ମଣିଭିର୍ଭାସ୍ଵରୈରୁଦ୍ଯଦ୍ଦାଵାନଲ ମନୋହରମ୍ । ଶ୍ରୀରତ୍ନମଂଦିରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତଲେ ତସ୍ଯ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍
ତଳଭୂମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନମନ୍ଦିର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ଚମକୁଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଲାଗୁଥିଲା।
ରତ୍ନସିଂହାସନଂ ତତ୍ର ମହାହୈମାଭିମୋହନମ୍ । ତତ୍ର ବାଲାର୍କସଂକାଶାଂ ନାନାଲଂକାରଭୂଷିତାମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଥିଲା, ଯାହା ସୁନାର ଭାବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠି ଏକ ଜଣେ ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବସିଥିଲେ।
ନଵଯୌଵନସଂପନ୍ନାଂ ସୃଣିପାଶଧନୁଃ ଶରୈଃ । ରାଜଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଲତାଂ ସୁପ୍ରସନ୍ନାଂ ମନୋହରାମ୍
ସେ ଯୁବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯୌବନରେ ପ୍ରବଳ, ହାତରେ ଦାମ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଥିଲେ। ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ରାଜସିକ ଲତାପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମୁହଁରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଓ ଆକର୍ଷଣ ଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶାଦି କିରୀଟମଣିରଶ୍ମିଭିଃ । ଵିରାଜିତପଦାଂଭୋଜାମଣିମାଦିଭିରାଵୃତାମ୍
ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ରତ୍ନମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର କିରିଟର ମଣି ଯେପରି ଚମକେ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଚମକୁଥିଲା।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଂ ଦେଵୀଂ ଵରଦାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲାମ୍ । ଅର୍ଜୁନୋଽହମିତି ଜ୍ଞାତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ଦେବୀ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଦୟାଳୁ ଓ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲି; ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲି।
ଵିହିତାଂଜଲିରେକାଂତେ ସ୍ଥିତୋ ଭକ୍ତିଭରାନ୍ଵିତଃ । ସା ତସ୍ଯୋପାସିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରସାଦଂ ଚ କୃପାନିଧିଃ
ମୁଁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହାତ ଜୋଡି ଏକାନ୍ତରେ ଦାଉଁଥିଲି। ସେ ଦେବୀ ମୋର ଉପାସନା ଜାଣି, ଦୟାର ସାଗର ହୋଇ ମୋତେ କୃପା କଲେ।
ଉଵାଚ କୃପଯା ଦେଵୀ ତସ୍ଯ ସ୍ମରଣଵିହ୍ଵଲା । ଭଗଵତ୍ଯୁଵାଚ-। କିଂ ଵା ଦାନଂ ତ୍ଵଯା ଵତ୍ସ କୃତଂ ପାତ୍ରାଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ଦେବୀ ସ୍ମୃତିରେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଦୟାରେ କହିଲେ— 'ବାପା, କଣ ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ତୁମେ କାହାକୁ ଦେଇଛ?'
ଇଷ୍ଟଂ ଯଜ୍ଞେନ କେନାତ୍ର ତପୋ ଵା କିମନୁଷ୍ଠିତମ୍ । ଭଗଵତ୍ଯମଲା ଭକ୍ତିଃ କା ଵା ପ୍ରାକ୍ସମୁପାର୍ଜ୍ଜିତା
'ଏଠାରେ କେଉଁ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା କେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିଛ? ପୂର୍ବରୁ କେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରିଥିଲ?'
କିଂ ଵାସ୍ମିନ୍ଦୁର୍ଲଭଂ ଲୋକେ କିଂ ଵା କର୍ମ ଶୁଭଂ ମହତ୍ । ପ୍ରସାଦସ୍ତ୍ଵଯି ଯେନାଯଂ ପ୍ରପନ୍ନେ ଚ ମୁଦା କିଲ
'ଏହି ସଂସାରରେ କଣ ଦୁର୍ଲଭ, କିମ୍ବା କେଉଁ ମହାଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି କୃପା ତୁମେ ପାଇଛ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଛ?'
ଗୂଢାତିଗୂଢଶ୍ଚାନନ୍ଯ ଲଭ୍ଯୋ ଭଗଵତା କୃତଃ । ନୈତାଦୃଙ୍ମର୍ତ୍ଯଲୋକାନାଂ ନ ଚ ଭୂତଲଵାସିନାମ୍
'ଏହି କୃପା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ଦୁର୍ଲଭ, ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି; ଏହା ମାନବମାନେ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଉନାହାନ୍ତି।'
ସ୍ଵର୍ଗିଣାଂ ଦେଵତାଦୀନାଂ ତପସ୍ଵୀଶ୍ଵରଯୋଗିନାମ୍ । ଭକ୍ତାନାଂ ନୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ନୈଵ ନୈଵ ଚ ନୈଵ ଚ
'ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତା, ତପସ୍ୱୀ, ଈଶ୍ୱର, ଯୋଗୀ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କୃପା ପାଉନାହାନ୍ତି— କେବେ ନୁହେଁ, କେବେ ନୁହେଁ।'
ପ୍ରସାଦସ୍ତୁ କୃତୋ ଵତ୍ସ ତଵ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନା ଯଥା । ତଦେହି ଭଜ ବୁଦ୍ଧ୍ଵୈଵ କୁଲକୁଂଡଂ ସରୋ ମମ
'ବାପା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଯିଏ, ସେ ତୁମକୁ ଏହି କୃପା ଦେଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି ମୋର କୁଳପୋଖରୀକୁ ଜାଣି, ଯଥାବିଧି ଉପାସନା କର।'
ସର୍ଵକାମପ୍ରଦା ଦେଵୀ ତ୍ଵନଯା ସହ ଗମ୍ଯତାମ୍ । ତତ୍ରୈଵ ଵିଧିଵତ୍ସ୍ନାତ୍ଵା ଦ୍ରୁତମାଗମ୍ଯତାମିହ
'ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଯାଅ; ସେଠି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଫେର।'
ତଦୈଵ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସ ସ୍ନାତ୍ଵା ପାର୍ଥସ୍ତଥାଗତଃ । ଆଗତଂ ତଂ କୃତସ୍ନାନଂ ନ୍ଯାସମୁଦ୍ରାର୍ପଣାଦିକମ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥ ସେଠାକୁ ଯାଇ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କଲେ; ସ୍ନାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଫେରି ଆସି, ନ୍ୟାସ ଓ ମୁଦ୍ରା ଆଦି କ୍ରିୟା କଲେ।
କାରଯିତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵ୍ଯା ତସ୍ଯ ଵୈ ଦକ୍ଷିଣଶ୍ରୁତୌ । ସଦ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧିକରୀ ବାଲା ଵିଦ୍ଯାନିଗଦିତା ପରା
ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନରେ ତୁରନ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା, ବାଳା ଦେବୀଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ହକାରାର୍ଦ୍ଧପରା ଦ୍ଵୀପା ଦ୍ଵିତୀଯା ଵିଶ୍ଵଭୂଷିତା । ଅନୁଷ୍ଠାନଂ ଚ ପୂଜାଂ ଚ ଜପଂ ଚ ଲକ୍ଷସଂଖ୍ଯକମ୍
ଦ୍ୱୀପା ନାମକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଦ୍ଧ 'ହ' ଅକ୍ଷର, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଶୋଭିତ। ଏହାର ଉପାସନା, ପୂଜା ଓ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଜପ କରାଯାଇଥିଲା।
କୋରକୈଃ କରଵୀରାଣାଂ ପ୍ରଯୋଗଂ ଚ ଯଥାତଥମ୍ । ନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ତମୁଵାଚେଦଂ କୃପଯା ପରମେଶ୍ଵରୀ
କରବୀର ଫୁଲର ନିୟମିତ ବ୍ୟବହାର ସହିତ ଯଥାବିଧି ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯିବା ପରେ, ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦୟାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅନେନୈଵ ଵିଧାନେନ କ୍ରିଯତାଂ ମଦୁପାସନମ୍ । ତତୋ ମଯି ପ୍ରସନ୍ନାଯାଂ ତଵାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍
'ଏହି ଭାବରେ ମୋର ଉପାସନା କର; ତାପରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲେ, ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ପାଇଁ...'
