ତପ୍ତକାଂଚନଗୌରାଂଗୀଂ ନାନାଲଂକାରଭୂଷିତାମ୍ । ଆଶ୍ଚର୍ଯରୂପଲାଵଣ୍ଯାଂ ସୁପ୍ରସନ୍ନାଂ ଵରପ୍ରଦାମ୍
ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ତପ୍ତ ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଛି, ବିଭିନ୍ନ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ, ଶାନ୍ତ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦଦାତ୍ରୀ।
କଲ୍ହାରୈଃ କରଵୀରାଦ୍ଯୈଶ୍ଚଂପକୈଃ ସରସୀରୁହୈଃ । ସୁଗଂଧକୁସୁମୈରନ୍ଯୈଃ ସୌଗଂଧିକସମନ୍ଵିତୈଃ
କଳହାର, କରବୀର, ଚମ୍ପକ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ଉତ୍ତମ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା।
ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯାଚମନୀଯୈଶ୍ଚ ଧୂପଦୀପୈର୍ମନୋହରୈଃ । ନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ସଖୀଵୃଂଦାହୃତୈର୍ମୁଦା
ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଆଚମନୀୟ ଜଳ, ମନୋହର ଧୂପ ଓ ଦୀପ, ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ, ସଖୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆଣିଥିବା।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଦେଵୀଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ଲକ୍ଷମନୁଂ ତତଃ । ହୁତ୍ଵା ଚ ଵିଧିନା ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଂଡଵଦ୍ଭୁଵି
ବିଧିମତେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଲକ୍ଷବାର ଜପ କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହୋମ କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତତଃ ସା ସଂସ୍ତୁତା ଦେଵୀ ନିମେଷରହିତାଂତରା । ପରିକଲ୍ପ୍ଯ ନିଜାଂ ଛାଯାଂ ମାଯଯାତ୍ମସମୀହଯା
ତାପରେ, ଦେବୀ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚକ୍ଷୁ ନ ମିଳି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ମାୟାରେ ନିଜ ଛାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ପାର୍ଶ୍ଵେଽଥ ପ୍ରେଯସୀଂ ତତ୍ର ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ବଲାଦିଵ । ସଖୀଭିରାଵୃତା ହୃଷ୍ଟା ଶୁଦ୍ଧୈଃ ପୂଜାଜପାଦିଭିଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପାଖରେ ରଖି, ବଳବାନ୍ ଭାବେ, ଖୁସି ସଖୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ପବିତ୍ର ପୂଜା, ଜପ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ।
ସ୍ତଵୈର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣାମୈଶ୍ଚ କୃପଯାଵିରଭୂତ୍ତଦା । ହେମଚଂପକଵର୍ଣାଭା ଵିଚିତ୍ରାଭରଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ସ୍ତୁତି, ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରଣାମ ଦ୍ୱାରା, ଦେବୀ କୃପା କରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସୁନା ଚମ୍ପକ ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ।
ଅଂଗପ୍ରତ୍ଯଂଗଲାଵଣ୍ଯ ଲାଲିତ୍ଯ ମଧୁରାକୃତିଃ । ନିଷ୍କଲଂକ ଶରତ୍ପୂର୍ଣକଲାନାଥ ଶୁଭାନନା
ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ ଓ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆକୃତିରେ ଆକର୍ଷକ, ଦୋଷରହିତ, ମୁଖ ଶୁଭ୍ର ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, କଳାର ନାଥ।
ସ୍ନିଗ୍ଧମୁଗ୍ଧସ୍ମିତାଲୋକ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମନୋହରା । ନିଜଯା ପ୍ରଭଯାତ୍ଯଂତଂ ଦ୍ଯୋତଯଂତୀ ଦିଶୋ ଦଶ
ମୃଦୁ ଓ ନିର୍ମଳ ହାସିରେ, ତିନି ଜଗତକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ, ନିଜ ପ୍ରଭାରେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଦଥ ସା ଦେଵୀ ଵରଦା ଭକ୍ତଵତ୍ସଲା । ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ-। ମତ୍ସଖୀନାଂ ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ତେନ ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରିଯା ସଖୀ
ତାପରେ, ଦେବୀ, ଦାନଦାତ୍ରୀ ଓ ଭକ୍ତପ୍ରିୟା, କହିଲେ: 'ମୋର ସଖୀମାନଙ୍କର କଥା ସତ୍ୟ; ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ସଖୀ।'
ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ସମାଗଚ୍ଛ କାମଂ ତେ ସାଧଯାମ୍ଯହମ୍ । ଅର୍ଜୁନୀ ସା ଵଚୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାତ୍ମମନୀଷିତମ୍
'ଉଠ, ଆସ, ମୁଁ ତୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।' ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନୀ ମନେ ଭାବିଲେ।
ପୁଲକାଂକୁରମୁଗ୍ଧାଂଗୀ ବାଷ୍ପାକୁଲଵିଲୋଚନା । ପପାତ ଚରଣେ ଦେଵ୍ଯାଃ ପୁନଶ୍ଚ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପୁଣିଥରେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ।
ତତଃ ପ୍ରିଯଂଵଦାଂ ଦେଵୀଂ ସମୁଵାଚ ସଖୀମିମାମ୍ । ପାଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ମତ୍ସଂଗେ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସମାନଯ
ତାପରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଖୀଙ୍କୁ ଡାକି, ହାତ ଧରି, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ନିଜ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରିଯଂଵଦା ଦେଵ୍ଯା ଆଜ୍ଞଯା ଜାତସଂଭ୍ରମା । ତାଂ ତଥୈଵ ସମାଦାଯ ସଂଗେ ଦେଵ୍ଯା ଜଗାମ ହ
ତାପରେ, ପ୍ରିୟମ୍ବଦା, ଦେବୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ସେଉଁଠି ଭଳି ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଦେବୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଗଲେ।
ଗତ୍ଵୋତ୍ତରସରସ୍ତୀରେ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ । ସଂକଲ୍ପାଦିକପୂର୍ଵଂ ତୁ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ଉତ୍ତର ସରସ୍ତୀରେ ଯାଇ, ବିଧିମତେ ସ୍ନାନ କରାଇ, ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସଂକଳ୍ପ ଆଦି କରି, ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ।
ଶ୍ରୀଗୋକୁଲକଲାନାଥମଂତ୍ରଂ ତଚ୍ଚ ସୁସିଦ୍ଧିଦମ୍ । ଗ୍ରାହଯାମାସ ତାଂ ଦେଵୀ କୃପଯା ହରିଵଲ୍ଲଭା
ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦେବୀ କୃପା କରି, ଗୋକୁଳର କଳାନାଥଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଶିଖାଇଲେ।
ଵ୍ରତଂ ଗୋକୁଲନାଥାଖ୍ଯଂ ପୂର୍ଵଂ ମୋହନଭୂଷିତମ୍ । ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ମଂତ୍ରଂ ସର୍ଵତଂତ୍ରେଷୁ ଗୋପିତମ୍
ଗୋକୁଳନାଥ ନାମକ ବ୍ରତଟି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ମୋହନ ଶୋଭାରେ ଶୁଭିତ ଅଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ତନ୍ତ୍ରରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରହିଛି।
ଗୋଵିଂଦେରିତଵିଜ୍ଞାସୌ ଦଦୌ ଭକ୍ତିମଚଂଚଲାମ୍ । ଧ୍ଯାନଂ ଚ କଥିତଂ ତସ୍ଯୈ ମଂତ୍ରରାଜଂ ଚ ମୋହନମ୍
ଗୋବିନ୍ଦ ଏହାର ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୟାନ ଓ ମୋହନ ମନ୍ତ୍ରର ରାଜା ବିଷୟରେ ଶିଖାଇଲେ।
ଉକ୍ତଂ ଚ ମୋହନେ ତଂତ୍ରେ ସ୍ମୃତିରପ୍ଯସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଦା । ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମଂ ନାନାଲଂକାରଭୂଷିତମ୍
ମୋହନ ତନ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ସେ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ।
କୋଟିକଂଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଂ ଧ୍ଯାଯେଦ୍ରାସରସାକୁଲମ୍ । ପ୍ରିଯଂଵଦାମୁଵାଚେଦଂ ରହସ୍ଯଂ ପାଵନେଚ୍ଛଯା
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଲାବଣ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ରାସ ନୃତ୍ୟରେ ବିବର୍ତ୍ତିତ, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରିୟମ୍ବଦାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧି ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ-। ଅସ୍ଯା ଯାଵଦ୍ଭଵେତ୍ପୂର୍ଣଂ ପୁରଶ୍ଚରଣମୁତ୍ତମମ୍ । ତାଵଦ୍ଧି ପାଲଯୈନାଂ ତ୍ଵଂ ସାଵଧାନା ସହାଲିଭିଃ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ— ଏହି ବ୍ରତର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉତ୍ତମ ପୂର୍ବକ୍ରିୟା ହେଉଅଯ୍ଯନ୍ତ, ତୁମେ ତୁମ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସାବଧାନ ଭାବେ ଏହାକୁ ପାଳନ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଯଯୌ କୃଷ୍ଣପାଦାଂବୁରୁହସନ୍ନିଧିମ୍ । ଛାଯାମାତ୍ମଭଵାମାତ୍ମପ୍ରେଯସୀନାଂ ନିଧାଯ ଚ
ଏପରି କହି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ପଦପଦ୍ମର ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଗଲେ, ନିଜ ଛାୟାକୁ ନିଜ ଓ ପ୍ରିୟସଖୀମାନଙ୍କ ଆକୃତିରେ ରଖିଦେଲେ।
ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ଯଥାପୂର୍ଵଂ ରାଧିକା କୃଷ୍ଣଵଲ୍ଲଭା । ଅତ୍ର ପ୍ରିଯଂଵଦାଦେଶାତ୍ପଦ୍ମମଷ୍ଟଦଲଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠାରେ ପୂର୍ବବତ୍ ରାଧିକା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ରହିଲେ। ଏଠି ପ୍ରିୟମ୍ବଦାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଏକ ଶୁଭ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ତିଆରି ହେଲା।
ଗୋରୋଚନାଭିର୍ନିର୍ମାଯ କୁଂକୁମେନାପି ଚଂଦନୈଃ । ଏଭିର୍ନାନାଵିଧୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ସଂମିଶ୍ରୈଃ ସିଦ୍ଧିଦାଯକମ୍
ଗୋରୋଚନା, କୁଙ୍କୁମ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶାଇ ଏହାକୁ ତିଆରି କରାଗଲା, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଲିଖିତ୍ଵା ଯଂତ୍ରରାଜଂ ଚ ଶୁଦ୍ଧଂ ମଂତ୍ରଂ ତମଦ୍ଭୁତମ୍ । କୃତ୍ଵା ନ୍ଯାସାଦିକଂ ପାଦ୍ଯମର୍ଘ୍ଯଂ ଚାପି ଯଥାଵିଧି
ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଯନ୍ତ୍ରରାଜ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଅଙ୍କିତ କରି, ନ୍ୟାସ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ନାନର୍ତୁସଂଭଵୈଃ ପୁଷ୍ପୈଃ କୁଂକୁମୈରପି ଚଂଦନୈଃ । ଧୂପଦୀପୈଶ୍ଚ ନୈଵେଦ୍ଯୈସ୍ତାଂବୂଲୈର୍ମୁଖଵାସନୈଃ
ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ, କୁଙ୍କୁମ, ଚନ୍ଦନ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ମୁଖବାସନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଗଲା।
ଵାସୋଲଂକାରମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ନଂଦନଂଦନମ୍ । ପରିଵାରୈଃ ସମଂ ସର୍ଵୈଃ ସାଯୁଧଂ ଚ ସଵାହନମ୍
ବସ୍ତ୍ର, ଆଳଙ୍କାର ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିକର, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାହନ ସହିତ ପୂଜିଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଧିଵଚ୍ଚେତସା ସ୍ମରଣଂ ଯଯୌ । ତତୋ ଭକ୍ତିଵଶୋ ଦେଵୋ ଯଶୋଦାନଂଦନଃ ପ୍ରଭୁଃ
ବିଧିମତେ ସ୍ତୁତି କରି, ପ୍ରଣାମ କରି, ମନେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ତାପରେ ଯଶୋଦାନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଧିଗଲେ।
ସ୍ମିତାଵଲୋକିତାପାଂଗ ତରଂଗିତତରେଂଗିତମ୍ । ଉଵାଚ ରାଧିକାଂ ଦେଵୀଂ ତାମାନଯ ଇହାଶୁ ଚ
ହସିଥିବା ଚାହାଣି, କୋଣା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଭାବଭଙ୍ଗୀ ସହିତ ସେ ଦେବୀ ରାଧିକାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ।'
ଆଜ୍ଞପ୍ତା ଚୈଵ ସା ଦେଵୀ ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯ ଶାରଦାଂ ସଖୀମ୍ । ତାମାନିନାଯ ସହସା ପୁରୋଵାସୁରସାତ୍ମନଃ
ଏପରି ଆଜ୍ଞା ପାଇ, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସଖୀ ଶାରଦାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ରସର ଆତ୍ମା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିଲେ।