ତତସ୍ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରାଦୁରାସ ମମାଗ୍ରତଃ । ଵ୍ରିଯତାଂ ଵର ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ମଯାପ୍ଯୁଦ୍ଘାଟ୍ଯ ଲୋଚନେ
ତାପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। 'ବର ଚାହିଁ', ବୋଲି କହିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ମୋ ଦୁଇ ଚକୁ ଖୋଲିଲି।
ଦୃଷ୍ଟୋ ଦେଵଃପ୍ରିଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସଂସ୍ଥିତୋ ଗରୁଡୋପରି । ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଵୋଚମହଂ ଵରଦଂ କମଲାପତିମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦେବତା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଶିର ନମାଇ, କମଳାପତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ବର ମାଗି କହିଲି।
ଯଦ୍ରୂପଂ ତେ କୃପାସିଂଧୋ ପରମାନଂଦଦାଯକମ୍ । ସର୍ଵାନଂଦାଶ୍ରଯଂ ନିତ୍ଯଂ ମୂର୍ତିମତ୍ସର୍ଵତୋଽଧିକମ୍
ହେ କୃପାର ସାଗର, ତୁମର ଯେଉଁ ରୂପ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ନିତ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉତ୍ତମ ମୂର୍ତ୍ତି।
ନିର୍ଗୁଣଂ ନିଷ୍କ୍ରିଯଂ ଶାଂତଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମେତି ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ । ତଦହଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଚକ୍ଷୁର୍ଭ୍ଯାଂ ପରମେଶ୍ଵର
ଯାହା ଗୁଣହୀନ, କ୍ରିୟାହୀନ, ଶାନ୍ତ, ଯାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି—ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମୁଁ ସେହି ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତତୋ ମାମାହ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରପନ୍ନଂ କମଲାପତିଃ । ତଦଦ୍ଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ରୂପଂ ଯତ୍ତେ ମନସି କାଂକ୍ଷିତମ୍
ତାପରେ, ଶରଣ ନେଇଥିବା ମୋତେ କମଳାପତି ଭଗବାନ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହୁଁଛ, ଆଜି ତୁମେ ସେହି ଦେଖିପାରିବ।'
ଯମୁନା ପଶ୍ଚିମେ ତୀରେ ଗଚ୍ଛ ଵୃଂଦାଵନଂ ମମ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ଦଧେ ଦେଵଃ ପ୍ରିଯାସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗତ୍ପତିଃ
'ତୁମେ ଯମୁନାର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ଥିବା ମୋ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯାଅ।' ଏଭଳି କହି, ଜଗତ୍ପତି ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅହମପ୍ଯାଗତସ୍ତର୍ହି ଯମୁନାଯାସ୍ତଟଂ ଶୁଭମ୍ । ତତ୍ର କୃଷ୍ଣମପଶ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଦେଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯମୁନାର ଶୁଭ ତଟକୁ ଗଲି, ସେଠାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଗୋପଵେଷଧରଂ କାଂତଂ କିଶୋରଵଯସାନ୍ଵିତମ୍ । ପ୍ରିଯାସ୍କଂଧେ ସୁଵିନ୍ଯସ୍ତ ଵାମହସ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଗୋପବେଶ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଓ ଯୁବକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବାମ ହାତ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଶୋଉଳରେ ସୁନିୟସ୍ତ ଥିଲା।
ହସଂତଂ ହାସଯତଂ ତାଂ ମଧ୍ଯେ ଗୋପୀକଦଂବକେ । ସ୍ନିଗ୍ଧମେଘସମାଭାସଂ କଲ୍ଯାଣଗୁଣମଂଦିରମ୍
ସେ ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହସାଉଥିଲେ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ, ନରମ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଶୁଭ ଗୁଣର ନିବାସ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ ତତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମାମାହାମୃତଭାଷଣଃ । ଅହଂ ତେ ଦର୍ଶନଂ ଯାତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ର ତଵେପ୍ସିତମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ହସି, ମୋତେ ଅମୃତ ଭଳି ମିଠା କଥାରେ କହିଲେ, 'ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଦେବାକୁ ଆସିଛି।'
ଯଦଦ୍ଯ ମେ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟମିଦଂ ରୂପମଲୌକିକମ୍ । ଘନୀଭୂତାମଲପ୍ରେମ ସଚ୍ଚିଦାନଂଦଵିଗ୍ରହମ୍
ଆଜି ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଲୌକିକ ରୂପ ଦେଖିଛ, ସେହି ମୋର ରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମ, ସତ୍ତା, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ଗଢ଼ିତ ମୂର୍ତ୍ତି।
ନୀରୂପଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଵ୍ଯାପି କ୍ରିଯାହୀନଂ ପରାତ୍ପରମ୍ । ଵଦଂତ୍ଯୁପନିଷତ୍ସଂଘା ଇଦମେଵ ମମାନଘମ୍
ଯେଉଁ ରୂପ ନିରାକାର, ଗୁଣହୀନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ନିର୍ମଳ, ଉପନିଷଦ୍ମାନେ ଏହି ମୋର ରୂପକୁ ଏଭଳି କହନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତ୍ଯୁତ୍ଥଗୁଣାଭାଵାଦନଂତତ୍ଵାତ୍ତଥେଶ୍ଵରମ୍ । ଅସିଦ୍ଧତ୍ଵାନ୍ମଦ୍ଗୁଣାନାଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ମାଂ ଵଦଂତି ହି
ମୋର ଗୁଣମାନେ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଅନନ୍ତ, ଏବଂ ମୋର ଗୁଣମାନେ ସ୍ଥିର ନୁହେଁ, ତେଣୁ ମୋତେ ନିର୍ଗୁଣ ବୋଲି କୁହନ୍ତି।
ଅଦୃଶ୍ଯତ୍ଵାନ୍ମମୈତସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯ ଚର୍ମଚକ୍ଷୁଷା । ଅରୂପଂ ମାଂ ଵଦଂତ୍ଯେତେ ଵେଦାଃ ସର୍ଵେ ମହେଶ୍ଵର
ମୋର ଏହି ରୂପକୁ ଦେହର ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିହେବ ନାହିଁ, ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ମହେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ବେଦ ମୋତେ ଅରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଵ୍ଯାପକତ୍ଵାଚ୍ଚିଦଂଶେନ ବ୍ରହ୍ମେତି ଚ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ । ଅକର୍ତୃତ୍ଵାତ୍ପ୍ରପଂଚସ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରିଯଂ ମାଂ ଵଦଂତି ହି
ମୁଁ ଚେତନାର ଅଂଶରେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବାରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି; ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁବୋଲି, ମୋତେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ମାଯାଗୁଣୈର୍ଯତୋମେଂଽଶା କୁର୍ଵଂତି ସର୍ଜନାଦିକମ୍ । ନ କରୋମି ସ୍ଵଯଂ କିଂଚିତ୍ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦିକମହଂ ଶିଵ
ମୋର ଯେଉଁ ଅଂଶମାନେ ମାୟାର ଗୁଣରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମୁଁ ନିଜେ କିଛି କରେ ନାହିଁ, ହେ ଶିବ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ।
ଅହମାସାଂ ମହାଦେଵ ଗୋପୀନାଂ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ । କ୍ରିଯାଂତରଂ ନ ଜାନାମି ନାତ୍ମାନମପି ନାରଦ
ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରେମରେ ଅତିଭାବିତ ହୋଇ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ନାହିଁ, ହେ ନାରଦ।
ଵିହରାମ୍ଯନଯା ନିତ୍ଯମସ୍ଯାଃ ପ୍ରେମଵଶୀକୃତଃ । ଇମାଂ ତୁ ମତ୍ପ୍ରିଯାଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଧିକାଂ ପରଦେଵତାମ୍
ମୁଁ ସଦା ଏହି ଜଣେ ସହ ଖେଳ କରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମରେ ବଶ ହୋଇ; ଏହି ରାଧିକାକୁ, ମୋର ପ୍ରିୟା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅସ୍ଯାଶ୍ଚ ପରିତଃ ପଶ୍ଯ ସଖ୍ଯଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ । ନିତ୍ଯାଃ ସର୍ଵା ଇମା ରୁଦ୍ର ଯଥାହଂ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଶତ-ଶହେ ମିତ୍ରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଏମାନେ ସବୁ ନିତ୍ୟ, ହେ ରୁଦ୍ର, ଯେପରି ମୁଁ ନିତ୍ୟ ରୂପ।
ଗୋପା ଗାଵୋ ଗୋପିକାଶ୍ଚ ସଦା ଵୃଂଦାଵନଂ ମମ । ସର୍ଵମେତନ୍ନିତ୍ଯମେଵ ଚିଦାନଂଦରସାତ୍ମକମ୍
ଗୋପ, ଗାଈ, ଗୋପୀମାନେ ଏବଂ ବୃନ୍ଦାବନ ସଦା ମୋର; ଏହି ସବୁ ନିତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ସାର।
ଇଦମାନଂଦକଂଦାଖ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଧି ଵୃଂଦାଵନଂ ମମ । ଯସ୍ମିନ୍ପ୍ରଵେଶମାତ୍ରେଣ ନ ପୁନଃ ସଂସୃତିଂ ଵିଶେତ୍
ମୋର ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନ ବୋଲି ଜାଣ; ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପୁନି ସଂସାରକୁ ଯିବା ନାହିଁ।
ମଦ୍ଵନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯୋ ମୂଢଃ ପୁନରନ୍ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛତି । ସ ଆତ୍ମହା ଭଵେଦେଵ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମଯୋଦିତମ୍
ମୋର ଏହି ବନକୁ ପାଇଁ, ଯିଏ ମୂଢ଼ ହୋଇ ପୁଣି ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଏ, ସେ ନିଜକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ।
ଵୃଂଦାଵନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନୈଵ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ କ୍ଵଚିତ୍ । ନିଵସାମ୍ଯନଯା ସାର୍ଦ୍ଧମହମତ୍ରୈଵ ସର୍ଵଦା
ମୁଁ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଛାଡ଼ି କେବେଉଁସିଠାରେ ଯାଏ ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ଏହିଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ ବସିଥାଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ତେ ରୁଦ୍ର ହୃଦି ସ୍ଥିତମ୍ । କଥଯସ୍ଵ ମମେଦାନୀଂ କିମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଏଭଳି ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଥିଲା ସେସବୁ କଥା କହିଦେଲି; ଏବେ ମୋତେ କହ, ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ତତସ୍ତମବ୍ରଵଂ ଦେଵମହଂ ଚ ମୁନିସତ୍ତମ । ଈଦୃଶସ୍ତ୍ଵଂ କଥଂ ଲଭ୍ଯସ୍ତମୁପାଯଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ତାପରେ ମୁଁ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଭଳି ତୁମକୁ କିପରି ପାଇଯିବ? ମୋତେ ଏହାର ଉପାୟ କହ।
ତତୋ ମାମାହ ଭଗଵାନ୍ସାଧୁ ରୁଦ୍ର ତଵୋଦିତମ୍ । ଅତିଗୁହ୍ଯତମଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଗୋପନୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନ ଭଲ; ଏହା ଅତି ଗୁପ୍ତ ଓ ସାବଧାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସକୃଦାଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନୋ ଯସ୍ତ୍ଯକ୍ତୋପାଯ ଉପାସତେ । ଗୋପୀଭାଵେନ ଦେଵେଶ ସ ମାମେତି ନ ଚେତରଃ
ଯିଏ ଏକଥର ପ୍ରଣତି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଛାଡ଼ି, ଗୋପୀଭାବରେ ମୋର ଉପାସନା କରେ, ହେ ଦେବେଶ, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ଅନ୍ୟେ ନୁହଁନ୍ତି।
ସକୃଦାଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନୋ ଵା ମତ୍ପ୍ରିଯାମେକିକାମୁତ । ସେଵତେନନ୍ଯଭାଵେନ ସ ମାମେତି ନ ସଂଶଯଃ
କିମ୍ବା ଏକଥର ପ୍ରଣତି ହୋଇ, ମୋର ପ୍ରିୟାକୁ ଏକାକି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବ ଛାଡ଼ି ସେବା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯୋ ମାମେଵ ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ଚ ମତ୍ପ୍ରିଯାଂ ନ ମହେଶ୍ଵର । ନ କଦାପି ସ ଚାପ୍ନୋତି ମାମେଵଂ ତେ ମଯୋଦିତମ୍
ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଛାଡ଼ି ମୋ ପ୍ରିୟା କିମ୍ବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହୁଏନି, ସେ କେବେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।
ସକୃଦେଵ ପ୍ରପନ୍ନୋଯସ୍ତଵାସ୍ମୀତି ଵଦେଦପି । ସାଧନେନ ଵିନାପ୍ଯେଵ ମାମାପ୍ନୋତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯିଏ କେବଳ ଏକଥା କହିଦିଏ—'ମୁଁ ତୁମର'—ଏବଂ କୌଣସି ସାଧନା ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।