କୃତ୍ଵା ତତଃ ଶୁଭଂ ହୋମଂ ସ୍ନାନଂ ଚ ଵିଧିନା ତତଃ । କୃତକୃତ୍ଯମିଵାତ୍ମାନଂ ପ୍ରାପ୍ତପ୍ରାଯମନୋରଥମ୍
ତାପରେ ଶୁଭ ହୋମ କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ, ତାଙ୍କର ମନୋକାମନା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
କରସ୍ଥାଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଚ ସ ପାର୍ଥଃ ସମମନ୍ଯତ । ଅସ୍ମିନ୍ନଵସରେ ଦେଵୀ ତମାଗତ୍ଯ ସ୍ମିତାନନା
ପୃଥାପୁତ୍ର ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ତାଙ୍କର ହାତରେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବୀ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଉଵାଚ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସ ତ୍ଵମଧୁନା ତଦ୍ଗୃହାଂତରେ । ତତଃ ସସଂଭ୍ରମଃ ପାର୍ଥଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ଦେବୀ କହିଲେ, 'ବାପା, ଏବେ ତୁମେ ସେଠି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାଅ।' ଏହା ଶୁଣି, ପାର୍ଥ ଉତ୍ସାହରେ ଉଠିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ଅସଂଖ୍ଯହର୍ଷପୂର୍ଣାତ୍ମା ଦଂଡଵତ୍ତାଂ ନନାମ ହ । ଆଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତୁ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦେଵୀ ଵଯସ୍ଯଯାର୍ଜୁନଃ
ଅସଂଖ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତୋ ରାଧାପତିସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ସିଦ୍ଧୈରପ୍ଯଗୋଚରମ୍ । ତତଶ୍ଚ ସ ଉପାଦିଷ୍ଟୋ ଗୋଲୋକାଦୁପରିସ୍ଥିତମ୍
ସେ ରାଧାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯାହାକୁ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦିଆମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଲୋକ ଉପରେ ଥିବା ଲୋକ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଦେଲେ।
ସ୍ଥିରଂ ଵାଯୁଧୃତଂ ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ସର୍ଵସୁଖାସ୍ପଦମ୍ । ନିତ୍ଯଂ ଵୃଂଦାଵନଂ ନାମ ନିତ୍ଯରାସମହୋତ୍ସଵମ୍
ଏହା ଦୃଢ଼, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ, ଚିରନ୍ତନ, ସତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ସୁଖର ଆଧାର। ଏହାକୁ ନିତ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ନିତ୍ୟ ରାସ ମହୋତ୍ସବ ହୁଏ।
ଅପଶ୍ଯତ୍ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପୂର୍ଣପ୍ରେମରସାତ୍ମକମ୍ । ତସ୍ଯା ହି ଵଚନାଦେଵ ଲୋଚନୈର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତଦ୍ରହଃ
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଜାଗାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମର ରସରେ ଭରିଥିଲା। ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ରହସ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ।
ଵିଵଶଃ ପତିତସ୍ତତ୍ର ଵିଵୃଦ୍ଧପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ । ତତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରାଲ୍ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଦୋର୍ଭ୍ଯାମୁତ୍ଥାପିତସ୍ତଯା
ପ୍ରେମରେ ଭାସି, ସେ ସେଠାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ହୃଦୟ ଅଧିକ ପ୍ରେମରେ ଭରିଗଲା। ତାପରେ, କଷ୍ଟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଉଠାଇଲେ।
ସାଂତ୍ଵନାଵଚନୈସ୍ତସ୍ଯାଃ କଥଂଚିତ୍ସ୍ଥୈର୍ଯମାଗତଃ । ତତସ୍ତପଃ କିମନ୍ଯନ୍ମେ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଵଦ
ଦେବୀଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଭରା କଥାରେ, ସେ କିଛି ସ୍ଥିରତା ପାଇଲେ। ତାପରେ ପଚାରିଲେ, 'ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ତପସ୍ୟା ଅଛି କି? କହ।'
ଇତି ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍କଂଠାଭରେଣ ତରଲୋଽଭଵତ୍ । ତତସ୍ତଯା କରେ ତସ୍ଯ ଧୃତ୍ଵା ତତ୍ପଦଦକ୍ଷିଣେ
ଏଭଳି, ସେ ଦର୍ଶନ ପାଇବା ଆଶାରେ ଅଧିକ ଅତୁର ହେଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ନିଜ ପାଦର ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରତିପେଦେ ସୁଦେଶେନ ଗତ୍ଵା ଚୋକ୍ତମିଦଂ ଵଚଃ । ସ୍ନାନାଯୈତଚ୍ଛୁଭଂ ପାର୍ଥ ଵିଶ ତ୍ଵଂ ଜଲଵିସ୍ତରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲେ ଓ କହିଲେ, 'ପାର୍ଥ, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଏହି ଶୁଭ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କର।'
ସହସ୍ରଦଲପଦ୍ମସ୍ଥ ସଂସ୍ଥାନଂ ମଧ୍ଯକୋରକମ୍ । ଚତୁଃସରଶ୍ଚତୁର୍ଧାରମାଶ୍ଚର୍ଯକୁଲସଂକୁଲମ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ପାତିଓଁ ଥିବା ପଦ୍ମ ଅଛି, ମଧ୍ୟରେ କୋରକ ଅଛି, ଚାରିଟି ହ୍ରଦ ଓ ଚାରିଟି ଝରଣା ଅଛି, ଏବଂ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଅସ୍ଯାଂତରେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ଵିଶେଷମିହ ପଶ୍ଯସି । ଏତସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେ ଦେଶ ଏଷ ଚାତ୍ର ସରୋଵରଃ
ଏହାର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତୁମେ ଏଠାରେ ବିଶେଷ କିଛି ଦେଖିବ। ଏହାର ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଏଠାରେ ଏକ ହ୍ରଦ ଅଛି।
ମଧୁମାଧ୍ଵୀକପାନଂ ଯନ୍ନାମ୍ନା ମଲଯନିର୍ଝରଃ । ଏତଚ୍ଚ ଫୁଲ୍ଲମୁଦ୍ଯାନଂ ଵସଂତେ ମଦନୋତ୍ସଵମ୍
ସେଠାରେ ମଧୁ ଓ ମଧୁପାନ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଲୟ ଝରଣା ଅଛି। ଏହି ଫୁଲିଥିବା ବଗିଚାରେ, ବସନ୍ତକାଳରେ କାମ ଉତ୍ସବ ହୁଏ।
କୁରୁତେ ଯତ୍ର ଗୋଵିଂଦୋ ଵସଂତକୁସୁମୋଚିତମ୍ । ଯତ୍ରାଵତାରଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସ୍ତୁଵଂତ୍ଯେଵ ଦିଵାନିଶମ୍
ଏଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦ ବସନ୍ତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦିନ ରାତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅବତାର ଗୀତିତ କରାଯାଏ।
ଭଵେଦ୍ଯତ୍ସ୍ମରଣାଦେଵ ମୁନେଃ ସ୍ଵାଂତେ ସ୍ମରାଂକୁରଃ । ତତୋଽସ୍ମିନ୍ସରସି ସ୍ନାତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ପୂର୍ଵସରସ୍ତଟମ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁନିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମର ଅଙ୍କୁର ଉଦୟ ହୁଏ। ଏହି ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରି, ପୂର୍ବ ହ୍ରଦର କୂଳକୁ ଯାଅ।
ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଜଲଂ ତସ୍ଯ ସାଧଯସ୍ଵ ମନୋରଥମ୍ । ତତସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ମିନ୍ସରସି ତଜ୍ଜଲେ
ସେଠାରେ ଜଳକୁ ଛୁଇଁ, ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ । ସେ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଏହି ସରସରେ ଏବଂ ତାହାର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା ।
କଲ୍ହାରକୁମୁଦାଂଭୋଜରକ୍ତନୀଲୋତ୍ପଲଚ୍ଯୁତୈଃ । ପରାଗୈରଂଜିତେ ମଂଜୁଵାସିତେ ମଧୁବିଂଦୁଭିଃ
ଏହି ସରସର ଜଳ ଧଳା କଳହାର, କୁମୁଦ, ରଙ୍ଗିନ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲର ପ୍ରଭା ଓ ପ୍ରଭାବିତ ପ୍ରାଗ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିତ ଥିଲା । ମଧୁର ଘ୍ରାଣ ଓ ମଧୁର ମଧୁବିନ୍ଦୁ ତାହାକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଥିଲା ।
ତୁଂଦିଲେ କଲହଂସାଦି ନାଦୈରାଂଦୋଲିତେ ତତଃ । ରତ୍ନାବଦ୍ଧଚତୁସ୍ତୀରେ ମଂଦାନିଲତରଂଗିତେ
ସେଠାରେ କୁଞ୍ଜ ଓ ହଂସର ଶବ୍ଦରେ ପବନ ହଲା, ମନ୍ଦ ପବନ ଜଳକୁ ତରଙ୍ଗିତ କରିଥିଲା । ସରସର ଚାରିପାଖରେ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା ।
ମଗ୍ନେ ଜଲାଂତଃ ପାର୍ଥେ ତୁ ତତ୍ରୈଵାଂତର୍ଦଧେଽଥ ସା । ଉତ୍ଥାଯ ପରିତୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସଂଭ୍ରାଂତା ଚାରୁହାସିନୀ
ପାର୍ଥା ଜଳରେ ବିଲିନ ହେଲା; ପରେ ଉଠି, ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖି ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁରେ ଅସ୍ମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସଦ୍ଯଃ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଵର୍ଣରଶ୍ମିଗୌରକାଂତତନୂଲତାମ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍କିଶୋରଵର୍ଷୀଯାଂ ଶାରଦେଂଦୁନିଭାନନାମ୍
ଅଚାନକ, ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ରଶ୍ମି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଯୁବାବସ୍ଥାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଥିଲା, ମୁହଁ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସୁନୀଲକୁଟିଲସ୍ନିଗ୍ଧଵିଲସଦ୍ରତ୍ନକୁଂତଲାମ୍ । ସିଂଦୂରବିଂଦୁକିରଣପ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଲକପଟ୍ଟିକାମ୍
ତାଙ୍କର ଗାଢ଼ ନୀଳ, ଚମକୁଥିବା, ଚୁଲ ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳର ଆଭାରେ ଚମକୁଥିଲା । ମାଥାରେ ସିନ୍ଦୂରର ତୀବ୍ର ରେଖା ରଉଛି ।
ଉନ୍ମୀଲଦ୍ଭ୍ରୂଲତାଭଂଗି ଜିତସ୍ମରଶରାସନାମ୍ । ଘନଶ୍ଯାମଲସଲ୍ଲୋଲ ଖେଲଲ୍ଲୋଚନଖଂଜନାମ୍
ତାଙ୍କର ଭୂ ଲତା ପରି ତିର୍ଯ୍ୟକ ଭୂକୁଟି ମନ୍ମଥର ଧନୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା । ଘନ ଶ୍ୟାମଳ ଚକୁ ଚଞ୍ଚଳ ନଦୀର କିଞ୍ଜଳକ ପରି ଖେଳିଥିଲା ।
ମଣିଂ କୁଂଡଲତେଜୋଂଶୁ ଵିସ୍ଫୁରଦ୍ଗଂଡମଣ୍ଡଲାମ୍ । ମୃଣାଲକୋମଲଭ୍ରାଜଦାଶ୍ଚର୍ଯଭୁଜଵଲ୍ଲରୀମ୍
ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କୁଣ୍ଡଳର ଆଭା ତାଙ୍କର ଗାଲକୁ ଚମକୁଥିଲା । ତାଙ୍କର ଭୁଜ ମୃଣାଳ ପରି କୋମଳ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଲତା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଶରଦଂବୁରୁହାଂ ସର୍ଵଶ୍ରୀଚୌରପାଣିପଲ୍ଲଵାମ୍ । ଵିଦଗ୍ଧରଚିତସ୍ଵର୍ଣକଟିସୂତ୍ରକୃତାଂତରାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତ ଶରତ ମନ୍ଦାର ପରି ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀକୁ ଚୋରି ନେଇଥିଲା । ତାଙ୍କର କଟି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ନିର୍ମିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଟିବନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।
କୂଜତ୍କାଂଚୀକଲାପାଂତ ଵିଭ୍ରାଜଜ୍ଜଘନସ୍ଥଲାମ୍ । ଭ୍ରାଜଦ୍ଦୁକୂଲସଂଵୀତନିତଂବୋରୁସୁମଂଦିରାମ୍
ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ କୁଞ୍ଜିତ କଞ୍ଚୀର ଶବ୍ଦରେ ଚମକୁଥିଲା । ତାଙ୍କର ଉରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁକୂଳରେ ବଢ଼ିଥିଲା, ମହା ହାତୀର ମନ୍ଦିର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଶିଂଜାନମଣିମଂଜୀରସୁଚାରୁପଦପଂକଜାମ୍ । ସ୍ଫୁରଦ୍ଵିଵିଧକଂଦର୍ପକଲାକୌଶଲଶାଲିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ପଦପଦ୍ମ ମଣି ମଞ୍ଜୀରର ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା । ସେ ସମସ୍ତ କାମକଳା ଓ ଖେଳର କୌଶଳରେ ପ୍ରଭୁତା ଥିଲେ ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନାଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍ । ଆଶ୍ଚର୍ଯଲଲନାଶ୍ରେଷ୍ଠାମାତ୍ମାନଂ ସଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ନିଜକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଲଳନାମାନ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଦେଖିଲେ ।
ଵିସସ୍ମାର ଚ ଯତ୍କିଂଚିତ୍ପୌର୍ଵଦେହିକମେଵ ଚ । ମାଯଯା ଗୋପିକାପ୍ରାଣନାଥସ୍ଯ ତଦନଂତରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜୀବନର ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଭୁଲିଗଲେ । ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣନାଥଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ହେଲେ ।
ଇତି କର୍ତ୍ତଵ୍ଯତାମୂଢା ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ସୁଵିସ୍ମିତା । ଅତ୍ରାଂତରେଂଽବରେ ଧୀର ଧ୍ଵନିରାକସ୍ମିକୋଽଭଵତ୍
କଣ କରିବା ଉଚିତ ଏହି ଭାବରେ ଅସ୍ମିତି ହେଇ, ସେ ଏଠାରେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏକ ଅଚାନକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା ।