ସମାଗଚ୍ଛ ପ୍ରିଯେ କାଂତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାଂ ପରିରଂଭଯ । ରେମେ ଵର୍ଷପ୍ରମାଣେନ ତତ୍ର ଚୈଵ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
"ଆସ, ପ୍ରିୟା, ସୁନ୍ଦରୀ, ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।" ସେଠି, ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ମୋ ସହିତ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କଲେ।
ତଦୋକ୍ତଂ ରମଣେଶେନ ତାଂ ଦେଵୀଂ ରାଧିକାଂ ପ୍ରତି । ଇଯଂ ମେ ପ୍ରକୃତିସ୍ତତ୍ର ଚାସୀନ୍ନାରଦରୂପଧୃକ୍
ଯେଉଁ କଥା ରମଣୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଧିକାଦେବୀଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ସେହି ହେଉଛି— 'ଏହି ମୋର ନିଜ ସ୍ୱଭାବ; ସେଠି ମୁଁ ନାରଦ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲି।'
ନୀତ୍ଵାମୃତସରୋ ରମ୍ଯଂ ସ୍ନାନାର୍ଥଂ ସଂନିଯୋଜଯ । ତଯା ମେ ରମଣସ୍ଯାଂତେ ଗଦିତଂ ପ୍ରିଯଭାଷିତମ୍
"ଏହାକୁ ଆମୃତସରୋବରକୁ ନିଅ, ସେଠି ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ।" ଆମର ଆନନ୍ଦ ଶେଷରେ, ସେ ମୋତେ ପ୍ରେମ ଭରା କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ଚ ଲଲିତାଦେଵୀ ରାଧିକାଯା ଚ ଗୀଯତେ । ଅହଂ ଚ ଵାସୁଦେଵାଖ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଂ କାମକଲାତ୍ମକଃ
"ମୁଁ ଲଳିତାଦେବୀ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ, ରାଧିକା ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଗୀତିତ, ମୁଁ ବାସୁଦେବ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା, ସଦା କାମଶକ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ।"
ସତ୍ଯଂ ଯୋଷିତ୍ସ୍ଵରୂପୋଽହଂ ଯୋଷିଚ୍ଚାହଂ ସନାତନୀ । ଅହଂ ଚ ଲଲିତାଦେଵୀ ପୁଂରୂପା କୃଷ୍ଣଵିଗ୍ରହା
"ସତ୍ୟ, ମୁଁ ନାରୀର ନିଜ ଆକୃତି, ଏବଂ ମୁଁ ସନାତନୀ ନାରୀ; ମୁଁ ଲଳିତାଦେବୀ ମଧ୍ୟ, ପୁରୁଷ ଆକୃତିରେ ମୁଁ କୃଷ୍ଣ।"
ଆଵଯୋରଂତରଂ ନାସ୍ତି ସତ୍ଯଂସତ୍ଯଂ ହି ନାରଦ । ଏଵଂ ଯୋ ଵେତ୍ତି ମେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସମଯଂ ଚ ତଥା ମନୁମ୍
"ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ହେ ନାରଦ; ଯିଏ ଏହି ମୋର ସତ୍ୟତା, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଉପାୟ ଜାଣେ—"
ସ ସମାଚାରସଂକେତଂ ଲଲିତା ଵତ୍ସ ମେ ପ୍ରିଯଃ । ଇଦଂ ଵୃଂଦାଵନଂ ନାମ ରହସ୍ଯଂ ମମ ଵୈ ଗୃହମ୍
"ସେ, ହେ ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଲଳିତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଜାଣି, ମୋର ପ୍ରିୟ ହୁଏ। ଏହି ବୃନ୍ଦାବନ ନାମକ ସ୍ଥାନ ମୋର ଗୁପ୍ତ ଗୃହ।"
ନ ପ୍ରକାଶ୍ଯଂ କଦା କୁତ୍ର ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନ ପଶୌ କ୍ଵଚିତ୍ । ତତୋଽନୁରାଧିକାଦେଵୀ ମାଂ ନୀତ୍ଵା ତତ୍ସରୋଵରେ
"ଏହା କେବେ ବା କେଉଁଠି ଖୋଲାସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତାପରେ ଅନୁରାଧିକାଦେବୀ ମୋତେ ସେଇ ସରୋବରକୁ ନେଲେ।"
ସ୍ଥିତ୍ଵା ସା କୃଷ୍ଣଚଂଦ୍ରସ୍ଯ ଚରଣାଂତେ ଗତା ପୁନଃ । ତତୋ ନିମଜ୍ଜନାଦେଵ ନାରଦୋଽହମୁପାଗତଃ
ସେଠି ସେ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ଡୁବାଇବା ପରେ, ମୁଁ ନାରଦ ପୁନି ଫେରିଲି।
ଵୀଣାହସ୍ତୋ ଗାନପରସ୍ତଦ୍ରହସ୍ଯଂ ମୁହୁର୍ମୁଦା । ସ୍ଵଯଂଭୁଵଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ତତ୍ରାଗାଂ ଵିଷ୍ଣୁପାର୍ଷଦମ୍
ବୀଣା ହାତରେ ଧରି, ଗୀତ ଗାଇବାରେ ମନ ଲଗାଇ, ମୁଁ ସେଇ ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପକୁ ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦରେ ଗାଇଲି; ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାର୍ଷଦମଣ୍ଡଳୀକୁ ଗଲି।
ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ତଥା ଦୃଷ୍ଟଂ ନୋକ୍ତଂ କିଂଚିତ୍ତଦା ପୁନଃ । ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵତ୍ସ ସୁଗୋପ୍ଯଂ ଚ ମଯା ତ୍ଵଯି
ସ୍ୱୟଂଭୁ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି, ହେ ପୁଅ, ମୁଁ ତୋତେ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲି।
ତ୍ଵଯାପି କୃଷ୍ଣଚଂଦ୍ରସ୍ଯ କେଵଲଂ ଧାମଚିତ୍କଲମ୍ । ଗୋପନୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ମାତୁର୍ଜାରଇଵ ପ୍ରିଯମ୍
ତୁମେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ, ଚେତନାମୟ ମହିମାକୁ ମାଆଁଠାରୁ ପ୍ରେମିକର ଗୁପ୍ତ ଭଳି, ସାବଧାନରେ ଲୁଚାଇ ରଖ।
ଯଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମଯା ଶିଷ୍ଯେ ଗୌତମେ ସରହସ୍ଯକମ୍ । ତଥା ଭଵତ୍ସୁ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ କଥିତଂ ଚାତିଗୋପିତମ୍
ଯେପରି ମୁଁ ମୋ ଶିଷ୍ୟ ଗୌତମଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଥିଲି, ସେପରି ଯୋଗ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହା କହାଯାଇଛି ଏବଂ ଅତି ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଇଛି।
ଯତ୍ର କୁତ୍ର କଦାଚିତ୍ତୁ ପ୍ରକାଶ୍ଯଂ ମୁନିପୁଂଗଵାଃ । ତଦା ଶାପୋ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରାଃ କୃଷ୍ଣଚଂଦ୍ରସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, କେଉଁଠି କିମ୍ବା କେବେ ବି ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନହେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶାପ ନିଶ୍ଚିତ।
ଇମଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଲୀଲାଭିର୍ଯୁତମଧ୍ଯାଯମୁତ୍ତମମ୍ । ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ପାତାଲଖଂଡେ ଵୃଂଦାଵନମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନାରଦୀଯାନୁନଯେ ପଂଚସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପାତାଳଖଣ୍ଡରେ ବୃନ୍ଦାବନର ମହିମା ବିଷୟରେ ନାରଦଙ୍କ ଅନୁପ୍ରେରଣାରେ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ-। ଅତ୍ର ଶିଶୁପାଲଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦଂତଵକ୍ତ୍ରଃ କୃଷ୍ଣେନ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ମଥୁରାମାଜଗାମ
ଇଶ୍ୱର କହିଲେ— ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ମିଳିଥିବା ଖବର ଶୁଣି, ଦନ୍ତବକ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ଆସିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରଥମାରୁହ୍ଯ ତେନ ସହ ମଥୁରାମାଯଯୌ
କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେଉଁଥିରେ ସହ ମଥୁରାକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ତଂ ହତ୍ଵା ଯମୁନାମୁତ୍ତୀର୍ଯ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ଗତ୍ଵା ପିତରାଵଭିଵାଦ୍ଯାଶ୍ଵାସ୍ଯ ତାଭ୍ଯାମାଲିଂଗିତଃ ସକଲ ଗୋପଵୃଦ୍ଧାନ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ତାନାଶ୍ଵାସ୍ଯ ବହୁଵସ୍ତ୍ରାଭରଣାଦିଭିସ୍ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସଂତର୍ପଯାମାସ
ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଯମୁନା ନଦୀ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗାଁକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ଗୋପମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଏବଂ ବହୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
କାଲିଂଦ୍ଯାଃ ପୁଲିନେ ରମ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯଵୃକ୍ଷସମାକୀର୍ଣେ ଗୋପସ୍ତ୍ରୀଭିରହର୍ନିଶଂ କ୍ରୀଡାସୁଖେନ ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ତତ୍ର ସମୁଵାସ
କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ଶୋଭାମୟ ପାଡ଼େ, ପୁଣ୍ୟବୃକ୍ଷରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋପୀମାନେ ସହ ଦିନ ରାତି ଖେଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତିନି ରାତି ରହିଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ଥଲେ ନଂଦଗୋପାଦଯଃ ସର୍ଵେ ଜନାଃ ପୁତ୍ରଦାରସହିତାଃ ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାଦଯୋଽପି ଵାସୁଦେଵପ୍ରସାଦେନ ଦିଵ୍ଯରୂପଧରା ଵିମାନସମାରୂଢାଃ ପରମଂ ଲୋକଂ ଵୈକୁଂଠମଵାପୁଃ
ସେଠାରେ ନନ୍ଦ ଗୋପ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ପୁଅ ଝିଅ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବାସୁଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପାଇଲେ, ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ପରମ ଲୋକ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ନଂଦଗୋପଵ୍ରଜୌକସାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ନିରାମଯଂ ସ୍ଵପଦଂ ଦତ୍ଵା ଦେଵଗଣୈଃ ସ୍ତୂଯମାନଃ। ଶ୍ରୀମତୀଂ ଦ୍ଵାରାଵତୀଂ ଵିଵେଶ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନନ୍ଦଗୋପ ଓ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ନିଜ ପଦ ଦେଇ, ଦେବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରୀମତ୍ ଦ୍ୱାରାକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନସଂକର୍ଷଣପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାନିରୁଦ୍ଧାକ୍ରୂରାଦିଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସଂପୂଜିତଃ ଷୋଡଶସହସ୍ରାଷ୍ଟାଧିକମହିଷୀଭିଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵରୂପଧରୋ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନମଯ ଲତାଗୃହାଂତରେ-। ଷୁ ସୁରତରୁକୁସୁମାର୍ଚିତଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣତରପର୍ଯଂକେଷୁ ରମଯାମାସ
ସେଠାରେ ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଅକୃର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ଷୋଡ଼ଶ ହଜାର ଆଠ ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଳା ଓ ଲତା ଗୃହ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତା ବୃକ୍ଷର ଫୁଲରେ ସଜା ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ହିତାର୍ଥାଯ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସମସ୍ତଭୂଭାରଵିନାଶାଯ ଯଦୁଵଂଶେଽଵତୀର୍ଯ ସକଲରାକ୍ଷସଵିନାଶଂ କୃତମହାଂତମୁର୍ଵୀଭାରଂ ନାଶଯିତ୍ଵା ନଂଦଵ୍ରଜଦ୍ଵାରିକାଵାସିନଃ ସ୍ଥାଵରଜଂଗମାନ୍ଭଵବଂଧନାନ୍ମୋଚଯିତ୍ଵା ପରମେ ଶାଶ୍ଵତେ ଯୋଗିଧ୍ଯେଯେ ରମ୍ଯେ ଧାମ୍ନି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯମହିଷ୍ଯାଦିଭିଃ ସଂସେଵ୍ଯମାନୋ ଵାସୁଦେଵୋଽଖିଲେଷୂଵାଚ
ଅସୀଦଵ୍ଯାକୃତଂ ବ୍ରହ୍ମକରକାଘୃତଯୋରିଵ । ପ୍ରକୃତିସ୍ଥୋ ଗୁଣାନ୍ମୁକ୍ତୋ ଦ୍ରଵୀଭୂତ୍ଵା ଦିଵଂ ଗତଃ
ଏଠାରେ ଅବ୍ୟାକୃତ ଥିଲା, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହାତରେ ଘୃତ ରହିଥାଏ, ପ୍ରକୃତିରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଦ୍ରବ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲା।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ପାତାଲଖଂଡେ ଵୃଂଦାଵନମହାତ୍ମ୍ଯେ ପାର୍ଵତୀ-ଶିଵସଂଵାଦେ ଷଟ୍ସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପାତାଳଖଣ୍ଡରେ ବୃନ୍ଦାବନର ମହିମା ବିଷୟରେ ପାର୍ବତୀ-ଶିବ ସଂବାଦର ଷଟ୍ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ- ଵିସ୍ତରେଣ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ନାମାର୍ଥପଦଗୌରଵମ୍ । ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ତତ୍ସ୍ଥାନାନାଂ ଵିଭୂତଯଃ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ— ନାମ, ଅର୍ଥ ଓ ପଦର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ସେଠାର ମହିମା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ କୁହ।
ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ଧାମ ଵ୍ଯୂହଭେଦାସ୍ତଥା ହରେଃ । ନିର୍ଵାଣାଖ୍ଯାହି ତତ୍ତ୍ଵେନ ମମ ସର୍ଵଂ ସୁରେଶ୍ଵର
ହେ ସୁରେଶ୍ୱର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମ, ହରିଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଏବଂ ନିର୍ବାଣ ଅବସ୍ଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ- ସାରେ ଵୃଂଦାଵନେ କୃଷ୍ଣଂ ଗୋପୀକୋଟିଭିରାଵୃତମ୍ । ତତ୍ର ଗଂଗା ପରାଶକ୍ତିସ୍ତତ୍ସ୍ଥମାନଂଦକାନନମ୍
ଇଶ୍ୱର କହିଲେ— ବୃନ୍ଦାବନର ସାରରେ, କୃଷ୍ଣ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଗୋପୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ; ସେଠାରେ ଗଙ୍ଗା, ପରାଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ମୟ ବନ ଅଛି।
ନାନା ସୁକୁସୁମାମୋଦସମୀରସୁରଭୀକୃତମ୍ । କଲିଂଦତନଯା ଦିଵ୍ଯତରଂଗରାଗଶୀତଲମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ହାତରେ ନିଏଇଥିବା ପବନରେ, କାଳିନ୍ଦୀ ଝିଅର ଦିବ୍ୟ ରଙ୍ଗିନ ତରଙ୍ଗରେ ଶୀତଳତା ଛାଇଛି।
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ପୃଥିବୀର ଭାର କମାଇବା ପାଇଁ, ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରି, ମହାଭାର ହରଣ କରି, ନନ୍ଦବ୍ରଜ ଓ ଦ୍ୱାରକାର ସ୍ଥାବର ଚର ଜୀବମାନେକୁ ଜନ୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେକୁ ପରମ ଶାଶ୍ୱତ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଶୋଭାମୟ ଧାମରେ ସ୍ଥାପିତ କରି, ନିତ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ରାଣୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ବସୁଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।