ତତୋ ଯୋଗିଗମ୍ଯମପୁନରାଵୃତ୍ତିଶାଶ୍ଵତଂ ସର୍ଵୋପନିଷଦମଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ପ୍ରଦଦୌ
ତାପରେ, ସେ ଶିକାରୀଙ୍କୁ ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଅବିନାଶୀ, ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ସାର ଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ଦେଲେ।
ଅସୌ ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ମୁହୂର୍ତେ ମାନୁଷଂ ରୂପଂ ଵିହାଯ ପଂଚୋପନିଷନ୍ମଯଂ ସକଲପୁତ୍ରଦାରସହିତୋ ଦୀପ୍ତିମଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାସ୍ଥାଯ ସହସ୍ରାର୍କଦ୍ଯୁତିସଦୃଶଂ ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରୋଗଣାକୀର୍ଣଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଵାସୁଦେଵେତ୍ଯେକଂ ଜଗାମ
ସେ ଶିକାରୀ ତୁରନ୍ତ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ପୁଅ ଓ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ, ପାଞ୍ଚ ଉପନିଷଦର ସାର ଥିବା ଦୀପ୍ତିମୟ ବୈଷ୍ଣବ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ଘିରିଥିବା, ସୁନାର ଭିତରେ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ବାସୁଦେବଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଦାରୁକୋ ରଥମାରୁହ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସମୀପଂ ଵିଵେଶ
ସେଇ ସମୟରେ, ଦାରୁକ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମୀପକୁ ଗଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ମତ୍ସ୍ଵରୂପମର୍ଜୁନଂ ପୂର୍ଵମାନଯସ୍ଵେତି ପ୍ରେଷଯାମାସ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, 'ମୋ ପରି ଅର୍ଜୁନକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଏଠାକୁ ଆଣ,' ବୋଲି ଦେଶପ୍ରେଷଣ କଲେ।
ସ ତୁ ମନୋଜଵସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯାର୍ଜୁନସମୀପମାଜଗାମ
ସେ ମନର ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵ୍ଯର୍ଜୁନସ୍ତଦାରୁହ୍ଯ ପରିଣୀଯ ନମସ୍କୃତ୍ଵା କିଂ କରୋମୀତି ପୁଟାଂଜଲିରୁଵାଚ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଅର୍ଜୁନ ଦେବୀମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବିବାହ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତମାହ ପାର୍ଥାହଂ ସ୍ଵଲୋକଂ ଯାସ୍ଯାମି ତ୍ଵଂ ତୁ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ରସ୍ଥା ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦ୍ଯଷ୍ଟଭାର୍ଯା ଆନୀଯ ମମ ଶରୀରେ ପ୍ରେଷଯ
କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, 'ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ମୋ ଲୋକକୁ ଯିବି। ତୁମେ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ମୋ ଅଷ୍ଟ ଭାର୍ଯ୍ୟା—ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—କୁ ଆଣି, ମୋ ଦେହ ପାଖକୁ ପଠା।'
ସ ଦାରୁକେଣ ସହିତୋ ନଗରୀମାଜଗାମ
ସେ ଦାରୁକ ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ଵିମାନସ୍ଥା ନଭସି ସଂସ୍ଥିତାଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଯିଯାନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଋଷିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ଵଵୃଷୁଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆକାଶରେ ଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି, ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ମାନୁଷଦେହଂ- ସଂନ୍ଯସ୍ଯସକଲଜଗତ୍ସ୍ଥିତିସଂହାରହେତୁଭୂତଂ ସକଲକ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞମଂତର୍ଯାମିଯୋଗିଧ୍ଯେଯମନାମଯଂ ଵାସୁଦେଵାତ୍ମକଂ ଦେହଂ ଧୃତ୍ଵା ଵୈନତେଯମାରୁହ୍ଯ ମହର୍ଷିଭିସ୍ତୂଯମାନୋ ଜଗାମ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ମାନବ ଦେହ—ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ଓ ନାଶର କାରଣ, ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖ ରହିତ, ବାସୁଦେବ ରୂପୀ—ଛାଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମହାର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଅର୍ଜୁନୋ ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାଭ୍ଯାଂ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦିମହିଷୀଭ୍ଯସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯାମାସ
ଅର୍ଜୁନ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ରାନୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ପୌରଜନାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ଦ୍ଵାରଵତୀମୁତ୍ସୃଜ୍ଯାଂତଃପୁରାଦ୍ବହିର୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ସର୍ଵାସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣଵଲ୍ଲଭା ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନସହିତାଃ ଶୀଘ୍ରମେଵ ହରେଃ ସମୀପଂ ଜଗ୍ମୁଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱାରାବତୀର ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଏବଂ ଜନନୀମାନେ ଗୃହଭିତରୁ ବାହାରି, ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ହରିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାକ୍ରୂରାଃ ସର୍ଵେ ଯଦୁଵୃଦ୍ଧା ଵପୁସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସନାତନଵାସୁଦେଵଂ ସମାଜଗ୍ମୁଃ
ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ଅକୃର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଦୁବଢ଼ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶାଶ୍ୱତ ବସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ରେଵତୀଚ ବଲଭଦ୍ରଶରୀରଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଗ୍ନିଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ଦେହଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଵିମାନାରୂଢା ଭର୍ତୁଃ ସ୍ଥାନଂ ସଂକର୍ଷଣଲୋକଂ ଦିଵ୍ଯମଵାପ
ରେବତୀ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ଦେହ ପାଇ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ସ୍ୱାମୀ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଥୈଵ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ସହ ରୁକ୍ମପୁତ୍ରୀ ତଥାନିରୁଦ୍ଧେନୋଷାପି ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଯାଦଵସ୍ତ୍ରିଯଃ ସ୍ଵସ୍ଵଭର୍ତୁଃ ଶରୀରାଣି ସଂପୂଜ୍ଯାଗ୍ନିପ୍ରଵେଶଂ ଚକ୍ରୁଃ
ଏହିପରି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସହ ରୁକ୍ମପୁତ୍ରୀ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ସହ ଉଷା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଦୁବନ୍ଶୀ ମହିଳାମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦେହକୁ ପୂଜି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେଷାଂ ସର୍ଵେଷାମର୍ଜୁନଔର୍ଦ୍ଧ୍ଵଦୈହିକଂ କୃତଵାନ୍
ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ ଶେଷ କ୍ରିୟା କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଦିଵ୍ଯଵାଜିସମାଯୁକ୍ତଂ ସୁଗ୍ରୀଵାଖ୍ଯକଂ ସର୍ଵରତ୍ନୋପେତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯ ଦାରୁକୋପ୍ଯାଜଗାମ
ସେଇ ସମୟରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଲଗା ଦାରୁକ ଆସିଲେ।
ପାରିଜାତତରୁର୍ଦେଵସଭାସୁଧର୍ମାତ୍ରିଦଶେଂଦ୍ରଲୋକମଯାତାମ୍
ପାରିଜାତ ଗଛ, ସୁଧର୍ମା ଦେବସଭା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚଳିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ସମଯେ ଦ୍ଵାରଵତୀପୁରୀ ମହୋଦଧୌ ନିମଗ୍ନାଭୂତ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ଦ୍ୱାରାବତୀ ପୁରୀ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲୀନ ହେଲା।
ତତଃ ସର୍ଵାଃ ଷୋଡଶସହସ୍ରଭାର୍ଯ୍ଯା ଅର୍ଜୁନେନସହେଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ଗଚ୍ଛଂତୀର୍ଦସ୍ଯଵୋ ଜଗୃହୁଃ
ତାପରେ, ଷୋଳେ ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯିବାବେଳେ ଡାକାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ଦେଵଗଂଧର୍ଵଯୋଷିତୋ ହ୍ଯଷ୍ଟାଵକ୍ରଂ ମହାମୁନିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜହସୁସ୍ତତସ୍ତେନ ଶପ୍ତା ଵେଶ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯଥ ତତସ୍ତାଭି ପ୍ରସାଦିତଃ ପୂଜିତଶ୍ଚ ତତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସର୍ଵଲୋକୈଶ୍ଚ ନମସ୍କୃତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଭର୍ତାରମଵାପ୍ଯାପି ତେନୈଵ ଦସ୍ଯୁହସ୍ତଂ ଗତା ଅଭଵନ୍
ପୂର୍ବରୁ ଏହି ମହିଳାମାନେ ଦେବୀ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମହାମୁନି ଅଷ୍ଟାବକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦାଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ ଯେ, 'ତୁମେ ବେଶ୍ୟା ହେବେ'। ପରେ ସେମାନେ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପୂଜିତ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଶାପରେ ଡାକାମାନଙ୍କ ହାତକୁ ପଡ଼ିଲେ।
ଅର୍ଜୁନୋଽପି ଦସ୍ଯୁଭିର୍ନିର୍ଜିତଃ ଶୋକସମାଵିଷ୍ଟୋ ମମ ଭୁଜବଲଂ ସଵୀର୍ଯଂ କୃଷ୍ଣେନୈଵ ସହ ସର୍ଵମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ନିର୍ଯାତମିତି ମତ୍ଵା ଅଦ୍ଯ ମମ ଭାଗ୍ଯ କ୍ଷଯ ଇତି ଵଦନ୍ସାଯଂ ସଂଧ୍ଯାରଵିରିଵ ନିଃଶେଷଵିନଷ୍ଟତେଜାଃ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ସମାଜଗାମ
ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ଡାକାମାନଙ୍କ ଠାରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୋର ବାହୁବଳ, ପ୍ରାକ୍ରମ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲା; ଆଜି ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଶେଷ ହେଲା'। ଏହିପରି କହି, ସଂଧ୍ୟା ବେଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ତେଜ ହରାଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଏଵଂ ହିତାର୍ଥାଯ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସମସ୍ତଭୂଭାରଵିନାଶାଯ ଯଦୁଵଂଶେଽଵତୀର୍ଯ ସକଲରାକ୍ଷସଵିନାଶଂ କୃତ୍ଵା ମହାଂତମପି ଚୋର୍ଵୀଭାରଂ ନାଶଯିତ୍ଵା ନଂଦଵ୍ରଜଦ୍ଵାରକାମଥୁରାନିଵାସିନଃ ସର୍ଵାନ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମାନ୍କାଲଭଵବଂଧୈର୍ମୋଚଯିତ୍ଵା ପରମୈଶ୍ଵର୍ଗେ ଶାଶ୍ଵତେ ଯୋଗିଗମ୍ଯେ ହିରଣ୍ମଯେ ରମ୍ଯେ ସାତ୍ଵିକେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯମହିଷ୍ଯାଦିସଂସେଵ୍ଯମାନୋ ଵାସୁଦେଵ ଉଵାସ
ଅତ୍ର ଶ୍ଲୋକାଃ - ଅନ୍ଯେ ସର୍ଵେଽଵତାରାଃ ସ୍ଯୁଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚରିତଂ ମହତ୍ । ଭୂଭାରକଵିନାଶାଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ରମାପତିଃ
ଏଠାରେ ଶ୍ଲୋକ ଅଛି— ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅବତାର ତାଙ୍କର; କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀର ଭାର ନାଶ ପାଇଁ; ଏହି କାରଣରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଏତତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚରିତଂ ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ନାଶହେତଵେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ କରୁଣାସିଂଧୁର୍ଵୈକୁଂଠେ ମୋଦତେ ସଦା ୧୦୦ 6.252.
ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୃପାର ସାଗର, ସଦା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତମିଦଂ ଦେଵି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚରିତଂ ଶୁଭମ୍ । ସଂଗ୍ରହେଣ ମଯୈଵୋକ୍ତଂ ତଵ ସର୍ଵଫଲପ୍ରଦମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ କହିଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଚରିତଂ ଯଃ ପଠେଦ୍ଧରିସନ୍ନିଧୌ । ସ୍ମରେଦ୍ଵା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁଠି ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସୁଦେବଙ୍କ କଥା ପଢ଼େ, ମନେକରେ କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣେ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋ ଵା ତଥୋପପାତକସଂଯୁତଃ । ବାଲକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚରିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ବଡ଼ ଅପରାଧ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଅପରାଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବାଳକ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ସମାସୀନଂ ରୁକ୍ମିଣୀସହିତଂ ହରିମ୍ । ସ୍ମରନ୍ଵୈ ମହଦୈଶ୍ଵର୍ଯମନେନାପ୍ନୋତ୍ଯସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାରାକାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ସହିତ ହରି ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମହାଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସଂଗ୍ରାମେ ସଂକଟେ ଦୁର୍ଗେ ଶତ୍ରୁଭିଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତେ । ନେତାରଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସୁଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଃଖରେ, କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଘେରି ରଖିଥିବା କିଛି ଦୁର୍ଗରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନେତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଭାର ନାଶ ପାଇଁ, ବସୁଦେବ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରି, ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ନାଶ କଲେ, ବଡ଼ ଭାର ହଟାଇଲେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜ, ଦ୍ୱାରକା ଏବଂ ମଥୁରାର ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବାସିନ୍ଦାମାନେଙ୍କୁ କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶାଶ୍ୱତ, ଯୋଗୀମାନେ ପହଞ୍ଚିପାରିବା ହିରଣ୍ମୟ ଏବଂ ସାତ୍ୱିକ ଲୋକରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରାନୀମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ବସୁଦେବ ସେଠାରେ ବସିଲେ।