ଶରଣଂ ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି କରୁଣାନିକରାକରୌ । ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ତଂ ଦାସ୍ଯଂ ମଯି ଦୁଷ୍ଟେଽପରାଧିନି
ମୁଁ ଦୁଇଯଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ହେ କରୁଣାର ସାଗର; ମୋପରେ କୃପା କର, ଏହି ଦାସ୍ୟ ଦିଅ, ଯଦିଓ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅପରାଧି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଜପତା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ପଦ୍ଯପଂଚକମ୍ । ଅଚିରାଦେଵ ତଦ୍ଦାସ୍ଯମିଚ୍ଛତା ମୁନିସତ୍ତମ
ଏଭଳି ନିତ୍ୟ ଏହି ପଞ୍ଚପଦୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠି ଅବସ୍ଥାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଦାସ୍ୟ ଆଶା କରେ, ଶୀଘ୍ର ଏହା ପାଇଯିବ।
ବାହ୍ଯଧର୍ମା ମଯା ହ୍ଯେତେ ସଂକ୍ଷେପେଣୋପଵର୍ଣିତାଃ । ଆଂତରଃ ପରମୋ ଧର୍ମଃ ପ୍ରପନ୍ନାନାମଥୋଚ୍ଯତେ
ମୁଁ ବାହ୍ୟ ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି; ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନ୍ତରିକ ଧର୍ମ କଥା କହିବି।
କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯା ସଖୀଭାଵଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ତଯୋଃ ସେଵାଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ଦିଵାନକ୍ତମତଂଦ୍ରିତଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଖୀ ଭାବକୁ ଗହଣ କରି, ଦିନ ରାତି ଅଲସ୍ୟ ଛାଡ଼ି ସେମାନଙ୍କର ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଉକ୍ତୋ ମଂତ୍ରସ୍ତଦଂଗାନି ତଥା ତସ୍ଯାଧିକାରିଣଃ । ତଦ୍ଧର୍ମାଶ୍ଚ ତଥା ତେଭ୍ଯଃ ଫଲଂ ମଂତ୍ରସ୍ଯ ନାରଦ
ମନ୍ତ୍ର, ତାହାର ଅଂଗଗୁଡ଼ିକ, ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରର ଫଳ—ଏ ସବୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ନାରଦ।
ଅନୁତିଷ୍ଠ ତ୍ଵମପ୍ଯେତତ୍ତଯୋର୍ଦାସ୍ଯମଵାପ୍ସ୍ଯସି । ସ୍ଵାଧିକାରକ୍ଷଯେ ଵିପ୍ର ସଂଦେହୋ ନାତ୍ର କଶ୍ଚନ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଅନୁଷ୍ଠାନ କର; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ସେବା ଅବଶ୍ୟ ପାଇବ। ତୁମର ଯୋଗ୍ୟତା ଶେଷ ହେଲେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ସକୃନ୍ମାତ୍ରପ୍ରପନ୍ନାଯ ତଵାସ୍ମୀତି ଚ ଯାଚତେ । ନିଜଦାସ୍ଯଂ ହରିର୍ଦଦ୍ଯାନ୍ନ ମେଽତ୍ରାସ୍ତି ଵିଚାରଣା
ଯଦି କେହି ମାତ୍ରେ ଏକଥା କହି, 'ମୁଁ ତୁମର', ଏବଂ ଶରଣ ନେଇଥାଏ, ତେବେ ହରି ନିଜ ସେବା ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏଥିରେ ମୋର କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ।
ଅତ୍ର ତେ ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ରହସ୍ଯଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ । ଶ୍ରୁତପୂର୍ଵଂ ମଯା କୃଷ୍ଣାତ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵତଃ ପରମ୍
ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କହିବି, ଯାହା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ସ୍ୱୟଂ ଶୁଣିଥିଲି।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଧର୍ମ ଆଂତରୋ ମୁନିସତ୍ତମ । ଗୁହ୍ଯାଦେଷ ଗୁହ୍ଯତମୋ ଗୋପନୀଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଆନ୍ତରିକ ଧର୍ମ କହିଛି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହା ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ, ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଗୋପନ କରିବା ଉଚିତ।
ମଂତ୍ରରତ୍ନମହଂ ପୂର୍ଵଂ ଜପନ୍କୈଲାସମୂର୍ଦ୍ଧନି । ଧ୍ଯାଯନ୍ନାରାଯଣଂ ଦେଵମଵସଂ ଗହନେ ଵନେ
ପୂର୍ବେ ମୁଁ କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବସି, ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମନ୍ତ୍ରରତ୍ନ ଜପ କରୁଥିଲି।
ତତସ୍ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରାଦୁରାସ ମମାଗ୍ରତଃ । ଵ୍ରିଯତାଂ ଵର ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ମଯାପ୍ଯୁଦ୍ଘାଟ୍ଯ ଲୋଚନେ
ତାପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। 'ବର ଚାହିଁ', ବୋଲି କହିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ମୋ ଦୁଇ ଚକୁ ଖୋଲିଲି।
ଦୃଷ୍ଟୋ ଦେଵଃପ୍ରିଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସଂସ୍ଥିତୋ ଗରୁଡୋପରି । ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଵୋଚମହଂ ଵରଦଂ କମଲାପତିମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦେବତା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଶିର ନମାଇ, କମଳାପତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ବର ମାଗି କହିଲି।
ଯଦ୍ରୂପଂ ତେ କୃପାସିଂଧୋ ପରମାନଂଦଦାଯକମ୍ । ସର୍ଵାନଂଦାଶ୍ରଯଂ ନିତ୍ଯଂ ମୂର୍ତିମତ୍ସର୍ଵତୋଽଧିକମ୍
ହେ କୃପାର ସାଗର, ତୁମର ଯେଉଁ ରୂପ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ନିତ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉତ୍ତମ ମୂର୍ତ୍ତି।
ନିର୍ଗୁଣଂ ନିଷ୍କ୍ରିଯଂ ଶାଂତଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମେତି ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ । ତଦହଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଚକ୍ଷୁର୍ଭ୍ଯାଂ ପରମେଶ୍ଵର
ଯାହା ଗୁଣହୀନ, କ୍ରିୟାହୀନ, ଶାନ୍ତ, ଯାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି—ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମୁଁ ସେହି ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତତୋ ମାମାହ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରପନ୍ନଂ କମଲାପତିଃ । ତଦଦ୍ଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ରୂପଂ ଯତ୍ତେ ମନସି କାଂକ୍ଷିତମ୍
ତାପରେ, ଶରଣ ନେଇଥିବା ମୋତେ କମଳାପତି ଭଗବାନ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହୁଁଛ, ଆଜି ତୁମେ ସେହି ଦେଖିପାରିବ।'
ଯମୁନା ପଶ୍ଚିମେ ତୀରେ ଗଚ୍ଛ ଵୃଂଦାଵନଂ ମମ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ଦଧେ ଦେଵଃ ପ୍ରିଯାସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗତ୍ପତିଃ
'ତୁମେ ଯମୁନାର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ଥିବା ମୋ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯାଅ।' ଏଭଳି କହି, ଜଗତ୍ପତି ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅହମପ୍ଯାଗତସ୍ତର୍ହି ଯମୁନାଯାସ୍ତଟଂ ଶୁଭମ୍ । ତତ୍ର କୃଷ୍ଣମପଶ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଦେଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯମୁନାର ଶୁଭ ତଟକୁ ଗଲି, ସେଠାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଗୋପଵେଷଧରଂ କାଂତଂ କିଶୋରଵଯସାନ୍ଵିତମ୍ । ପ୍ରିଯାସ୍କଂଧେ ସୁଵିନ୍ଯସ୍ତ ଵାମହସ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଗୋପବେଶ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଓ ଯୁବକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବାମ ହାତ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଶୋଉଳରେ ସୁନିୟସ୍ତ ଥିଲା।
ହସଂତଂ ହାସଯତଂ ତାଂ ମଧ୍ଯେ ଗୋପୀକଦଂବକେ । ସ୍ନିଗ୍ଧମେଘସମାଭାସଂ କଲ୍ଯାଣଗୁଣମଂଦିରମ୍
ସେ ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହସାଉଥିଲେ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ, ନରମ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଶୁଭ ଗୁଣର ନିବାସ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ ତତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମାମାହାମୃତଭାଷଣଃ । ଅହଂ ତେ ଦର୍ଶନଂ ଯାତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ର ତଵେପ୍ସିତମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ହସି, ମୋତେ ଅମୃତ ଭଳି ମିଠା କଥାରେ କହିଲେ, 'ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଦେବାକୁ ଆସିଛି।'
