ଶାଂତୋ ଵିମତ୍ସରଃ କୃଷ୍ଣେ ଭକ୍ତୋଽନନ୍ଯପ୍ରଯୋଜନଃ । ଅନନ୍ଯସାଧନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍କାମଲୋଭଵିଵର୍ଜିତଃ
ଶାନ୍ତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନଥିବା, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନ ରଖିଥିବା, ଧନୀ, କାମ ଓ ଲୋଭ ରହିତ—
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣରସତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ କୃଷ୍ଣମଂତ୍ରଵିଦାଂ ଵରଃ । କୃଷ୍ଣମଂତ୍ରାଶ୍ରଯୋ ନିତ୍ଯଂ ମଂତ୍ରଭକ୍ତଃ ସଦା ଶୁଚିଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରସ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା, କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସଦା କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା, ସଦା ପବିତ୍ର—
ସଦ୍ଧର୍ମଶାସକୋନିତ୍ଯଂ ସଦାଚାରନିଯୋଜକଃ । ସଂପ୍ରଦାଯୀ କୃପାପୂର୍ଣୋ ଵିରାଗୀ ଗୁରୁରୁଚ୍ଯତେ
ସଦା ସତ୍ଧର୍ମ ଶିଖାଉଥିବା, ସଦା ନୀତି ରେ ନିୟୋଜିତ, ପରମ୍ପରାରେ ଥିବା, କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିରକ୍ତ ଏମିତି ଲୋକକୁ ଗୁରୁ କୁହାଯାଏ।
ଏଵମାଦିଗୁଣଃ ପ୍ରାଯଃ ଶୁଶ୍ରୂଷୁର୍ଗୁରୁପାଦଯୋଃ । ଗୁରୌ ନିତାଂତଭକ୍ତଶ୍ଚ ମୁମୁକ୍ଷୁଃ ଶିଷ୍ଯ ଉଚ୍ଯତେ
ଏପରି ଗୁଣ ଥିଲେ, ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦରେ ସେବା କରେ; ଯିଏ ସଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରେ, ସେ ଶିଷ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଯତ୍ସାକ୍ଷାତ୍ସେଵନଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରେମ୍ଣା ଭାଗଵତୋ ଭଵେତ୍ । ସ ମୋକ୍ଷଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ଵେଦଵେଦାଂଗଵେଦିଭିଃ
ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ସେବା କରିବା, ପ୍ରେମରେ, ଏହା ଭକ୍ତଙ୍କର ମାର୍ଗ; ଏହିକୁ ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଂଶ ଜାଣିଥିବା ପଣ୍ଡିତମାନେ ମୋକ୍ଷ ବୋଲି କୁହନ୍ତି।
ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵଗୁରୋଃ ପାଦୌ ନିଜଵୃତ୍ତଂ ନିଵେଦଯେତ୍ । ସ ସଂଦେହାନପାକୃତ୍ଯ ବୋଧଯିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ
ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣାଇବା ଉଚିତ; ଗୁରୁ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରି, ପୁନିପୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଵପାଦପ୍ରଣତଂ ଶାଂତଂ ଶୁଶ୍ରୂଷୁଂ ନିଜପାଦଯୋଃ । ଅତିହୃଷ୍ଟମନାଃ ଶିଷ୍ଯଂ ମନୁମଧ୍ଯାପଯେତ୍ପରମ୍
ଶିକ୍ଷକ ଜଣେ ଯେଉଁ ଶିଷ୍ୟ ଶାନ୍ତ, ନିଜ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶୁଶ୍ରୂଷା କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଏବଂ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ପ୍ରଣାମ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ।
ଚଂଦନେନ ମୃଦା ଵାପି ଵିଲିଖେଦ୍ବାହୁମୂଲଯୋଃ । ଵାମଦକ୍ଷିଣଯୋର୍ଵିପ୍ର ଶଂଖଚକ୍ରେ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ଏହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଚନ୍ଦନ କିମ୍ବା ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ବାହୁର ମୂଳରେ ବାମ ଓ ଡାହାଣ ଦୁଇଟିରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵପୁଂଡ୍ରଂ ତତଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଭାଲାଦିଷୁ ଵିଧାନତଃ । ତତୋମଂତ୍ରଦ୍ଵଯଂ ତସ୍ଯ ଦକ୍ଷକର୍ଣେ ଵିନିର୍ଦିଶେତ୍
ତାପରେ ଭାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ଦେଇବା ଉଚିତ। ପରେ, ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଡାହାଣ କାନରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମଂତ୍ରାର୍ଥଂ ଚ ଵଦେତ୍ତସ୍ମୈ ଯଥାଵଦନୁପୂର୍ଵଶଃ । ଦାସଶବ୍ଦଯୁତଂ ନାମ ଧାର୍ଯଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଏବଂ କ୍ରମ କ୍ରମେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ଉଚିତ। ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ 'ଦାସ' ଶବ୍ଦ ଥିବା ନାମ ସାବଧାନରେ ଧାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ତତୋଽତିଭକ୍ତ୍ଯା ସସ୍ନେହଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ଭୋଜଯେଦ୍ବୁଧଃ । ଶ୍ରୀଗୁରୁଂ ପୂଜଯେଚ୍ଚାପି ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକରଣାଦିଭିଃ
ତାପରେ, ଅତି ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହ ସହିତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଓ ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଳଙ୍କାର ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଗୁରଵେ ଦଦ୍ଯାତ୍ତଦର୍ଦ୍ଧଂ ଵା ମହାମୁନେ । ସ୍ଵଦେହମପି ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଗୁରୌ ସ୍ଥେଯମକିଂଚନୈଃ
ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ଅତି କମରେ ଅର୍ଦ୍ଧାଂଶ ଦେବା ଦରକାର, ମହାମୁନି। ନିଜ ଦେହକୁ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଚରଣେ ଅର୍ପଣ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ମମ ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ।
ଯ ଏତୈଃ ପଂଚଭିର୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ସଂସ୍କାରୈଃ ସଂସ୍କୃତୋ ଭଵେତ୍ । ଦାସ୍ଯଭାଗୀ ସ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନାନ୍ଯଥା କଲ୍ପକୋଟିଭିଃ
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୁଏ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବାର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନେକ କୋଟି ଯୁଗ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରେ ଯୋଗ୍ୟତା ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅଂକନଂ ଚୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵପୁଂଡ୍ରଶ୍ଚ ମଂତ୍ରୋ ନାମଵିଧାରଣମ୍ । ପଂଚମୋ ଯାଗ ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଃ ସଂସ୍କାରାଃ ପୂର୍ଵସୂରିଭିଃ
ଚିହ୍ନ ଦେବା, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର, ମନ୍ତ୍ର, ନାମ ଧାରଣ ଓ ଯଜ୍ଞ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସଂସ୍କାର ପୂର୍ବତନ ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି।
ଅଂକନଂ ଶଂଖଚକ୍ରାଦ୍ଯୈଃ ସଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ପୁଂଡ୍ରମୁଚ୍ଯତେ । ଦାସଶବ୍ଦଯୁତଂ ନାମମଂତ୍ରୋ ଯୁଗଲସଂଜ୍ଞକଃ
ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନ ଦେବାକୁ 'ଅଙ୍କନ' କୁହାଯାଏ; ଭାଗ ଭାଗ ଥିବା ପବିତ୍ର ଚିହ୍ନକୁ 'ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର' କୁହାଯାଏ; ନାମରେ 'ଦାସ' ଶବ୍ଦ ଥିବା ଦରକାର; ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ରକୁ 'ଯୁଗଳ ମନ୍ତ୍ର' କୁହାଯାଏ।
ଗୁରୁଵୈଷ୍ଣଵଯୋଃ ପୂଜା ଯାଗ ଇତ୍ଯଭିଧୀଯତେ । ଏତେ ପରମସଂସ୍କାରା ମଯା ତେ ପରିକୀର୍ତିତାଃ
ଗୁରୁ ଓ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ପୂଜାକୁ 'ଯଜ୍ଞ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ପରମ ସଂସ୍କାରଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି।
ଅଥ ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ଧର୍ମାନ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନାରଦ । ଯାନାସ୍ଥାଯ ଗମିଷ୍ଯଂତି ହରିଧାମ ନରାଃ କଲୌ
ଏବେ, ନାରଦ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମ କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ଶରଣାଗତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯାହା ଅନୁସରଣ କରି କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ଇତ୍ଥଂ ଗୁରୋର୍ଲବ୍ଧମଂତ୍ରୋ ଗୁରୁଭକ୍ତିପରାଯଣଃ । ସେଵମାନୋ ଗୁରୁଂ ନିତ୍ଯଂ ତତ୍କୃପାଂ ଭାଵଯେତ୍ସୁଧୀଃ
ଏପରି ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ଗୁରୁଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସଦା ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବା ଓ ତାଙ୍କର କୃପା ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ସତାଂ ଧର୍ମାଂ ସ୍ତତଃ ଶିକ୍ଷେତ୍ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ଵିଶେଷତଃ । ସ୍ଵେଷ୍ଟଦେଵଧିଯା ନିତ୍ଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ପରିତୋଷଯେତ୍
ତାପରେ, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେଙ୍କ ଧର୍ମ, ବିଶେଷକରି ଶରଣାଗତମାନେଙ୍କ ଧର୍ମ ଶିଖିବା ଉଚିତ। ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସହିତ ସଦା ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଦରକାର।
ତାଡନଂ ଭର୍ତ୍ସନଂ କାମିଭୋଗ୍ଯତ୍ଵେନ ଯଥା ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଗୃହ୍ଣଂତି ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଚ ତତ୍ତଦ୍ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ତଥା ବୁଧୈଃ
ଯେପରି ଜନାନୀମାନେ ନିଜ ପ୍ରେମିକଙ୍କ ପାଖରେ ତାଡ଼ନ, ଗାଳି ଓ ଭୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ଠାରୁ ଯାହା ମିଳେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଐହିକ୍ଯାମୁଷ୍ମିକୀ ଚିଂତା ନୈଵ କାର୍ଯା କଦାଚନ । ଐହିକଂ ତୁ ସଦା ଭାଵ୍ଯଂ ପୂର୍ଵାଚରିତକର୍ମଣା
ଏହି ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ପରଜନ୍ମ ନେଇ କେବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଜଗତରେ ପୂର୍ବ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ଆମୁଷ୍ମିକଂ ତଥା କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵଯମେଵ କରିଷ୍ଯତି । ଅତୋ ହି ତତ୍କୃତେ ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନଃ ସର୍ଵଥା ନରୈଃ
ପରଲୋକ ଦେଖିବା କାମ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ କରିବେ। ତେଣୁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵୋପାଯପରିତ୍ଯାଗଃ କୃଷ୍ଣୀଯାତ୍ମତଯାର୍ଚନମ୍ । ସୁଚିରଂ ପ୍ରୋଷିତେ କାଂତେ ଯଥା ପତିପରାଯଣା
ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଛାଡ଼ି, ନିଜକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଂଶ ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ଭଜିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୂରେ ଥିବା ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିମତୀ ଜନାନୀ ତାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି।
ପ୍ରିଯାନୁରାଗିଣୀ ଦୀନା ତସ୍ଯସଂଗୈକକାଂକ୍ଷିଣୀ । ତଦ୍ଗୁଣାନ୍ଭାଵଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଗାଯତ୍ଯପି ଶୃଣୋତି ଚ
ପ୍ରେମରେ ଆସକ୍ତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ମାତ୍ର ଆଶା କରୁଥିବା ସେ ଜନାନୀ ସଦା ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଗୁଣଲୀଲାଦି ସ୍ମରଣାଦି ତଥାଚରେତ୍ । ନ ପୁନଃ ସାଧନତ୍ଵେନ କାର୍ଯଂ ତତ୍ତୁ କଦାଚନ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣ, ଲୀଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ମନେ ପକାଇବା ଓ ଏହା ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ସାଧନା ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଚିରଂ ପ୍ରୋଷ୍ଯାଗତଂ କାଂତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କାଂତଧିଯା ଯଥା । ଚୁଂବଂତୀ ଵା ଶ୍ଲିଷ୍ଯଂତୀଵ ନେତ୍ରାଂତେ ନ ପିବଂତ୍ଯପି
ଯେପରି ଜଣେ ପ୍ରେମିକା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚୁମ୍ବନ କିମ୍ବା ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନୟନର ସୀମାନ୍ତରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ—
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦଗତେଵାଶୁ ସେଵତେ ପରଯା ମୁଦା । ଶ୍ରୀମଦର୍ଚାଵତାରେଣ ତଥା ପରିଚରେଦ୍ଧରିମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଲାଭ କରିଛି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ସେବା କରେ; ଏହିପରି ଶ୍ରୀମନ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଅନନ୍ଯଶରଣୋ ନିତ୍ଯଂ ତଥୈଵାନନ୍ଯସାଧନଃ । ଅନନ୍ଯସାଧନାର୍ଥତ୍ଵାତ୍ସ୍ଯାଦନନ୍ଯ ପ୍ରଯୋଜନଃ
ସେ ସଦା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନ ନେଇ, ଏକମାତ୍ର ଶରଣ ହେବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଏହିପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ନ ନେବା ଉଚିତ; କାରଣ ଏହି ଉପାୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନ ରଖିବା, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନାନ୍ଯଂ ଚ ପୂଜଯେଦ୍ଦେଵଂ ନ ନମେତ୍ତଂ ସ୍ମରେନ୍ନ ଚ । ନ ଚ ପଶ୍ଯେନ୍ନ ଗାଯେଚ୍ଚ ନ ଚ ନିଂଦେତ୍କଦାଚନ
ସେ କେବେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା, ନମସ୍କାର କରିବା, ସ୍ମରଣ କରିବା, ଦେଖିବା, ଗାଇବା କିମ୍ବା କେବେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନାନ୍ଯୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଚ ଭୁଂଜୀତ ନାନ୍ଯଶେଷଂ ଚ ଧାରଯେତ୍ । ଅଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ସଂଭାଷା ଵଂଦନାଦି ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ସେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଶେଷ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଅବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କିମ୍ବା ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେବା ଏ avoided କରିବା ଉଚିତ।