ତଦଯଶ୍ଚୂର୍ଣୀଭୂତବୀଜସମୁଦ୍ଭୂତା ଵଜ୍ରସନ୍ନିଭା ମହାକାଶାଃ ସଂବଭୂଵୁଃ
ସେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଲୋହାର ଗୁଟିଠାରୁ ବଜ୍ର ସମାନ ଦୃଢ଼ ଓ ମହାନ ଗାଛମାନେ ଉଗିଲେ।
ତତ୍ର ତଂ ମୁସଲାଵଶିଷ୍ଟଂ କନିଷ୍ଠାଂଗୁଲିମାତ୍ରଂ ମତ୍ସ୍ଯୋ ଜଗ୍ରାସ ତଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ନିଷାଦୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଦୁଦରସ୍ଥଂ ମୁଶଲଖଣ୍ଡମାଦାଯ ବାଣାଗ୍ରେ ଫଲକମକରୋତ୍
ସେଠାରେ ଗଦାର ଅବଶିଷ୍ଟ, ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି ପରି ଥିବା ଟୁକୁଡ଼ିକୁ ଏକ ମାଛ ଗିଲିଗଲା। ଏକ ନିଷାଦ ମାଛଟିକୁ ଧରି, ତାହାର ଗଭରୁ ଗଦାର ଟୁକୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ତାହାକୁ ତୀରର ଆଗରେ ଲଗାଇଲା।
କଦାଚିତ୍ସର୍ଵେ ଯାଦଵା ରାମକୃଷ୍ଣପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଦଯୋ ମଘଵତା ପ୍ରେଷିତାଂ ଵାରୁଣୀଂ ପୀତ୍ଵା ମତ୍ତା ବଭୂଵୁଃ
ଏକଥର, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ—ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ବାରୁଣୀ ମଦ୍ୟ ପିଇଲେ ଏବଂ ମତ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ପରସ୍ପରଂ ଵୀରଣଂ ନୀତ୍ଵା ବହୂନ୍ଯାକ୍ରୋଶଵାକ୍ଯାନି ଵଦଂତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚକ୍ରୁଃ କ୍ଷଯଂ ଚ ଗତାଃ
ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଅପମାନ କରି, ଅନେକ କଠିନ କଥା କହି, ଏକାଉଁଠି ଝଗଡା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧଶ୍ରାଂତଃ କଲ୍ପତରୁଚ୍ଛାଯାଯାଂ ଶଯନଂ ଚକାର ସ ନିଷାଦୋ ଧନୁର୍ବାଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଖେଟକଵୃତ୍ତିଂ ଜଗାମ
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଲାନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଛାୟା ତଳେ ଶୋଇଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶିକାରୀ ଧନୁଷ ବାଣ ନେଇ ରକ୍ଷକ ଭୂମିକା ନେଲା।
ଏଵଂ ନିଃଶେଷଂ ତ୍ଯକ୍ତଜୀଵିତା ବଭୂଵୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାଂସ୍ତ୍ରିଦଶାନ୍ପ୍ରପେଦିରେ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ-ନିଜ ଦେବଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଏଵଂ ମୁଶଲେନ ସଂହୃତ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେକୋ ଦେଵୋ ବହୁଗୁଲ୍ମସମାକୀର୍ଣମହାଦ୍ରୁମଛାଯାଯାଂ ସୁପ୍ତଶ୍ଚତୁର୍ଵିଧଵ୍ଯୂହଗତଂ ଵାସୁଦେଵାତ୍ମକମାତ୍ମାନଂ ଚିଂତଯଞ୍ଜାନୂପରିପଦଂ ନିଧାଯାତ୍ମନୋ ମାନୁଷଂଵପୁସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମନୁନିଷସାଦ
ଏଭଳି ମୁଶଳ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ନଶ୍ଟ କରି, ସେ ଏକାକି ଦେବତା, ଅନେକ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଗଛର ଛାୟା ତଳେ ଶୁଇଥିଲେ, ଚାରିପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟୁହରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ବାସୁଦେବକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଜାଙ୍ଘ ଭୂମିରେ ରଖି, ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନନ୍ତରେ ମୃଗଯାଜୀଵିକୋ ହରେଃ ସ ତଦା କାଲପ୍ରଭାଵେନ ଚକ୍ରଵଜ୍ରଧ୍ଵଜାଂକୁଶାଦିଚିହ୍ନିତମତିରକ୍ତତମଂ ହରେଃ ପାଦକମଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଵ୍ଯାଧ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶିକାରୀ, ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ, ହରିଙ୍କ ଅତି ଲାଲ ଚରଣକମଳ, ଯେଉଁଥିରେ ଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ପତାକା, ଅଙ୍କୁଶ ଇତ୍ୟାଦି ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଦେଖି ତାହାକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କଲା।
ତଦନଂତରଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୁମହାଭଯାର୍ତଃ ପ୍ରଵେପମାନଃ କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ମହଦପରାଧଃ ସକଲୋପହ୍ରିଯତାମିତି ତଂ ପ୍ରଣନାମ
