ତସ୍ଯ ପୌଂଡ୍ରକସ୍ଯ ସୁତୋ ଦଂଡପାଣିରିତି ଵାସୁଦେଵେନ ଭଗଵତା ନିହତଂ ସ୍ଵପିତରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାତ୍ରା ମୃତ୍ଯୁନା ସମାଦିଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପୁରୋହିତେନାଭିଯୁକ୍ତୋ ମାହେଶ୍ଵରେଣ କ୍ରତୁନା ଶଂକରମିଯାଜ
ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ପୁଅ ଦଣ୍ଡପାