ବହୂନି ଚ ପୁନସ୍ତାନି ପ୍ରଦତ୍ତାନି ଯଶୋଦଯା । ସଖ୍ଯସ୍ତତ୍ର ତଯା ଦତ୍ତଂ କୃଷ୍ଣୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ନଯଂତି ଚ
ଏବଂ ପୁଣି, ଯଶୋଦା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ; ସଖୀମାନେ ସେଠାରେ ଯଶୋଦା ଦେଇଥିବା ଓ କୃଷ୍ଣ ଛାଡ଼ିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ନେଇଯାଆନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ତାଭିଃ ସମାନୀଯ ରାଧିକାଯୈ ନିଵେଦ୍ଯତେ । ସାପି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସଖୀଵର୍ଗଯୁତା ତଦନୁପୂର୍ଵଶଃ
ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ସଖୀମାନେ ଆଣି ରାଧିକାଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି; ସେ ମଧ୍ୟ, ସଖୀମାନେ ସହିତ, ଯଥାକ୍ରମେ ଖାଇଥାନ୍ତି।
ସଖୀଭିର୍ମଂଡିତା ତିଷ୍ଠେଦଭିସର୍ତ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତା । ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯତେ ମଯା କାଚିଦିତ ଏଵ ତତଃ ସଖୀ
ସଖୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇ, ରାଧିକା ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆନ୍ତି; ତାପରେ, ମୋର ପଠାନରେ, ଗୋଟିଏ ସଖୀ ସେଠାରୁ ପଠାଯାଏ।
ତଯାଭିସାରିତା ସାଥ ଯମୁନାଯାଃ ସମୀପତଃ । କଲ୍ପଵୃକ୍ଷନିକୁଂଜେଽସ୍ମିନ୍ଦିଵ୍ଯରତ୍ନମଯେ ଗୃହେ
ସେ ସଖୀ ଦ୍ୱାରା ଡାକାଯାଇ, ଯମୁନା ତୀରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସେଠାରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଛାୟା ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ମଣିମୟ ଘରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ସିତକୃଷ୍ଣନିଶାଯୋଗ୍ଯଵେଷା ଯାତି ସଖୀଵୃତା । କୃଷ୍ଣୋଽପି ଵିଵିଧଂ ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୌତୂହଲଂ ତତଃ
ଦିନ ଓ ରାତି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସଖୀମାନେ ସହିତ ଯାଆନ୍ତି; କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି।
କାତ୍ଯାଯନ୍ଯା ମନୋଜ୍ଞାନି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂଗୀତକାନ୍ଯପି । ଧନଧାନ୍ଯାଦିଭିସ୍ତାଶ୍ଚ ପ୍ରୀଣଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ
କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ମନୋହର ଗୀତ ଶୁଣି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଜନୈରାରାଧିତୋ ମାତ୍ରା ଯାତି ସଖ୍ଯାନିକେତନମ୍ । ମାତରି ପ୍ରସ୍ଥିତାଯାଂ ଚ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ତତୋ ଗୃହମ୍
ଲୋକମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି । ମାଆ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେ ମାଆଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇ, ପରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି ।
ସଂକେତକଂ କାଂତଯାତ୍ର ସମାଗଚ୍ଛେଦଲକ୍ଷିତଃ । ମିଲିତ୍ଵା ତାଵୁଭାଵତ୍ର କ୍ରୀଡତୋ ଵନରାଜିଷୁ
ପ୍ରେମିକାଙ୍କ ଇସାରା ଦେଖି ସେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି । ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣେ ମିଶି, ଅଟାର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳନ୍ତି ।
ଵିହାରୈର୍ଵିଵିଧୈ ରାସଲାସ୍ଯହାସପୁରସ୍ସରୈଃ । ସାର୍ଦ୍ଧଯାମଦ୍ଵଯଂ ନୀତ୍ଵା ରାତ୍ରେରେଵଂ ଵିହାରତଃ
ନାନା ପ୍ରକାର ମଜା, ରାସନୃତ୍ୟ, ହସି ଓ ଖେଳ ସହିତ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏହିପରି ଆନନ୍ଦରେ ରାତିକୁ କଟାନ୍ତି ।
ସୁଷୁପ୍ସୂ ଵିଶତଃ କୁଂଜଂ ପକ୍ଷିଣୀଭିରଲକ୍ଷିତୌ । ଏକାଂତେ କୁସୁମୈଃ କୢପ୍ତେ କେଲିତଲ୍ପେ ମନୋହରେ
ଶୋଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେମାନେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦେଖିନଥିବା ଏକ କୁଞ୍ଜକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି । ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମନୋହର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି ।