ତାପରେ, ଶିକାରୀ ବୁଝିଲା ଯେ ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରିଛି, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଇ, ହାତ ଜୋଡି, 'ମୋର ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଖ୍ମା କରନ୍ତୁ' ବୋଲି ନମସ୍କାର କଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତଥାଭୂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଧାମଯକରାଭ୍ଯାଂ ତମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ଭଵତାନାପରାଦ୍ଧଂ କୃତମିତି ଵଦନ୍ମହାଭଯପୀଡିତମାଶ୍ଵାସଯନ୍ନୁଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ଅମୃତ ଭରା ହାତ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ, 'ତୁମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହାଁ' ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ତତୋ ଯୋଗିଗମ୍ଯମପୁନରାଵୃତ୍ତିଶାଶ୍ଵତଂ ସର୍ଵୋପନିଷଦମଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ପ୍ରଦଦୌ
ତାପରେ, ସେ ଶିକାରୀଙ୍କୁ ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଅବିନାଶୀ, ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନ ହେଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ସାର ଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ଦେଲେ।
ଅସୌ ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ମୁହୂର୍ତେ ମାନୁଷଂ ରୂପଂ ଵିହାଯ ପଂଚୋପନିଷନ୍ମଯଂ ସକଲପୁତ୍ରଦାରସହିତୋ ଦୀପ୍ତିମଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାସ୍ଥାଯ ସହସ୍ରାର୍କଦ୍ଯୁତିସଦୃଶଂ ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରୋଗଣାକୀର୍ଣଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଵାସୁଦେଵେତ୍ଯେକଂ ଜଗାମ
ସେ ଶିକାରୀ ତୁରନ୍ତ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ପୁଅ ଓ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ, ପାଞ୍ଚ ଉପନିଷଦର ସାର ଥିବା ଦୀପ୍ତିମୟ ବୈଷ୍ଣବ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ଘିରିଥିବା, ସୁନାର ଭିତରେ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ବାସୁଦେବଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଦାରୁକୋ ରଥମାରୁହ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସମୀପଂ ଵିଵେଶ
ସେଇ ସମୟରେ, ଦାରୁକ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମୀପକୁ ଗଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ମତ୍ସ୍ଵରୂପମର୍ଜୁନଂ ପୂର୍ଵମାନଯସ୍ଵେତି ପ୍ରେଷଯାମାସ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, 'ମୋ ପରି ଅର୍ଜୁନକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଏଠାକୁ ଆଣ,' ବୋଲି ଦେଶପ୍ରେଷଣ କଲେ।
ସ ତୁ ମନୋଜଵସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯାର୍ଜୁନସମୀପମାଜଗାମ
ସେ ମନର ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵ୍ଯର୍ଜୁନସ୍ତଦାରୁହ୍ଯ ପରିଣୀଯ ନମସ୍କୃତ୍ଵା କିଂ କରୋମୀତି ପୁଟାଂଜଲିରୁଵାଚ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଅର୍ଜୁନ ଦେବୀମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବିବାହ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତମାହ ପାର୍ଥାହଂ ସ୍ଵଲୋକଂ ଯାସ୍ଯାମି ତ୍ଵଂ ତୁ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ରସ୍ଥା ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦ୍ଯଷ୍ଟଭାର୍ଯା ଆନୀଯ ମମ ଶରୀରେ ପ୍ରେଷଯ
କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, 'ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ମୋ ଲୋକକୁ ଯିବି। ତୁମେ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ମୋ ଅଷ୍ଟ ଭାର୍ଯ୍ୟା—ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—କୁ ଆଣି, ମୋ ଦେହ ପାଖକୁ ପଠା।'
ସ ଦାରୁକେଣ ସହିତୋ ନଗରୀମାଜଗାମ
ସେ ଦାରୁକ ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ଵିମାନସ୍ଥା ନଭସି ସଂସ୍ଥିତାଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଯିଯାନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଋଷିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ଵଵୃଷୁଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆକାଶରେ ଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି, ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ମାନୁଷଦେହଂ- ସଂନ୍ଯସ୍ଯସକଲଜଗତ୍ସ୍ଥିତିସଂହାରହେତୁଭୂତଂ ସକଲକ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞମଂତର୍ଯାମିଯୋଗିଧ୍ଯେଯମନାମଯଂ ଵାସୁଦେଵାତ୍ମକଂ ଦେହଂ ଧୃତ୍ଵା ଵୈନତେଯମାରୁହ୍ଯ ମହର୍ଷିଭିସ୍ତୂଯମାନୋ ଜଗାମ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ମାନବ ଦେହ—ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ଓ ନାଶର କାରଣ, ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖ ରହିତ, ବାସୁଦେବ ରୂପୀ—ଛାଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମହାର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଅର୍ଜୁନୋ ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାଭ୍ଯାଂ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଦିମହିଷୀଭ୍ଯସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯାମାସ
ଅର୍ଜୁନ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ରାନୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ପୌରଜନାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ଦ୍ଵାରଵତୀମୁତ୍ସୃଜ୍ଯାଂତଃପୁରାଦ୍ବହିର୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ସର୍ଵାସ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣଵଲ୍ଲଭା ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନସହିତାଃ ଶୀଘ୍ରମେଵ ହରେଃ ସମୀପଂ ଜଗ୍ମୁଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱାରାବତୀର ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଏବଂ ଜନନୀମାନେ ଗୃହଭିତରୁ ବାହାରି, ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ହରିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନାକ୍ରୂରାଃ ସର୍ଵେ ଯଦୁଵୃଦ୍ଧା ଵପୁସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସନାତନଵାସୁଦେଵଂ ସମାଜଗ୍ମୁଃ
ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ଅକୃର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଦୁବଢ଼ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶାଶ୍ୱତ ବସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ରେଵତୀଚ ବଲଭଦ୍ରଶରୀରଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଗ୍ନିଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ଦେହଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଵିମାନାରୂଢା ଭର୍ତୁଃ ସ୍ଥାନଂ ସଂକର୍ଷଣଲୋକଂ ଦିଵ୍ଯମଵାପ
ରେବତୀ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ଦେହ ପାଇ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ସ୍ୱାମୀ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଥୈଵ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ସହ ରୁକ୍ମପୁତ୍ରୀ ତଥାନିରୁଦ୍ଧେନୋଷାପି ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଯାଦଵସ୍ତ୍ରିଯଃ ସ୍ଵସ୍ଵଭର୍ତୁଃ ଶରୀରାଣି ସଂପୂଜ୍ଯାଗ୍ନିପ୍ରଵେଶଂ ଚକ୍ରୁଃ
ଏହିପରି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସହ ରୁକ୍ମପୁତ୍ରୀ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ସହ ଉଷା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଦୁବନ୍ଶୀ ମହିଳାମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦେହକୁ ପୂଜି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେଷାଂ ସର୍ଵେଷାମର୍ଜୁନଔର୍ଦ୍ଧ୍ଵଦୈହିକଂ କୃତଵାନ୍
ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ ଶେଷ କ୍ରିୟା କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଦିଵ୍ଯଵାଜିସମାଯୁକ୍ତଂ ସୁଗ୍ରୀଵାଖ୍ଯକଂ ସର୍ଵରତ୍ନୋପେତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯ ଦାରୁକୋପ୍ଯାଜଗାମ
ସେଇ ସମୟରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଲଗା ଦାରୁକ ଆସିଲେ।
ପାରିଜାତତରୁର୍ଦେଵସଭାସୁଧର୍ମାତ୍ରିଦଶେଂଦ୍ରଲୋକମଯାତାମ୍
ପାରିଜାତ ଗଛ, ସୁଧର୍ମା ଦେବସଭା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚଳିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ସମଯେ ଦ୍ଵାରଵତୀପୁରୀ ମହୋଦଧୌ ନିମଗ୍ନାଭୂତ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ଦ୍ୱାରାବତୀ ପୁରୀ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲୀନ ହେଲା।
ତତଃ ସର୍ଵାଃ ଷୋଡଶସହସ୍ରଭାର୍ଯ୍ଯା ଅର୍ଜୁନେନସହେଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ଗଚ୍ଛଂତୀର୍ଦସ୍ଯଵୋ ଜଗୃହୁଃ
ତାପରେ, ଷୋଳେ ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯିବାବେଳେ ଡାକାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।