ତତସ୍ତୁ ତତ୍ର ପର୍ଯ୍ଯଂତେଷ୍ଵଧିକାରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଇତ୍ଯଯଂ ନିଯମଃ ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵଯଂ ଭଗଵତା କୃତଃ
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଶେଷରେ ଅଧିକାର ହେବ। ଏହି ନିୟମ ପୂର୍ବରୁ ନିଜେ ଭଗବାନ୍ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵମର୍ଜୁନସ୍ତେନ ଵର୍ମଣା ତାଂ ସମର୍ଚଯତ୍ । ତତଃ ପୂଜାଂ ଜପଂ ଚୈଵ କୃତ୍ଵା ଦେଵୀ ପ୍ରସାଦିତା
ଏପରି ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ ସେହି କବଚ ପିନ୍ଧି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପୂଜା ଓ ଜପ କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ଖୁସି ହେଲେ।
କୃତ୍ଵା ତତଃ ଶୁଭଂ ହୋମଂ ସ୍ନାନଂ ଚ ଵିଧିନା ତତଃ । କୃତକୃତ୍ଯମିଵାତ୍ମାନଂ ପ୍ରାପ୍ତପ୍ରାଯମନୋରଥମ୍
ତାପରେ ଶୁଭ ହୋମ କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ, ତାଙ୍କର ମନୋକାମନା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
କରସ୍ଥାଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଚ ସ ପାର୍ଥଃ ସମମନ୍ଯତ । ଅସ୍ମିନ୍ନଵସରେ ଦେଵୀ ତମାଗତ୍ଯ ସ୍ମିତାନନା
ପୃଥାପୁତ୍ର ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ତାଙ୍କର ହାତରେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବୀ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଉଵାଚ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସ ତ୍ଵମଧୁନା ତଦ୍ଗୃହାଂତରେ । ତତଃ ସସଂଭ୍ରମଃ ପାର୍ଥଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ଦେବୀ କହିଲେ, 'ବାପା, ଏବେ ତୁମେ ସେଠି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାଅ।' ଏହା ଶୁଣି, ପାର୍ଥ ଉତ୍ସାହରେ ଉଠିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ଅସଂଖ୍ଯହର୍ଷପୂର୍ଣାତ୍ମା ଦଂଡଵତ୍ତାଂ ନନାମ ହ । ଆଜ୍ଞପ୍ତସ୍ତୁ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦେଵୀ ଵଯସ୍ଯଯାର୍ଜୁନଃ
ଅସଂଖ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତୋ ରାଧାପତିସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ସିଦ୍ଧୈରପ୍ଯଗୋଚରମ୍ । ତତଶ୍ଚ ସ ଉପାଦିଷ୍ଟୋ ଗୋଲୋକାଦୁପରିସ୍ଥିତମ୍
ସେ ରାଧାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯାହାକୁ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦିଆମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଲୋକ ଉପରେ ଥିବା ଲୋକ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଦେଲେ।
ସ୍ଥିରଂ ଵାଯୁଧୃତଂ ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ସର୍ଵସୁଖାସ୍ପଦମ୍ । ନିତ୍ଯଂ ଵୃଂଦାଵନଂ ନାମ ନିତ୍ଯରାସମହୋତ୍ସଵମ୍
ଏହା ଦୃଢ଼, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ, ଚିରନ୍ତନ, ସତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ସୁଖର ଆଧାର। ଏହାକୁ ନିତ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ନିତ୍ୟ ରାସ ମହୋତ୍ସବ ହୁଏ।
ଅପଶ୍ଯତ୍ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପୂର୍ଣପ୍ରେମରସାତ୍ମକମ୍ । ତସ୍ଯା ହି ଵଚନାଦେଵ ଲୋଚନୈର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତଦ୍ରହଃ
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଜାଗାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମର ରସରେ ଭରିଥିଲା। ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ରହସ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ।
ଵିଵଶଃ ପତିତସ୍ତତ୍ର ଵିଵୃଦ୍ଧପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ । ତତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରାଲ୍ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଦୋର୍ଭ୍ଯାମୁତ୍ଥାପିତସ୍ତଯା
ପ୍ରେମରେ ଭାସି, ସେ ସେଠାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ହୃଦୟ ଅଧିକ ପ୍ରେମରେ ଭରିଗଲା। ତାପରେ, କଷ୍ଟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଉଠାଇଲେ।
ସାଂତ୍ଵନାଵଚନୈସ୍ତସ୍ଯାଃ କଥଂଚିତ୍ସ୍ଥୈର୍ଯମାଗତଃ । ତତସ୍ତପଃ କିମନ୍ଯନ୍ମେ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଵଦ
ଦେବୀଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଭରା କଥାରେ, ସେ କିଛି ସ୍ଥିରତା ପାଇଲେ। ତାପରେ ପଚାରିଲେ, 'ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ତପସ୍ୟା ଅଛି କି? କହ।'
ଇତି ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍କଂଠାଭରେଣ ତରଲୋଽଭଵତ୍ । ତତସ୍ତଯା କରେ ତସ୍ଯ ଧୃତ୍ଵା ତତ୍ପଦଦକ୍ଷିଣେ
ଏଭଳି, ସେ ଦର୍ଶନ ପାଇବା ଆଶାରେ ଅଧିକ ଅତୁର ହେଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ନିଜ ପାଦର ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ନେଇଗଲେ।