍ଯାଖ୍ଯାଂ ଯୋଗସଂଜାତାଂ ଶୃଣୁ ଭୂପ ଯଥୋଦିତାମ୍ । ଚତୁର୍ଵିଂଶତି ତତ୍ତ୍ଵାନି ପ୍ରଧାନାଦୀନି ସଂଖ୍ଯଯା
ସାଂଖ୍ୟ ନାମକ ଯୋଗ ଜନିତ ଭକ୍ତି କିପରି ଅଛି, ରାଜା, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ । ପ୍ରଧାନ ଆଦି ଚବିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱ ସଂଖ୍ୟାରେ ଗଣାଯାଇଛି —
ଅଚେତନାନି ଭୋଗ୍ଯାନି ପୁରୁଷଃ ପଂଚଵିଂଶକଃ । ଚେତନଃ ସ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ କର୍ତା ଭୋକ୍ତା ଚ କର୍ମଣାମ୍
ଏହାମାନେ ଜଡ଼ ଓ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ । ପଞ୍ଚବିଶତିତମ ପୁରୁଷ ଚେତନାମୟ, ସେ କର୍ତ୍ତା ଓ କର୍ମର ଭୋକ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଆତ୍ମା ନିତ୍ଯୋଵ୍ଯଯଶ୍ଚୈଵ ଅଧିଷ୍ଠାତା ପ୍ରଯୋଜକଃ । ପୁରୁଷୋଽଵ୍ଯକ୍ତ ନିତ୍ଯଃ ସ୍ଯାତ୍କାରଣଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଆତ୍ମା ଅବିନାଶୀ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ସମସ୍ତର ନିୟନ୍ତା, ପ୍ରେରକ । ପୁରୁଷ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ନିତ୍ୟ, କାରଣ ଓ ମହେଶ୍ୱର ।
ତତ୍ତ୍ଵସର୍ଗୋ ଭାଵସର୍ଗୋ ଭୂତସର୍ଗଶ୍ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ସଂଖ୍ଯାଯାଃ ପରିସଂଖ୍ଯାଯାଃ ପ୍ରଧାନଂ ଚ ଗୁଣାତ୍ମକମ୍
ତତ୍ତ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି, ଭାବ ସୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଭୂତ ସୃଷ୍ଟି—ଏହାମାନେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଗଣନା ଓ ଅନୁସନ୍ଧାନର ବିଷୟ। ଏହି ସବୁର ମୂଳ ହେଉଛି ଗୁଣମୟ ପ୍ରଧାନ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସାଧର୍ମ୍ଯଵୈଧର୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଧାନଂ ଚ ଵିଧର୍ମି ଚ । କାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚୈଵ କାମିତ୍ଵମିଦମୁଚ୍ଯତେ
ପ୍ରଧାନ ଓ ତାହାରୁ ଭିନ୍ନ ଯାହା, ସେମାନଙ୍କର ସମାନତା ଓ ଭିନ୍ନତା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କାରଣ ଓ ଇଚ୍ଛା—ଏହାକୁ ଯେଉଁଠି ଜଣାଯାଏ, ସେଠିକୁ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରଯୋଜ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରଧାନସ୍ଯ ଵୈଧର୍ମ୍ଯମିଦମୁଚ୍ଯତେ । ସର୍ଵତ୍ର କର୍ତୃତା ବ୍ରହ୍ମ ପୁରୁଷସ୍ଯାପ୍ଯକର୍ତୃତା
ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ—ଏହି ଭିନ୍ନତା ଭାବିତା ହୁଏ। ସମସ୍ତଠାରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର, କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷ ନିଷ୍କ୍ରିୟ।
ଅଚେତନପ୍ରଧାନେନ ସମତ୍ଵମିଦମୁଚ୍ଯତେ । ତତ୍ତ୍ଵାଂତରଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ କାର୍ଯକାରଣମେଵ ଚ
ଅଚେତନ ପ୍ରଧାନ ସହ ସମତା ଏହିପରି ଘୋଷିତ। ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନତା ଓ କାରଣ-ଫଳ ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅଂଶ।
ପ୍ରଯୋଜନଂ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵପ୍ରସଂଖ୍ଯଯା । ସଂଖ୍ଯାତମୁଚ୍ଯତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ଵିଜଯାର୍ଥଵିଚିଂତକୈଃ
ତତ୍ତ୍ୱ ଗଣନା ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ଯେଉଁ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ବିଜୟ ଲାଗି ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଗଣନା କରିଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଇତି ମତ୍ଵାସ୍ଯ ସଦ୍ଭାଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଖ୍ଯାଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଧିକଂ ଚାପି ଭୂତତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ
ଏଭଳି ଏହାର ସତ୍ତା, ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ତାହାର ଗଣନାକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝି, ପ୍ରଜ୍ଞାନୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଭୂତତତ୍ତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି।
ସାଂଖ୍ଯୈଃ କୃତା ଭକ୍ତିରେଷା ଭକ୍ତିରାଧ୍ଯାତ୍ମିକୀ ସ୍ମୃତା । ଯୋଗଜାମପି ତେ ଭୂପ ଶୃଣୁ ଭକ୍ତିଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍
ସାଂଖ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତି ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହାକୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭକ୍ତି କୁହାଯାଏ। ଏବେ ରାଜା, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ।
ପ୍ରାଣାଯାମପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଧ୍ଯାନଵାନ୍ନିଯତେଂଦ୍ରିଯଃ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷଵ୍ରତୀ ଚାପି ସର୍ଵପ୍ରତ୍ଯାହୃତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରାଣାୟାମ କରେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ଭିକ୍ଷା ଖାଇବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଧରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ କରେ—
ଧାରଣଂ ହୃଦଯେ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯମାନୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍ । ହୃତ୍ପଦ୍ମକର୍ଣିକାସୀନଂ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଂ ସୁଲୋଚନମ୍
ହୃଦୟରେ ଧାରଣା କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମର କର୍ଣ୍ଣିକାରେ ବସିଥିବା, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ—
ପଶ୍ଯନ୍ନୁଦ୍ଯୋତିତମୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରକଟୀତଟମ୍ । ଶ୍ଵେତଵର୍ଣଂ ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଵରଦାଭଯହସ୍ତକମ୍
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ, କମରେ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର, ଧଳା ବର୍ଣ୍ଣ, ଚାରିଟିଏ ହାତ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଭୟ ନାଶ କରୁଥିବା ହସ୍ତ ଦେଖେ—
ଯୋଗଜା ମାନସୀସିଦ୍ଧିର୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଃ ପରା ସ୍ମୃତା । ଯ ଏଵଂ ଭକ୍ତିମାନ୍ଦେଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ସିଦ୍ଧିକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଭକ୍ତି କୁହାଯାଏ। ଏଭଳି ଭାବରେ ଯିଏ ଦେବଙ୍କୁ ଭଜେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ରଖେ।
ଏଵଂ ଭକ୍ତିଃ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟା ଵିଵିଧା ନୃପନଂଦନ । ସାତ୍ଵିକୀ ରାଜସୀ ଚୈଵ ତାମସୀଭେଦତସ୍ତ୍ଵିମାଃ
ଏଭଳି ଭକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି, ରାଜନ୍ତନୟ। ଏମାନେ ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।
ନାନାପ୍ରକାରା ଵିଜ୍ଞେଯା ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ । ଯଥାଗ୍ନିଃ ସୁସମୃଦ୍ଧାର୍ଚ୍ଚିଃ କରୋତ୍ଯେଧାଂସି ଭସ୍ମସାତ୍
ଅସୀମ ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଭଲରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି ଇନ୍ଧନକୁ ଖାକରେ ପରିଣତ କରେ—
ପାପାନି ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତିସ୍ତଥା ଦହତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେପରି, ଭଗବତ୍ଭକ୍ତି ମାତ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାପକୁ ଦହିଦେଇଥାଏ।
ଯାଵଜ୍ଜନୋ ନ ଶୃଣୁତେ ଭୁଵି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସୁଧାରସମଶେଷରସୈକସାରମ୍ । ତାଵଜ୍ଜରାମରଣଜନ୍ମଶତାଭିଘାତଦୁଃଖାନି ତାନି ଲଭତେ ବହୁଦେହଜାନି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକେ ପୃଥିବୀରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି—ଯାହା ସମସ୍ତ ରସର ମଧ୍ୟରୁ ଅମୃତର ସାର—ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଜରା, ମୃତ୍ୟୁ, ଅନେକ ଜନ୍ମ ଓ ଅନେକ ଦେହରୁ ହୁଏଥିବା ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।
ସଂକୀର୍ତିତଶ୍ଚିଂତିତକୀର୍ତିରଂତଃ ଶ୍ରୁତାନୁଭାଵୋ ଭଗଵାନନଂତଃ । ସମଂତତୋଽଘଵିନିହଂତି ମେଘଂ ଵାଯୁର୍ଯଥାଭାନୁରିଵାଂଧକାରମ୍
ଯାହାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଗାଯାଯାଏ, ମନେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ—ସେ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ ସମସ୍ତଠାରେ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ।
ନ ଦାନ ଦେଵାର୍ଚନ ଯାଗ ତୀର୍ଥ ସ୍ନାନ ଶ୍ରୁତାଚାର ତପଃ କ୍ରିଯାଭିଃ । ତଥା ଵିଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭତେଂଽତରାତ୍ମା ଯଥା ହୃଦିସ୍ଥେ ଭଗଵତ୍ଯନଂତେ
ଦାନ, ଦେବପୂଜା, ଯଜ୍ଞ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ଶାସ୍ତ୍ରାଧ୍ୟୟନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା କୌଣସି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ମନର ଏମିତି ପବିତ୍ରତା ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ ହୃଦୟରେ ବସିଲେ ମିଳେ।
କଥା ଵିଶୁଦ୍ଧା ନରନାଥ ତଥ୍ଯାସ୍ତା ଏଵ ପଥ୍ଯା ହରିନାଥ ତଥ୍ଯାଃ । ସଂକୀର୍ତିତା ଯତ୍ର ପଵିତ୍ରମୂର୍ତେଃ ସଂଶ୍ରୂଯତେ ଚ ଶ୍ରୁତସାଧୁକୀର୍ତିଃ
ନରନାଥ, ଏହି କଥାମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟ। ହରିନାଥ, ଏମାନେ ଉପକାରକ। ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତିର କୀର୍ତ୍ତି ଗାଯାଯାଏ, ଶୁଣାଯାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୀର୍ତ୍ତି ଶ୍ରବଣ କରାଯାଏ, ସେଠି ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର କଥା ରହିଛି।
ଧନ୍ଯୋସି ଧୀରଧରଣୀଧର ଧର୍ମଧୁର୍ଯ୍ଯ ଧ୍ଯାନୈକତାନ ହୃଦଯଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ । ଯନ୍ନୈଷ୍ଠିକୀମତିରସୌ ତଵ ସୌଭଗଶ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣନାଥସୁକୃତଃ ଶ୍ରଵଣେ ପ୍ରଵୃତ୍ତା
ଧରାକୁ ବହନ କରୁଥିବା ଧୈର୍ୟଶୀଳ ରାଜା, ତୁମେ ଧନ୍ୟ। ତୁମ ହୃଦୟ ସର୍ବଦା ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଅଛି। ତୁମ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଲୀଳା କଥା ଶୁଣିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଇଛ।
ଅନାରାଧ୍ଯ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରଦଂ ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯଯମ୍ । କୁତଃ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵେଦ୍ଭୂପ ପୁରୁଷସ୍ଯାତ୍ମମାନିନଃ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅବିନାଶୀ ବରଦାତା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ନିଜକୁ ଉଚ୍ଚ ଭାବୁଥିବା ମଣିଷ ପାଇଁ କେମିତି ସତ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ହେବ?