ଅତ୍ର ଚ ଶ୍ଲୋକା ଗୀଯଂତେ । ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରମୋକ୍ଷମଜରଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ତଦ୍ବଲମୋଜସା । କୃତ୍ଯାଂ ଭସ୍ମାଵଶେଷଂ ତାଂ ତତୋ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ାଯାଉଛି । ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ ପୁରା ଧ୍ୱଂସ କରି, ମାନ୍ତ୍ରିକୀ ମାୟାକୁ ଖାଲି ଛାର କରିଦେଇ, ପରେ ସେ ଭାରାଣସୀ ସହରକୁ ଗଲେ ।
ପ୍ରଭୂତରଥମାତଂଗାଂ ସାଶ୍ଵାଂ ପୁଂସ୍ତ୍ରୀସମନ୍ଵିତାମ୍ । ସାଶେଷକୋଷକୋଷ୍ଠାଂ ତାଂ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯାଂ ସୁରୈରପି
ସେ ସହରଟି ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଭଣ୍ଡାର ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା, ଏହି ସହରକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେନି ।
ଦ୍ଵାରୋପଲକ୍ଷିତାଶେଷ ଗୃହପ୍ରାକାରଚତ୍ଵରାମ୍ । ପ୍ରଦଦାହ ହରେଶ୍ଚକ୍ରଂ ସକଲାମେଵ ତାଂ ପୁରୀମ୍
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର, ଘର, ପ୍ରାଚୀର ଓ ଚତ୍ୱର ଚିହ୍ନିତ ହେବା ପରେ, ହରିଙ୍କ ଚକ୍ର ସମଗ୍ର ସହରକୁ ଦହିଦେଲା ।
ଅକ୍ଷୀଣଗତିସାମର୍ଥ୍ଯମସାଧ୍ଯକୃତସାଧନମ୍ । ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲଦ୍ଭାସଂ ଵିଷ୍ଣୋରଭ୍ଯାଯଯୌ କରମ୍
ସେଇ ଚକ୍ର, ଯାହାର ଗତି ଅବିରତ ଓ ଶକ୍ତି ଅସୀମ, ଅସମ୍ଭବ କାମ ସାଧି, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତକୁ ଫେରିଗଲା ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତେ ପୌଂଡ୍ରକପୁତ୍ରକୃତ୍ଯାଵିଧ୍ଵଂସନଂ ନାମୈକପଂଚାଶଦଧିକ ଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକପୁତ୍ରଙ୍କ ମାୟାବି ଶକ୍ତି ଧ୍ୱଂସ ନାମକ ଏହି ଏକଶଏକାଉନ୍ତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ।
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର ଉଵାଚ- ଅଥ ମଗଧାଧିପଃ କଂସଵଧାନଂତରଂ ଦ୍ଵିଷନ୍ନେଵ ଯାଦଵାନ୍ସଦା ପୀଡଯାମାସ ତେ ଦୁଃଖିତାଃ କୃଷ୍ଣମୂଚୁଃ
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର କହିଲେ— ତାପରେ ମଗଧରାଜ, କଂସ ବଧ ହେବା ପରେ, ଯାଦବମାନେ ଉପରେ ଦ୍ୱେଷ ରଖି ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲେ । ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସ ଚ ଭୀମାର୍ଜୁନାଵାହୂଯ ସଂମଂତ୍ରଯାମାସ କୃଷ୍ଣଃ ଅନେନ ରୁଦ୍ର ପୂଃଜିତସ୍ତତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରୈରଵଧ୍ଯଃ ପରଂ କେନାପିପ୍ରକାରେଣ ହଂତଵ୍ଯ ଇତି
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଡାକି, ସଲାହା କଲେ— ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିଛି, ତାହାର ଦୟାରେ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମରିପାରିବେନି । ତେଣୁ କେଉଁ ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିହେବ ?