ସୁପ୍ତା ଵା ତିଷ୍ଠତସ୍ତତ୍ର ସେଵ୍ଯମାନୌ ନିଜାଲିଭିଃ । ଇତି ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ନୈତ୍ଯକଂ ଚରିତଂ ହରେଃ
ସେଠାରେ, ସେମାନେ ଶୁଅନ୍ତୁ କିମ୍ବା ବସିଥାଉନ୍ତୁ, ନିଜ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି । ଏଭଳି ହରିଙ୍କ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି ।
ପାପିନୋଽପି ଵିମୁଚ୍ଯଂତେ ଶ୍ରଵଣାଦସ୍ଯ ନାରଦ । ନାରଦ ଉଵାଚ- ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ତ୍ଵଯା ଦେଵି ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ନାରଦ, ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି । ନାରଦ କହିଲେ — ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ଦୟାରେ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ହରେର୍ଦୈନଂଦିନୀଲୀଲା ଯତୋ ମେଽଦ୍ଯ ପ୍ରକାଶିତା । ସୂତ ଉଵାଚ- ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ତଯା ଚାପି ପ୍ରପୂଜିତଃ
ହରିଙ୍କ ଦୈନିକ ଲୀଳା ଆଜି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖାଇଦେଲେ । ସୂତ କହିଲେ — ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଆଦର ପାଇଲେ ।
ଅଂତର୍ଧାନଂ ଗତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ମଯାପ୍ଯେତଚ୍ଚାନୁପୂର୍ଵ୍ଯାତ୍ସର୍ଵମେଵ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମହାମୁନି ନାରଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁ କଥାକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ କହିଦେଲି ।
ଜପେନ୍ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ମଂତ୍ରଯୁଗ୍ମମନୁତ୍ତମମ୍ । କୃଷ୍ଣଵକ୍ତ୍ରାଦିଦଂ ଲବ୍ଧଂ ପୁରା ରୁଦ୍ରେଣ ଯତ୍ନତଃ
ଏହି ଅତି ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱୟକୁ ସଦା ଉତ୍ସାହରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ବଡ଼ ଯତ୍ନରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା ।
ତେନୋକ୍ତଂ ନାରଦାଯାପି ନାରଦେନ ମମୋଦିତମ୍ । ସଂସ୍କାରାଂଶ୍ଚ ଵିଧାଯୈଵ ମଯାପ୍ଯେତତ୍ତଵୋଦିତମ୍
ସେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ନାରଦଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ନାରଦ ମୋତେ କହିଥିଲେ । ଯଥାବିଧି କ୍ରିୟା କରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି ।
ତ୍ଵଯାପ୍ଯେତଦ୍ଗୋପନୀଯଂ ରହସ୍ଯଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ । ଶୌନକ ଉଵାଚ- କୃତକୃତ୍ଯୋଭଵଂ ସାକ୍ଷାତ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦହଂ ଗୁରୋ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରହସ୍ୟକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ ।
ରହସ୍ଯାନାଂ ରହସ୍ଯଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ମହ୍ଯଂ ପ୍ରକାଶିତମ୍ । ସୂତ ଉଵାଚ- ଧର୍ମାନେତାନୁପାତିଷ୍ଠଞ୍ଜଲ୍ପନ୍ମଂତ୍ରମହର୍ନିଶମ୍
ଶୌନକ କହିଲେ — ଗୁରୁଦେବ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରିଛି ।
ଅଚିରାଦେଵ ତଦ୍ଦାସ୍ଯମଵାପ୍ସ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ । ମଯାପି ଗମ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତ୍ଯମାଯତନଂ ଵିଭୋଃ
ତୁମେ ମୋତେ ଯେ ରହସ୍ୟମଧ୍ୟରୁ ମହାରହସ୍ୟ କହିଦେଲେ । ସୂତ କହିଲେ — ଏହି ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରି ଓ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦିନ ରାତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି,
ଗୁରୋର୍ଗୁରୋର୍ଭାନୁଜାଯାଃ କୂଲେ ଗୋପୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ଚ
ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ସେଇ ସେବା ପାଇବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆୟତନକୁ ଯାଏ, ଗୁରୁଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଜାଏଁ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଯମୁନାତୀରେ ।
ଇଦଂ ଚରିତ୍ରଂ ପରମଂ ପଵିତ୍ରଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମହେଶେନ ମହାନୁଭାଵମ୍ । ଶୃଣ୍ଵଂତି ଯେ ଭକ୍ତିଯୁତା ମନୁଷ୍ଯାସ୍ତେ ଯାଂତି ନିତ୍ଯଂ ପଦମଚ୍ଯୁତସ୍ଯ
ଏହି ଉତ୍ତମ ଓ ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର, ମହାଦେବ ନିଜେ କହିଥିବା, ଯେମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯମାରୋଗ୍ଯାଭୀଷ୍ଟସିଦ୍ଧିଦମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗସଂପତ୍ତିକାରଣଂ ପାପନାଶନମ୍
ଏହା ଧନ୍ୟତା, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଦେଇଥାଏ । ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିର କାରଣ ଓ ପାପନାଶକ ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପଠଂତି ଯେ ନିତ୍ଯଂ ମାନଵା ଵିଷ୍ଣୁତତ୍ପରାଃ । ନ ତେଷାଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିର୍ଵିଷ୍ଣୁଲୋକାତ୍କଥଂଚନ
ଯେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ନିତ୍ୟ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରୁ କେବେ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ - ସୂତସୂତ ମହାଭାଗ ରୋମହର୍ଷଣନଂଦନ । କଥା ରମ୍ଯା ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତା ଲୋକସ୍ଯାନଂଦଦାଯିନୀ
ଋଷିମାନେ କହିଲେ — ହେ ସୂତ, ହେ ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏହି ରମ୍ୟ କଥା ଲୋକଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଲା ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହାଭାଗ ଚରିତଂ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଶ୍ରୁତଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନିର୍ଵୃତିସ୍ତେନ ଚାଭଵତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ମହାନ କାହାଣୀ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିଛ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ତୁମର ମନରେ ଶାନ୍ତି ଓ ସନ୍ତୋଷ ଆସିଛି।
ଅହୋ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନାଂ ଗତିଦାଯକମ୍ । ଯତସ୍ତେନ ମହାଭାଗ ନିର୍ଵୃତିଂ କୋ ନ ଚାପ୍ନୁଯାତ୍
ହାଁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମହିମା ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କିଏ ନ ଶାନ୍ତି ଓ ସନ୍ତୋଷ ପାଇବ?
ଅତଃ ପୁନରପି ଶ୍ରୀମତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚରିତଂ ମହତ୍ । ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ଚାନ୍ଯଦ୍ଵ୍ରତଦାନାର୍ହଣାଦିକମ୍
ତେଣୁ, ଆମେ ପୁଣିଥରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ବ୍ରତ, ଦାନ, ପୂଜା ଭଳି ଅନ୍ୟ କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।
ସ୍ନାନଂ ଵାପି ମହାଭାଗ ଯଥା ଯେନ କୃତଂ ପୁରା । ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରାଦ୍ବ୍ରୂହି ଯଥା ନୋ ନିର୍ଵୃତିର୍ଭଵେତ୍
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ କିଏ ଏବଂ କିପରି ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଚାର କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ କଥା ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କୁହ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶାନ୍ତି ଲାଗିପାରିବୁ।
ସୂତ ଉଵାଚ- ସାଧୁ ପୃଷ୍ଟଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଲୋକାନାଂ ତାରଣଂ ପରମ୍ । ଯୂଯଂ କୃତାର୍ଥାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂର୍ଣମାନସାଃ
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ। ତୁମେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରିଛ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସାଧୂନାଂ ହର୍ଷଦଂ ପରମ୍ । ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ମହଦାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପବିତ୍ର ଓ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ କାହାଣୀ, ଏହି ମହାନ ଓ ଉତ୍ତମ ଉପାଖ୍ୟାନ କୁହିବି।