ସ ତୁ କୃଷ୍ଣେନ ଵିସୃଷ୍ଟୋ ମମ କିଂଚିଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ଵା ଧନଂ ଵା କୃଷ୍ଣେନ ନ ଦତ୍ତମିତି ମନ୍ଯମାନଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଵିଵେଶ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବିଲେ—'ମୋତେ କୃଷ୍ଣ କିଛି ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ'—ଏହି ଭାବରେ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଥ ବହୁଧନଧାନ୍ଯଯୁତଂ ସ୍ଵଗୃହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରସାଦାଦିଦଂ ଲବ୍ଧମିତି ଵଦନ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଂତରାତ୍ମନା ଦିଵ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରାଭରଣାଦିନା ଭାର୍ଯଯା ସହ ସର୍ଵାନ୍କାମାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ହରିସଂତୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ବହୁଯଜ୍ଞାନିଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ପରମଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖମଵାପ
ପରେ ନିଜ ଘରରେ ବହୁ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଦେଖି, 'ଏହା ସବୁ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମିଳିଛି' ବୋଲି କହି, ମନରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଜନନୀ ସହିତ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଭୋଗ କଲେ, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ବହୁ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଏବଂ ସେଇ କୃପାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ନିତ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଅଥ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରତନଯୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ପାଂଡୁତନଯାନ୍କପଟଦ୍ଯୂତଵ୍ଯାଜେନ ରାଜ୍ଯମପହୃତ୍ଯ ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ଵିଵାସଯାମାସ
ତାପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଠକେଇ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ହରଣ କରି, ନିଜ ଦେଶରୁ ତାଙ୍କୁ ଉଖାଡ଼ିଦେଲେ।
ତେ ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଭୀମାର୍ଜୁନନକୁଲସହଦେଵାଃ ସୁପତ୍ନ୍ଯା ଦ୍ରୌ ପଦ୍ଯା ସହ ମହାରଣ୍ଯଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦାନ୍ସ୍ଥିତ୍ଵା ସଂଵତ୍ସରପର୍ଯଂତମଜ୍ଞାତାଃ ସର୍ଵେ ମତ୍ସ୍ଯଦେଶାଧିପତେର୍ଵିରାଟସ୍ଯ ନିଵେଶନେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵେନ ସହାଯେନ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ଯୋଦ୍ଧୁମାଜଗ୍ମୁଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ, ସହଦେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହାନ ପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ବାରୋ ବର୍ଷ ରହିଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତବାସ କରି ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶର ରାଜା ବିରାଟଙ୍କ ରାଜମହଳରେ ରହିଲେ। ପରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।
ତେଷାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରପାଂଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ନାନାଦେଶାଧିପନୃପୈଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରମହାପୁଣ୍ଯେ ଦେଵାନାମପି ଭଯଂକରୋ ମହାସଂଗ୍ରାମୋଽଭଵତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବ ପୁଅମାନେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ସହିତ, ପବିତ୍ର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋଽପ୍ଯର୍ଜୁନସାରଥ୍ଯଂ କୁର୍ଵନ୍ନର୍ଜୁନେ ସ୍ଵଶକ୍ତିମାଵେଶ୍ଯ ତେନ ଦୁର୍ଯୋଧନଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋ- ଣପ୍ରମୁଖାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପାର୍ଥିଵାନେକାଦଶାକ୍ଷୌହିଣୀବଲସହିତାନ୍କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ହତ୍ଵା ପାଂଡଵାନ୍ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ନିଃଶେଷେଣ ସର୍ଵଭୂଭାରମପାସ୍ଯ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଵିଵେଶ
ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଏଗାରଟି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବିନାଶ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ରାଜ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଭାର ମାଟିରୁ ହଟିଗଲା, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପୁରୀକୁ ଫେରିଗଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥକାଲସ୍ଯ କତିପଯାହନି ଵୈଦିକୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମୃତଂ ପଂଚଵାର୍ଷିକଂ ବାଲମାଦାଯ ରାଜଦ୍ଵାରି ନିଧାଯ ବହୁଶୋ ଵିଲପନ୍ବହୂନ୍ଯାକ୍ରୋଶଵାକ୍ଯାନି କୃଷ୍ଣଂ ଜଗାଦ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ଦିନ ଜଣେ ବେଦପାଠୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ମୃତ ପୁଅକୁ ନେଇ, ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ବହୁ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି, ବହୁ ଅଭିଯୋଗ ଶବ୍ଦ କହି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତମାକ୍ରୋଶଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀମୁଵାସ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଅଭିଯୋଗ ଶୁଣି ନିରବ ରହିଲେ।
ସ ତୁ ମମ ପଂଚପୁତ୍ରାଃ ପୂର୍ଵଂ ହତା ଅଯଂ ତୁ ଷଷ୍ଠଃ ଏନଂ କୃଷ୍ଣୋ ନ ଜୀଵଯିଷ୍ଯତି ତର୍ହି ରାଜଦ୍ଵାରି ମରିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ କହିଲେ, 'ମୋର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପୂର୍ବରୁ ମରିଯାଇଛି, ଏହିଏ ଛଅଟିଏ। ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଏହାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ମରିଯିବି।'
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଅର୍ଜୁନଃ କୃଷ୍ଣଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତସ୍ତଥାଵିଧଂ ତଂ ପୁତ୍ରଶୋକେନ ଵିଲପଂତଂ ଦଦର୍ଶ
ସେଇ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସି, ପୁଅ ଶୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅର୍ଜୁନୋଽପି କାଲଧର୍ମମୁପାଗତଂ ପଂଚଵାର୍ଷିକଂ ବାଲକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃପଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତଵ ପୁତ୍ରମହଂଜୀଵଯିଷ୍ଯାମୀତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଯାଭଯଂ ଦତ୍ଵା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଵାନ୍
ଅର୍ଜୁନ ସେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ ଯିଏ ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ବିଳୀନ ହୋଇଛି, ଦେଖି ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ କରାଇ, 'ମୁଁ ତୁମ ପୁଅକୁ ପୁନଃ ବଞ୍ଚାଇ ଦେବି' ବୋଲି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତୁ ତେନାଶ୍ଵାସିତୋ ହୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଥୈତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଶିଶୁଂ ବହୁଭିଃ ସଂଜୀଵିନାସ୍ତ୍ରୈରଭିମଂତ୍ର୍ଯ ଅଲବ୍ଧଜୀଵିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଥା ପ୍ରତିଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯ ବହୁଶୋକସମନ୍ଵିତସ୍ତେନୈଵ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ଉପରେ ବହୁ ସଞ୍ଜୀବନ ଅସ୍ତ୍ର ପଠିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଫେରିଲା ନାହିଁ। ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଂତଃପୁରାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତଂ ଵୈଦିକଂ ପ୍ରାହ ତଵପୁତ୍ରାନ୍ସର୍ଵାନହଂ ଦାସ୍ଯାମୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵୈନତେଯମାରୁହ୍ଯାର୍ଜୁନସହିତୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମାଜଗାମ
କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, 'ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବି' ବୋଲି କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ବସି, ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯମଣିମଂଡପୋଦ୍ଦେଶେ ଦେଵ୍ଯା ସହ ସମାସୀନଂ ନାରାଯଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାର୍ଜୁନୌ ନମଶ୍ଚକ୍ରତୁଃ ୫୦ 6.252.
ସେଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ମଣିମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ମନୋହର ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ ତୌ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ କିମର୍ଥମାଗତାଵିତ୍ଯୁଵାଚ
ନାରାୟଣ ଦୁହେଁକୁ ବାହୁମୁଡେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଭଗଵନ୍ଵୈଦିକସ୍ଯ ତନଯାନ୍ମମ ଦେହୀତ୍ଯୁଵାଚ
ତେବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, 'ଭଗବାନ, ମୋତେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦିଅନ୍ତୁ।'
ସ ତୁ ନାରାଯଣସ୍ତାଦୃଗ୍ଵଯସି ସଂସ୍ଥିତାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରାନ୍କୃଷ୍ଣାଯ ସଂଦଦୌ
ତାପରେ ନାରାୟଣ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ବୟସରେ ଥିଲେ, ସେମାନେକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋଽପି ତାନ୍ଵୈନତେଯସ୍କଂଧେ ସମାରୋପ୍ଯ ହର୍ଷସମନ୍ଵିତୋଽର୍ଜୁନସହିତଃ ସ୍ଵଯମପ୍ଯାରୁହ୍ଯ ଦିଵି ଦେଵଗଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଦ୍ଵାରଵତୀମାଵିଵେଶ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଖୁସିରେ ସେମାନେକୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କନ୍ଧରେ ବସାଇଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିଲେ। ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପଂଚଵର୍ଷଵଯଃସ୍ଥାନ୍ଷଟ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଦଦୌ ସୋଽପ୍ଯତ୍ଯଂତର୍ହଷସମନ୍ଵିତଃ କୃଷ୍ଣଂ ଵର୍ଦ୍ଧଯସ୍ଵେତ୍ଯାଶିଷଂ ପ୍ରାଯଚ୍ଛତ୍
ସେହି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସର ଛଅଟି ପୁଅକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, 'ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ।'
ଅର୍ଜୁନସ୍ତୁ ସଫଲାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପାଲିତାଂ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀମାଜଗାମ
ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶାସିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଷୋଡଶସହସ୍ରଭାର୍ଯାସ୍ଵଯୁତସାହସ୍ରପୁତ୍ରା ଜଜ୍ଞିରେ ତେଷାଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସଂଖ୍ଯାଂ ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଷୋଳ ହଜାର ଝିଅମାନେଠାରୁ ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅତ୍ରାପି ଶ୍ଲୋକଃ । ଅଷ୍ଟୌଶତାନି ପୁତ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣ୍ଯଯୁତଂ ତଥା । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ପ୍ରଥମସ୍ତେଷାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ରୁକ୍ମିଣୀସୁତଃ
ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଅଛି: 'ଆଠ ସଏ ପୁଅ, ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଜନ୍ମିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ।'
ଅସଂଖ୍ଯୈସ୍ତୈର୍ଯାଦଵୈରିଯଂ ପୃଥିଵୀ ସଂଵୃତାଽଭଵତ୍
ସେହି ଅସଂଖ୍ୟ ଯାଦବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ପୁନରପ୍ଯଵନୀଭାରଶଂକଯା କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତାନୃଷିଶାପଵ୍ଯାଜେନ ସଂହର୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍
ପୁଣି ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ବଢ଼ିବା ଶଙ୍କାରେ, କୃଷ୍ଣ ଋଷିଙ୍କ ଶାପକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସେମାନେକୁ ସଂହାର କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
କଦାଚିତ୍ସର୍ଵେ କୁମାରା ନର୍ମଦାଯାଂ ଵିହର୍ତୁମାଜଗ୍ମୁଃ
କେତେଦିନ ପରେ ସମସ୍ତ କୁମାରମାନେ ନର୍ମଦା ନଦୀକୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ତପଂତଂ କଣ୍ଵଂ ମହର୍ଷିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାଂବଵତ୍ଯାଃ । ପୁତ୍ରଂ ଯୋଷିଦ୍ଵେଷଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଯୋଦରେ କାତ୍ଵାଯସଂ ମୁସଲଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଋଷେଃ । ସମୀପମାଗତ୍ଯ ସର୍ଵେ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ପତ୍ନୀରୂପଂ ସାଂବଂ କୁମାରଂ ତସ୍ଯ ପୁରତୋ ନିଧାଯ । ଅସ୍ଯା ଗର୍ଭେ ସ୍ତ୍ରୀ ଵା ପୁରୁଷୋ ଵା ଭଵିଷ୍ତୀତି ବ୍ରୂହୀତ୍ଯୂଚୁଃ
ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରତ କଣ୍ବ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ ସାମ୍ବକୁ ମହିଳା ରୂପ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଗଭରେ ଲୋହାର ଗଦା ବାନ୍ଧି, ସମସ୍ତେ ମିଶି ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସାମ୍ବଙ୍କୁ ମହିଳା ଭାବେ ରଖି, 'ଏହାର ଗର୍ଭରେ ଝିଅ ହେବି କି ପୁଅ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ସ ତୁ ମନସା ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ତାନମର୍ଷମାଣଃ ସର୍ଵାନନେନ ମୁସଲେନ ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ନିହତା ଭଵତେତ୍ଯୁଵାଚ
ମହାର୍ଷି ମନରେ ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେବେ।'
ସର୍ଵେ ସମୁଦ୍ଵିଗ୍ନମନସଃ କୃଷ୍ଣଂ ସମେତ୍ଯ ମହର୍ଷିଣୋକ୍ତଂ ତତ୍କର୍ମ ନିଵେଦଯାମାସୁଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମହାର୍ଷି କହିଥିବା କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ସୂଚନା କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ତଦାଯସଂ ମୁସଲଂ ଚୂର୍ଣୀଭୂତଂ ହ୍ରଦେ ନିପାତଯାମାସ
ତେବେ କୃଷ୍ଣ ସେ ଲୋହାର ଗଦାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଜଳରେ ପକାଇଦେଲେ।