ଯଦଦ୍ଯ ମେ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟମିଦଂ ରୂପମଲୌକିକମ୍ । ଘନୀଭୂତାମଲପ୍ରେମ ସଚ୍ଚିଦାନଂଦଵିଗ୍ରହମ୍
ଆଜି ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଲୌକିକ ରୂପ ଦେଖିଛ, ସେହି ମୋର ରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମ, ସତ୍ତା, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ଗଢ଼ିତ ମୂର୍ତ୍ତି।
ନୀରୂପଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଵ୍ଯାପି କ୍ରିଯାହୀନଂ ପରାତ୍ପରମ୍ । ଵଦଂତ୍ଯୁପନିଷତ୍ସଂଘା ଇଦମେଵ ମମାନଘମ୍
ଯେଉଁ ରୂପ ନିରାକାର, ଗୁଣହୀନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ନିର୍ମଳ, ଉପନିଷଦ୍ମାନେ ଏହି ମୋର ରୂପକୁ ଏଭଳି କହନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତ୍ଯୁତ୍ଥଗୁଣାଭାଵାଦନଂତତ୍ଵାତ୍ତଥେଶ୍ଵରମ୍ । ଅସିଦ୍ଧତ୍ଵାନ୍ମଦ୍ଗୁଣାନାଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ମାଂ ଵଦଂତି ହି
ମୋର ଗୁଣମାନେ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଅନନ୍ତ, ଏବଂ ମୋର ଗୁଣମାନେ ସ୍ଥିର ନୁହେଁ, ତେଣୁ ମୋତେ ନିର୍ଗୁଣ ବୋଲି କୁହନ୍ତି।
ଅଦୃଶ୍ଯତ୍ଵାନ୍ମମୈତସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯ ଚର୍ମଚକ୍ଷୁଷା । ଅରୂପଂ ମାଂ ଵଦଂତ୍ଯେତେ ଵେଦାଃ ସର୍ଵେ ମହେଶ୍ଵର
ମୋର ଏହି ରୂପକୁ ଦେହର ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିହେବ ନାହିଁ, ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ମହେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ବେଦ ମୋତେ ଅରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଵ୍ଯାପକତ୍ଵାଚ୍ଚିଦଂଶେନ ବ୍ରହ୍ମେତି ଚ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ । ଅକର୍ତୃତ୍ଵାତ୍ପ୍ରପଂଚସ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରିଯଂ ମାଂ ଵଦଂତି ହି
ମୁଁ ଚେତନାର ଅଂଶରେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବାରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି; ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁବୋଲି, ମୋତେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ମାଯାଗୁଣୈର୍ଯତୋମେଂଽଶା କୁର୍ଵଂତି ସର୍ଜନାଦିକମ୍ । ନ କରୋମି ସ୍ଵଯଂ କିଂଚିତ୍ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦିକମହଂ ଶିଵ
ମୋର ଯେଉଁ ଅଂଶମାନେ ମାୟାର ଗୁଣରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମୁଁ ନିଜେ କିଛି କରେ ନାହିଁ, ହେ ଶିବ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ।
ଅହମାସାଂ ମହାଦେଵ ଗୋପୀନାଂ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ । କ୍ରିଯାଂତରଂ ନ ଜାନାମି ନାତ୍ମାନମପି ନାରଦ
ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରେମରେ ଅତିଭାବିତ ହୋଇ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ନାହିଁ, ହେ ନାରଦ।
ଵିହରାମ୍ଯନଯା ନିତ୍ଯମସ୍ଯାଃ ପ୍ରେମଵଶୀକୃତଃ । ଇମାଂ ତୁ ମତ୍ପ୍ରିଯାଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଧିକାଂ ପରଦେଵତାମ୍
ମୁଁ ସଦା ଏହି ଜଣେ ସହ ଖେଳ କରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମରେ ବଶ ହୋଇ; ଏହି ରାଧିକାକୁ, ମୋର ପ୍ରିୟା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅସ୍ଯାଶ୍ଚ ପରିତଃ ପଶ୍ଯ ସଖ୍ଯଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ । ନିତ୍ଯାଃ ସର୍ଵା ଇମା ରୁଦ୍ର ଯଥାହଂ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଶତ-ଶହେ ମିତ୍ରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଏମାନେ ସବୁ ନିତ୍ୟ, ହେ ରୁଦ୍ର, ଯେପରି ମୁଁ ନିତ୍ୟ ରୂପ।
ଗୋପା ଗାଵୋ ଗୋପିକାଶ୍ଚ ସଦା ଵୃଂଦାଵନଂ ମମ । ସର୍ଵମେତନ୍ନିତ୍ଯମେଵ ଚିଦାନଂଦରସାତ୍ମକମ୍
ଗୋପ, ଗାଈ, ଗୋପୀମାନେ ଏବଂ ବୃନ୍ଦାବନ ସଦା ମୋର; ଏହି ସବୁ ନିତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ସାର।