କାଲିଂଦ୍ଯାଃ ପୁଲିନେ ରମ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯଵୃକ୍ଷସମାଵୃତେ । ଗୋପନାରୀଭିରନିଶଂ କ୍ରୀଡଯାମାସ କେଶଵଃ
କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ସୁନ୍ଦର ପୁଲିନରେ, ପୁଣ୍ୟ ବୃକ୍ଷମାନେ ଘେରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, କେଶବ ଦିନ ରାତି ଗୋପୀମାନେଂକୁ ସହ କ୍ରୀଡ଼ା କରିଥିଲେ।
ରମ୍ଯକେଲିସୁଖେନୈଵ ଗୋପଵେଷଧରୋ ହରିଃ । ବଦ୍ଧପ୍ରେମରସେନାତ୍ର ମାସଦ୍ଵଯମୁଵାସ ହ
ସେଠାରେ ହରି, ଗୋପବେଶ ଧାରଣ କରି, ଆନନ୍ଦମୟ ଖେଳର ସୁଖରେ ଏବଂ ପ୍ରେମର ରସରେ ବନ୍ଧା, ଦୁଇ ମାସ ରହିଥିଲେ।
ଅଥ ତତ୍ରସ୍ଥା ନଂଦଗୋପାଦଯଃ ସର୍ଵେଜନାଃ ପୁତ୍ରଦାରସହିତାଃ ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାଦଯଶ୍ଚ ଵାସୁଦେଵପ୍ରସାଦେନ ଦିଵ୍ଯରୂପଧରା ଵିମାନମାରୂଢାଃ ପରମଂ ଵୈକୁଂଠଲୋକମଵାପୁଃ
ତାପରେ ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ—ନନ୍ଦ, ଗୋପମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ସହିତ ଲୋକମାନେ, ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁମାନେ—ବାସୁଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ପରମ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ନଂଦଗୋପଵ୍ରଜୌକସାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପରମଂ ନିରାମଯଂ ସ୍ଵପଦଂ ଦତ୍ଵା ଦିଵି ଦେଵଗଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଶ୍ରୀମତୀଂ ଵିଵେଶ
କୃଷ୍ଣ ନନ୍ଦବ୍ରଜର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦାଙ୍କୁ ପରମ ନିରାମୟ ନିଜ ଲୋକ ଦେଇ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀମତ୍ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନସଂକର୍ଷଣପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାନିରୁଦ୍ଧାକ୍ରୂରାଦିଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସଂପୂଜିତ ଷୋଡଶସହସ୍ରଭାର୍ଯାଭିରଷ୍ଟାଭିର୍ଦିଵ୍ଯମହିଷୀଭିଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵରୂପଧରୋ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନମଯ ନାନାଗୃହାଂତରେଷୁ ସୁତକୁସୁମାଂଚିତ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣତରପର୍ଯଂକେଷୁ ରମଯାମାସ
ସେଠାରେ ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଅକୃର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ; ଷୋଳେ ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଅଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ରାଣୀ ସହିତ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ ଭରିତ ବିଭିନ୍ନ ଘରରେ, ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟାରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ।
ଅଥ ରାମକୃଷ୍ଣସତୀର୍ଥ୍ଯୋ ଵିପ୍ରୋ ବାଲସଖା ସଦାତ୍ଯଂତଦାରିଦ୍ର୍ଯପୀଡିତୋ ମୁଷ୍ଟିମାତ୍ରାନ୍ଯାଚନାପ୍ତପୃଥୁକାଞ୍ଜୀର୍ଣଵାସସି ନିବଧ୍ଯ ଵାସୁଦେଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶ୍ରୀମତୀଂ ଦ୍ଵାରକାନଗରୀମାଜଗାମ
ତାପରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଦା ଗଭୀର ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୁଠିମାତ୍ର ଚାଉଳ ମାଗି ମିଳିଥିବା ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଶ୍ରୀମତ୍ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଆସିଲେ।
ସ ତୁ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯଂତଃପୁରଦ୍ଵାରି କ୍ଷଣଂ ତୂଷ୍ଣୀଂ ତସ୍ଥୌ
ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ନିରବ ଭାବରେ ଦାଉଁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ସମାଗତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଵାମକରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୃହାଂତରେ ସ୍ଵାସନେ ନିଵେଶ୍ଯ ଭଯାଦ୍ଵେପମାନଂ ତଂ ରୁକ୍ମିଣୀହସ୍ତଗତସୁଵର୍ଣକଲଶଜଲେନ ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ମଧୁପର୍କେଣ ପୂଜଯାମାସ
କୃଷ୍ଣ ଜାଣିଲେ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଛନ୍ତି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସହିତ ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ, ବାମହସ୍ତ ଧରି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ନେଇ ଆରାମଦାୟକ ଆସନରେ ବସାଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ର ଜଳରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇ, ମଧୁପର୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସୁଧାମୃତୋପମୈରନ୍ନପାନାଦ୍ଯୈସ୍ତର୍ପଯିତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଜୀର୍ଣଵସ୍ତ୍ରାଂତରେ ଯାଚନାପ୍ତପୃଥୁକାନ୍ସ୍ଵଯମେଵ ହସ୍ତେନ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରହସନ୍ଜଗ୍ରାସ
ଅମୃତ ସମାନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୃପ୍ତ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଝିଣ୍ଡା ପୋଷାକ ଭିତରେ ରଖିଥିବା ଯାଚନାର ଚିଡ଼ାକୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ହସି ହସି ହାତରେ ନେଇ ଖାଇଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ପୃଥୁକେ ଭକ୍ଷିତେ ତସ୍ମିନ୍ନେଵ କ୍ଷଣେ ତସ୍ଯ ବହୁଧନଧାନ୍ଯଵସ୍ତ୍ରାଭରଣସଂଭୂତଂ ମହଦୈଶ୍ଵର୍ଯମଭୂତ୍
କୃଷ୍ଣ ଚିଡ଼ା ଖାଇଥିବା ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁ ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଆସିଗଲା।
ସ ତୁ କୃଷ୍ଣେନ ଵିସୃଷ୍ଟୋ ମମ କିଂଚିଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ଵା ଧନଂ ଵା କୃଷ୍ଣେନ ନ ଦତ୍ତମିତି ମନ୍ଯମାନଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଵିଵେଶ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବିଲେ—'ମୋତେ କୃଷ୍ଣ କିଛି ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ'—ଏହି ଭାବରେ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଥ ବହୁଧନଧାନ୍ଯଯୁତଂ ସ୍ଵଗୃହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରସାଦାଦିଦଂ ଲବ୍ଧମିତି ଵଦନ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଂତରାତ୍ମନା ଦିଵ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରାଭରଣାଦିନା ଭାର୍ଯଯା ସହ ସର୍ଵାନ୍କାମାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ହରିସଂତୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ବହୁଯଜ୍ଞାନିଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ପରମଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖମଵାପ
ପରେ ନିଜ ଘରରେ ବହୁ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଦେଖି, 'ଏହା ସବୁ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମିଳିଛି' ବୋଲି କହି, ମନରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଜନନୀ ସହିତ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଭୋଗ କଲେ, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ବହୁ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଏବଂ ସେଇ କୃପାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ନିତ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଅଥ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରତନଯୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ପାଂଡୁତନଯାନ୍କପଟଦ୍ଯୂତଵ୍ଯାଜେନ ରାଜ୍ଯମପହୃତ୍ଯ ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ଵିଵାସଯାମାସ
ତାପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଠକେଇ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ହରଣ କରି, ନିଜ ଦେଶରୁ ତାଙ୍କୁ ଉଖାଡ଼ିଦେଲେ।
ତେ ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଭୀମାର୍ଜୁନନକୁଲସହଦେଵାଃ ସୁପତ୍ନ୍ଯା ଦ୍ରୌ ପଦ୍ଯା ସହ ମହାରଣ୍ଯଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦାନ୍ସ୍ଥିତ୍ଵା ସଂଵତ୍ସରପର୍ଯଂତମଜ୍ଞାତାଃ ସର୍ଵେ ମତ୍ସ୍ଯଦେଶାଧିପତେର୍ଵିରାଟସ୍ଯ ନିଵେଶନେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵେନ ସହାଯେନ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ଯୋଦ୍ଧୁମାଜଗ୍ମୁଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ, ସହଦେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହାନ ପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ବାରୋ ବର୍ଷ ରହିଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତବାସ କରି ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶର ରାଜା ବିରାଟଙ୍କ ରାଜମହଳରେ ରହିଲେ। ପରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।
ତେଷାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରପାଂଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ନାନାଦେଶାଧିପନୃପୈଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରମହାପୁଣ୍ଯେ ଦେଵାନାମପି ଭଯଂକରୋ ମହାସଂଗ୍ରାମୋଽଭଵତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବ ପୁଅମାନେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ସହିତ, ପବିତ୍ର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋଽପ୍ଯର୍ଜୁନସାରଥ୍ଯଂ କୁର୍ଵନ୍ନର୍ଜୁନେ ସ୍ଵଶକ୍ତିମାଵେଶ୍ଯ ତେନ ଦୁର୍ଯୋଧନଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋ- ଣପ୍ରମୁଖାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପାର୍ଥିଵାନେକାଦଶାକ୍ଷୌହିଣୀବଲସହିତାନ୍କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ହତ୍ଵା ପାଂଡଵାନ୍ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ନିଃଶେଷେଣ ସର୍ଵଭୂଭାରମପାସ୍ଯ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଵିଵେଶ
ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଏଗାରଟି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବିନାଶ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ରାଜ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଭାର ମାଟିରୁ ହଟିଗଲା, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପୁରୀକୁ ଫେରିଗଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥକାଲସ୍ଯ କତିପଯାହନି ଵୈଦିକୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମୃତଂ ପଂଚଵାର୍ଷିକଂ ବାଲମାଦାଯ ରାଜଦ୍ଵାରି ନିଧାଯ ବହୁଶୋ ଵିଲପନ୍ବହୂନ୍ଯାକ୍ରୋଶଵାକ୍ଯାନି କୃଷ୍ଣଂ ଜଗାଦ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ଦିନ ଜଣେ ବେଦପାଠୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ମୃତ ପୁଅକୁ ନେଇ, ରାଜଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ବହୁ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି, ବହୁ ଅଭିଯୋଗ ଶବ୍ଦ କହି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତମାକ୍ରୋଶଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀମୁଵାସ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଅଭିଯୋଗ ଶୁଣି ନିରବ ରହିଲେ।
ସ ତୁ ମମ ପଂଚପୁତ୍ରାଃ ପୂର୍ଵଂ ହତା ଅଯଂ ତୁ ଷଷ୍ଠଃ ଏନଂ କୃଷ୍ଣୋ ନ ଜୀଵଯିଷ୍ଯତି ତର୍ହି ରାଜଦ୍ଵାରି ମରିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ କହିଲେ, 'ମୋର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପୂର୍ବରୁ ମରିଯାଇଛି, ଏହିଏ ଛଅଟିଏ। ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଏହାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ରାଜଦ୍ୱାରରେ ମରିଯିବି।'
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଅର୍ଜୁନଃ କୃଷ୍ଣଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତସ୍ତଥାଵିଧଂ ତଂ ପୁତ୍ରଶୋକେନ ଵିଲପଂତଂ ଦଦର୍ଶ
ସେଇ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସି, ପୁଅ ଶୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅର୍ଜୁନୋଽପି କାଲଧର୍ମମୁପାଗତଂ ପଂଚଵାର୍ଷିକଂ ବାଲକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃପଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତଵ ପୁତ୍ରମହଂଜୀଵଯିଷ୍ଯାମୀତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଯାଭଯଂ ଦତ୍ଵା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଵାନ୍
ଅର୍ଜୁନ ସେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ ଯିଏ ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ବିଳୀନ ହୋଇଛି, ଦେଖି ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ କରାଇ, 'ମୁଁ ତୁମ ପୁଅକୁ ପୁନଃ ବଞ୍ଚାଇ ଦେବି' ବୋଲି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତୁ ତେନାଶ୍ଵାସିତୋ ହୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଥୈତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଶିଶୁଂ ବହୁଭିଃ ସଂଜୀଵିନାସ୍ତ୍ରୈରଭିମଂତ୍ର୍ଯ ଅଲବ୍ଧଜୀଵିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଥା ପ୍ରତିଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯ ବହୁଶୋକସମନ୍ଵିତସ୍ତେନୈଵ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ଉପରେ ବହୁ ସଞ୍ଜୀବନ ଅସ୍ତ୍ର ପଠିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଫେରିଲା ନାହିଁ। ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଂତଃପୁରାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତଂ ଵୈଦିକଂ ପ୍ରାହ ତଵପୁତ୍ରାନ୍ସର୍ଵାନହଂ ଦାସ୍ଯାମୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵୈନତେଯମାରୁହ୍ଯାର୍ଜୁନସହିତୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମାଜଗାମ
କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, 'ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବି' ବୋଲି କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ବସି, ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯମଣିମଂଡପୋଦ୍ଦେଶେ ଦେଵ୍ଯା ସହ ସମାସୀନଂ ନାରାଯଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାର୍ଜୁନୌ ନମଶ୍ଚକ୍ରତୁଃ ୫୦ 6.252.
ସେଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ମଣିମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ମନୋହର ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ ତୌ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ କିମର୍ଥମାଗତାଵିତ୍ଯୁଵାଚ
ନାରାୟଣ ଦୁହେଁକୁ ବାହୁମୁଡେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଭଗଵନ୍ଵୈଦିକସ୍ଯ ତନଯାନ୍ମମ ଦେହୀତ୍ଯୁଵାଚ
ତେବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, 'ଭଗବାନ, ମୋତେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦିଅନ୍ତୁ।'
ସ ତୁ ନାରାଯଣସ୍ତାଦୃଗ୍ଵଯସି ସଂସ୍ଥିତାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରାନ୍କୃଷ୍ଣାଯ ସଂଦଦୌ
ତାପରେ ନାରାୟଣ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ବୟସରେ ଥିଲେ, ସେମାନେକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋଽପି ତାନ୍ଵୈନତେଯସ୍କଂଧେ ସମାରୋପ୍ଯ ହର୍ଷସମନ୍ଵିତୋଽର୍ଜୁନସହିତଃ ସ୍ଵଯମପ୍ଯାରୁହ୍ଯ ଦିଵି ଦେଵଗଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଦ୍ଵାରଵତୀମାଵିଵେଶ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଖୁସିରେ ସେମାନେକୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କନ୍ଧରେ ବସାଇଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିଲେ। ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପଂଚଵର୍ଷଵଯଃସ୍ଥାନ୍ଷଟ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଦଦୌ ସୋଽପ୍ଯତ୍ଯଂତର୍ହଷସମନ୍ଵିତଃ କୃଷ୍ଣଂ ଵର୍ଦ୍ଧଯସ୍ଵେତ୍ଯାଶିଷଂ ପ୍ରାଯଚ୍ଛତ୍
ସେହି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସର ଛଅଟି ପୁଅକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, 'ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ।'