ଏଵଂଵିଧଂ ସକଲଜନପାର୍ଥିଵଵଧଂ କୁର୍ଵତୋ ଜରାସଂଧସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଯମାନୋ ଭୀମାର୍ଜୁନସହିତସ୍ତସ୍ଯ ଗୃହେ ଵିପ୍ରଵେଷେଣୈଵ ପ୍ରଵିଵେଶ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଜନମାନେଙ୍କୁ ମାରୁଥିବା ଜରାସଂଧଙ୍କ ଘରକୁ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସ ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଥୋଚିତାସନେଷୁ ନିଵେଶ୍ଯ ମଧୁପର୍କଵିଧାନେନ ସଂପୂଜ୍ଯ ଧନ୍ଯୋସ୍ମି କୃତକୃତ୍ଯୋସ୍ମି କିମର୍ଥଂ ଭଵନ୍ତୋ ମେ ସମୀପ ଆଗତାସ୍ତଦ୍ଵକ୍ତଵ୍ଯମହଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦାସ୍ଯାମୀତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜରାସଂଧ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ, ମଧୁପର୍କ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର କାମ ସଫଳ । ଆପଣମାନେ କି କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି ? କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସବୁ ଦେଇଦେବି ।'
ତେଷାଂ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରହସନ୍ପାର୍ଥିଵଂ ତମୁଵାଚ କୃଷ୍ଣଭୀମାର୍ଜୁନା ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥମାଗତାଃ ସ୍ମ ଅସ୍ମାକମନ୍ଯତମଂ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତ୍ଯଵଦତ୍
ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ବାସୁଦେବ ହସି କହିଲେ— 'କୃଷ୍ଣ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠାରେ ଚାହୁଁଛ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚୟନ କର ।'
ସୋଽପି ତଥେତ୍ଯଵଦତ୍ତତୋ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ମାରୁତିଂ ଵରଯାମାସ
ସେ ମଧ୍ୟ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଭୀମଙ୍କୁ ବାଛିଲେ ।
ତତୋ ଭୀମଜରାସଂଧଯୋରଭିତୋ ଭଯଂକରଂ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧଂ ନିରଂତରଂ ପଂଚଵିଂଶତିଵାସରମଭୂତ୍
ତାପରେ ଭୀମ ଓ ଜରାସଂଧଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ଅବିରତ ଭାବେ ପঁଚିଶି ଦିନ ଚାଲିଲା ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣେନୈଵ ସଂଚୋଦିତୋ ଵାଯୁପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ଶରୀରଂ ଦ୍ଵିଧାକୃତ୍ଯ ଭୂମୌ ନିପାତଯାମାସ ।। ଏଵଂ ଜରାସଂଧଂ ପାଂଡୁପୁତ୍ରେଣ ହତ୍ଵା ତାନ୍ଜରାସଂଧନିରୋଧିତାନ୍ଵାସୁଦେଵୋଽପି ପାର୍ଥିଵାନ୍ମୋଚଯାମାସ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ଭୀମ, ଜରାସଂଧଙ୍କ ଦେହକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ । ଏଭଳି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧଙ୍କୁ ମାରି, ବାସୁଦେବ ତାଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଦୀ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ।
ନିହତ୍ଯ ଵାଯୁପୁତ୍ରେଣ ଜରାଂସଂଧଂ ଯଦୂଦ୍ଵହଃ । ତଦ୍ଗୃହେ ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧାଂସ୍ତୁ ମୋଚଯାମାସ ପାର୍ଥିଵାନ୍
ବାୟୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ପରେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ବାସୁଦେବ, ତାଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଦୀ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ତେ ଚ ତତ୍ର ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ଜନପଦାନ୍ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁଃ କୃଷ୍ଣେନ ରକ୍ଷିତାଃ
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଶିର ନମାଇ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ ।
ଅଥ ତାଭ୍ଯାମିଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ଗତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵସ୍ତତ୍ର ମହାକ୍ରତୁଂ ରାଜସୂଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ କାରଯାମାସ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଇ, ବାସୁଦେବ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବଡ଼ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।
ତତ୍ର ସମାପ୍ତେ କ୍ରତୌ ଅଗ୍ରପୂଜାଂ ଭୀଷ୍ମାନୁମତେନ କୃଷ୍ଣାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ସମ୍ମତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଲା।
ତତ୍ର ଶିଶୁପାଲଃ କୃଷ୍ଣଂ ବହୂନ୍ଯାକ୍ଷେପଵାକ୍ଯାନ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍
ସେଠାରେ ଶିଶୁପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବହୁତ ଅଭିଯୋଗ ଭରା କଥା କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ସୁଦର୍ଶନେନ ତସ୍ଯ ଶିରଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଅସୌ ଜନ୍ମତ୍ରଯାଵସାନେ ହରେଃ ସାରୂପ୍ଯମଗମତ୍
ତିନି ଜନ୍ମର ଶେଷରେ ସେ ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଅଥ ଶିଶୁପାଲଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦଂତଵକ୍ତ୍ରଃ କୃଷ୍ଣେନ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ମଥୁରାମାଜଗାମ
ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଦନ୍ତବକ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ଆସିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରଥମାରୁହ୍ଯ ତେନ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ମଥୁରାମାଯଯୌ
କୃଷ୍ଣ ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରଥରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ଗଲେ।
ଦଂତଵକ୍ତ୍ରଵାସୁଦେଵଯୋରହୋରାତ୍ରଂ ମଥୁରାପୁରଦ୍ଵାରି ଯମୁନାତୀରେ ସଂଗ୍ରାମଃ ସମଵର୍ତ୍ତତ କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ଗଦଯା ତଂ ଜଘାନ
ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଥୁରା ସହର ଦ୍ୱାରେ, ଯମୁନା ତୀରେ, ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ସ ତୁ ଚୂର୍ଣିତସର୍ଵାଂଗୋ ଵଜ୍ରନିର୍ଭିନ୍ନ ମହୀଧର ଇଵ ଗତାସୁରଵନିତଲେ ପପାତ
ସେ, ସମସ୍ତ ଅଂଗ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ରାହିତ ପାହାଡ଼ ପରି, ପ୍ରାଣ ହରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସୋଽପି ହରେଃ ସାଯୁଜ୍ଯଂ ଯୋଗିଗମ୍ଯଂ ନିତ୍ଯାନଂଦସୁଖଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପରମଂ ପଦମଵାପ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ, ଯୋଗୀମାନେ ପାଇପାରିବା ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶାଶ୍ବତ ପରମ ପଦକୁ ଲାଗିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ଜଯଵିଜଯୌ ସନକାଦିଶାପଵ୍ଯାଜେନ କେଵଲଂ ଭଗଵତୋଲୀଲାର୍ଥଂ ସଂସୃତାଵଵତୀର୍ଯ ଜନ୍ମତ୍ରଯେଽପି ତେନୈଵ ନିହତୌ ଜନ୍ମତ୍ରଯାଵସାନେ ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ତୌ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଜୟ ଓ ବିଜୟ, ସନକ ଆଦିଙ୍କ ଶାପର ଉପଲକ୍ଷେରେ, କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କ ଲୀଳା ପାଇଁ ଏହି ସଂସାରକୁ ଆସି, ତିନି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ; ଏହି ତିନି ଜନ୍ମର ଶେଷରେ ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ତଂ ହତ୍ଵା ଯମୁନାମୁତ୍ତୀର୍ଯ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ତନୌ ପିତରାଵଭିଵାଦ୍ଯ ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ତାଭ୍ଯାଂ ସାଶ୍ରୁକଂଠମାଲିଗିତଃ ସକଲଗୋପଵୃଦ୍ଧାନ୍ପ୍ରଣମ୍ଯାଶ୍ଵାସ୍ଯ ରତ୍ନାଭରଣାଦିଭିସ୍ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ସଂତର୍ପଯାମାସ
କୃଷ୍ଣ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ମାରି, ଯମୁନା ଅଟେଇ, ନନ୍ଦବ୍ରଜକୁ ଗଲେ; ପୂର୍ବତନ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ; ସେମାନେ ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ଗୋପମାନେଂକୁ ନମସ୍କାର ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ରତ୍ନ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
କାଲିଂଦ୍ଯାଃ ପୁଲିନେ ରମ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯଵୃକ୍ଷସମାଵୃତେ । ଗୋପନାରୀଭିରନିଶଂ କ୍ରୀଡଯାମାସ କେଶଵଃ
କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ସୁନ୍ଦର ପୁଲିନରେ, ପୁଣ୍ୟ ବୃକ୍ଷମାନେ ଘେରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, କେଶବ ଦିନ ରାତି ଗୋପୀମାନେଂକୁ ସହ କ୍ରୀଡ଼ା କରିଥିଲେ।
ରମ୍ଯକେଲିସୁଖେନୈଵ ଗୋପଵେଷଧରୋ ହରିଃ । ବଦ୍ଧପ୍ରେମରସେନାତ୍ର ମାସଦ୍ଵଯମୁଵାସ ହ
ସେଠାରେ ହରି, ଗୋପବେଶ ଧାରଣ କରି, ଆନନ୍ଦମୟ ଖେଳର ସୁଖରେ ଏବଂ ପ୍ରେମର ରସରେ ବନ୍ଧା, ଦୁଇ ମାସ ରହିଥିଲେ।
ଅଥ ତତ୍ରସ୍ଥା ନଂଦଗୋପାଦଯଃ ସର୍ଵେଜନାଃ ପୁତ୍ରଦାରସହିତାଃ ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାଦଯଶ୍ଚ ଵାସୁଦେଵପ୍ରସାଦେନ ଦିଵ୍ଯରୂପଧରା ଵିମାନମାରୂଢାଃ ପରମଂ ଵୈକୁଂଠଲୋକମଵାପୁଃ