ଅଥ ଵିଚାର୍ଯ ଭୀମମାହ ଏନଂ ପ୍ରତିମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧଂ କୁରୁ ତତ୍ତେନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତମ୍
ତାପରେ ଭୀମ ଭାବିବା ପରେ କହିଲେ— ତାଙ୍କ ସହିତ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ କର । ସେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଛନ୍ତି ।
ଅଥ ସକଲ ଚରାଚରଜଗଦ୍ଵଂଦ୍ଯୋ ଵାସୁଦେଵୋ ଭୀମାର୍ଜୁନସହିତୋ ଜରାସଂଧସ୍ଯ ପୁରୀଂ ଗତ୍ଵା ଵିପ୍ରଵେଷେଣ ତସ୍ଯାଂତଃପୁରମଵାପ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତରେ ପୂଜିତ ବାସୁଦେବ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଜରାସଂଧଙ୍କ ସହରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସୋଽପି ମହାଵୀର୍ଯାନ୍କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯାନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ବଲାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଵେଶ୍ମନି ନିରୁଧ୍ଯ ମାସିମାସି କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମେକୈକଂ ହତ୍ଵା ତଦ୍ରକ୍ତେନୈଵ ବଲିଂ ଭୈରଵାଯାକରୋତ୍
ସେ ମହାବଳୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଜୋରକରି ଧରି, ନିଜ ଘରେ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖିଥିଲେ । ପ୍ରତି ମାସର କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଗୋଟିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ମାରି, ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭୈରବଙ୍କୁ ବଳି ଦେଉଥିଲେ ।
ଏଵଂଵିଧଂ ସକଲଜନପାର୍ଥିଵଵଧଂ କୁର୍ଵତୋ ଜରାସଂଧସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଯମାନୋ ଭୀମାର୍ଜୁନସହିତସ୍ତସ୍ଯ ଗୃହେ ଵିପ୍ରଵେଷେଣୈଵ ପ୍ରଵିଵେଶ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଜନମାନେଙ୍କୁ ମାରୁଥିବା ଜରାସଂଧଙ୍କ ଘରକୁ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସ ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଥୋଚିତାସନେଷୁ ନିଵେଶ୍ଯ ମଧୁପର୍କଵିଧାନେନ ସଂପୂଜ୍ଯ ଧନ୍ଯୋସ୍ମି କୃତକୃତ୍ଯୋସ୍ମି କିମର୍ଥଂ ଭଵନ୍ତୋ ମେ ସମୀପ ଆଗତାସ୍ତଦ୍ଵକ୍ତଵ୍ଯମହଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦାସ୍ଯାମୀତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜରାସଂଧ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ, ମଧୁପର୍କ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର କାମ ସଫଳ । ଆପଣମାନେ କି କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି ? କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସବୁ ଦେଇଦେବି ।'
ତେଷାଂ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରହସନ୍ପାର୍ଥିଵଂ ତମୁଵାଚ କୃଷ୍ଣଭୀମାର୍ଜୁନା ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥମାଗତାଃ ସ୍ମ ଅସ୍ମାକମନ୍ଯତମଂ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତ୍ଯଵଦତ୍
ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ବାସୁଦେବ ହସି କହିଲେ— 'କୃଷ୍ଣ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠାରେ ଚାହୁଁଛ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚୟନ କର ।'
ସୋଽପି ତଥେତ୍ଯଵଦତ୍ତତୋ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ମାରୁତିଂ ଵରଯାମାସ
ସେ ମଧ୍ୟ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଭୀମଙ୍କୁ ବାଛିଲେ ।
ତତୋ ଭୀମଜରାସଂଧଯୋରଭିତୋ ଭଯଂକରଂ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧଂ ନିରଂତରଂ ପଂଚଵିଂଶତିଵାସରମଭୂତ୍
ତାପରେ ଭୀମ ଓ ଜରାସଂଧଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ଅବିରତ ଭାବେ ପঁଚିଶି ଦିନ ଚାଲିଲା ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣେନୈଵ ସଂଚୋଦିତୋ ଵାଯୁପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ଶରୀରଂ ଦ୍ଵିଧାକୃତ୍ଯ ଭୂମୌ ନିପାତଯାମାସ ।। ଏଵଂ ଜରାସଂଧଂ ପାଂଡୁପୁତ୍ରେଣ ହତ୍ଵା ତାନ୍ଜରାସଂଧନିରୋଧିତାନ୍ଵାସୁଦେଵୋଽପି ପାର୍ଥିଵାନ୍ମୋଚଯାମାସ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ଭୀମ, ଜରାସଂଧଙ୍କ ଦେହକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ । ଏଭଳି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧଙ୍କୁ ମାରି, ବାସୁଦେବ ତାଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଦୀ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ।
ନିହତ୍ଯ ଵାଯୁପୁତ୍ରେଣ ଜରାଂସଂଧଂ ଯଦୂଦ୍ଵହଃ । ତଦ୍ଗୃହେ ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧାଂସ୍ତୁ ମୋଚଯାମାସ ପାର୍ଥିଵାନ୍
ବାୟୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ପରେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ବାସୁଦେବ, ତାଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଦୀ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ତେ ଚ ତତ୍ର ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ଜନପଦାନ୍ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁଃ କୃଷ୍ଣେନ ରକ୍ଷିତାଃ
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଶିର ନମାଇ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ ।
ଅଥ ତାଭ୍ଯାମିଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ଗତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵସ୍ତତ୍ର ମହାକ୍ରତୁଂ ରାଜସୂଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ କାରଯାମାସ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଇ, ବାସୁଦେବ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବଡ଼ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।
ତତ୍ର ସମାପ୍ତେ କ୍ରତୌ ଅଗ୍ରପୂଜାଂ ଭୀଷ୍ମାନୁମତେନ କୃଷ୍ଣାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ସମ୍ମତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଲା।
ତତ୍ର ଶିଶୁପାଲଃ କୃଷ୍ଣଂ ବହୂନ୍ଯାକ୍ଷେପଵାକ୍ଯାନ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍
ସେଠାରେ ଶିଶୁପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବହୁତ ଅଭିଯୋଗ ଭରା କଥା କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ସୁଦର୍ଶନେନ ତସ୍ଯ ଶିରଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଅସୌ ଜନ୍ମତ୍ରଯାଵସାନେ ହରେଃ ସାରୂପ୍ଯମଗମତ୍
ତିନି ଜନ୍ମର ଶେଷରେ ସେ ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଅଥ ଶିଶୁପାଲଂ ନିହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦଂତଵକ୍ତ୍ରଃ କୃଷ୍ଣେନ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ମଥୁରାମାଜଗାମ
ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଦନ୍ତବକ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ଆସିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରଥମାରୁହ୍ଯ ତେନ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ମଥୁରାମାଯଯୌ
କୃଷ୍ଣ ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରଥରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ଗଲେ।
ଦଂତଵକ୍ତ୍ରଵାସୁଦେଵଯୋରହୋରାତ୍ରଂ ମଥୁରାପୁରଦ୍ଵାରି ଯମୁନାତୀରେ ସଂଗ୍ରାମଃ ସମଵର୍ତ୍ତତ କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ଗଦଯା ତଂ ଜଘାନ
ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଥୁରା ସହର ଦ୍ୱାରେ, ଯମୁନା ତୀରେ, ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ସ ତୁ ଚୂର୍ଣିତସର୍ଵାଂଗୋ ଵଜ୍ରନିର୍ଭିନ୍ନ ମହୀଧର ଇଵ ଗତାସୁରଵନିତଲେ ପପାତ
ସେ, ସମସ୍ତ ଅଂଗ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ରାହିତ ପାହାଡ଼ ପରି, ପ୍ରାଣ ହରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସୋଽପି ହରେଃ ସାଯୁଜ୍ଯଂ ଯୋଗିଗମ୍ଯଂ ନିତ୍ଯାନଂଦସୁଖଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପରମଂ ପଦମଵାପ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ, ଯୋଗୀମାନେ ପାଇପାରିବା ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶାଶ୍ବତ ପରମ ପଦକୁ ଲାଗିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ଜଯଵିଜଯୌ ସନକାଦିଶାପଵ୍ଯାଜେନ କେଵଲଂ ଭଗଵତୋଲୀଲାର୍ଥଂ ସଂସୃତାଵଵତୀର୍ଯ ଜନ୍ମତ୍ରଯେଽପି ତେନୈଵ ନିହତୌ ଜନ୍ମତ୍ରଯାଵସାନେ ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ତୌ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଜୟ ଓ ବିଜୟ, ସନକ ଆଦିଙ୍କ ଶାପର ଉପଲକ୍ଷେରେ, କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କ ଲୀଳା ପାଇଁ ଏହି ସଂସାରକୁ ଆସି, ତିନି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ; ଏହି ତିନି ଜନ୍ମର ଶେଷରେ ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ତଂ ହତ୍ଵା ଯମୁନାମୁତ୍ତୀର୍ଯ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ତନୌ ପିତରାଵଭିଵାଦ୍ଯ ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ତାଭ୍ଯାଂ ସାଶ୍ରୁକଂଠମାଲିଗିତଃ ସକଲଗୋପଵୃଦ୍ଧାନ୍ପ୍ରଣମ୍ଯାଶ୍ଵାସ୍ଯ ରତ୍ନାଭରଣାଦିଭିସ୍ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ସଂତର୍ପଯାମାସ
କୃଷ୍ଣ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ମାରି, ଯମୁନା ଅଟେଇ, ନନ୍ଦବ୍ରଜକୁ ଗଲେ; ପୂର୍ବତନ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ; ସେମାନେ ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ଗୋପମାନେଂକୁ ନମସ୍କାର ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ରତ୍ନ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।