ତାପରେ ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ—ନନ୍ଦ, ଗୋପମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ସହିତ ଲୋକମାନେ, ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁମାନେ—ବାସୁଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ପରମ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ନଂଦଗୋପଵ୍ରଜୌକସାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପରମଂ ନିରାମଯଂ ସ୍ଵପଦଂ ଦତ୍ଵା ଦିଵି ଦେଵଗଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଶ୍ରୀମତୀଂ ଵିଵେଶ
କୃଷ୍ଣ ନନ୍ଦବ୍ରଜର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦାଙ୍କୁ ପରମ ନିରାମୟ ନିଜ ଲୋକ ଦେଇ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀମତ୍ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନସଂକର୍ଷଣପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାନିରୁଦ୍ଧାକ୍ରୂରାଦିଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସଂପୂଜିତ ଷୋଡଶସହସ୍ରଭାର୍ଯାଭିରଷ୍ଟାଭିର୍ଦିଵ୍ଯମହିଷୀଭିଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵରୂପଧରୋ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନମଯ ନାନାଗୃହାଂତରେଷୁ ସୁତକୁସୁମାଂଚିତ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣତରପର୍ଯଂକେଷୁ ରମଯାମାସ
ସେଠାରେ ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଅକୃର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ; ଷୋଳେ ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଅଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ରାଣୀ ସହିତ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ ଭରିତ ବିଭିନ୍ନ ଘରରେ, ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟାରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ।
ଅଥ ରାମକୃଷ୍ଣସତୀର୍ଥ୍ଯୋ ଵିପ୍ରୋ ବାଲସଖା ସଦାତ୍ଯଂତଦାରିଦ୍ର୍ଯପୀଡିତୋ ମୁଷ୍ଟିମାତ୍ରାନ୍ଯାଚନାପ୍ତପୃଥୁକାଞ୍ଜୀର୍ଣଵାସସି ନିବଧ୍ଯ ଵାସୁଦେଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶ୍ରୀମତୀଂ ଦ୍ଵାରକାନଗରୀମାଜଗାମ
ତାପରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଦା ଗଭୀର ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୁଠିମାତ୍ର ଚାଉଳ ମାଗି ମିଳିଥିବା ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଶ୍ରୀମତ୍ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଆସିଲେ।
ସ ତୁ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯଂତଃପୁରଦ୍ଵାରି କ୍ଷଣଂ ତୂଷ୍ଣୀଂ ତସ୍ଥୌ
ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ନିରବ ଭାବରେ ଦାଉଁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ସମାଗତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଵାମକରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୃହାଂତରେ ସ୍ଵାସନେ ନିଵେଶ୍ଯ ଭଯାଦ୍ଵେପମାନଂ ତଂ ରୁକ୍ମିଣୀହସ୍ତଗତସୁଵର୍ଣକଲଶଜଲେନ ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ମଧୁପର୍କେଣ ପୂଜଯାମାସ
କୃଷ୍ଣ ଜାଣିଲେ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଛନ୍ତି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସହିତ ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ, ବାମହସ୍ତ ଧରି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ନେଇ ଆରାମଦାୟକ ଆସନରେ ବସାଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ର ଜଳରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇ, ମଧୁପର୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସୁଧାମୃତୋପମୈରନ୍ନପାନାଦ୍ଯୈସ୍ତର୍ପଯିତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଜୀର୍ଣଵସ୍ତ୍ରାଂତରେ ଯାଚନାପ୍ତପୃଥୁକାନ୍ସ୍ଵଯମେଵ ହସ୍ତେନ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରହସନ୍ଜଗ୍ରାସ
ଅମୃତ ସମାନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୃପ୍ତ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଝିଣ୍ଡା ପୋଷାକ ଭିତରେ ରଖିଥିବା ଯାଚନାର ଚିଡ଼ାକୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ହସି ହସି ହାତରେ ନେଇ ଖାଇଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ପୃଥୁକେ ଭକ୍ଷିତେ ତସ୍ମିନ୍ନେଵ କ୍ଷଣେ ତସ୍ଯ ବହୁଧନଧାନ୍ଯଵସ୍ତ୍ରାଭରଣସଂଭୂତଂ ମହଦୈଶ୍ଵର୍ଯମଭୂତ୍
କୃଷ୍ଣ ଚିଡ଼ା ଖାଇଥିବା ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁ ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଆସିଗଲା।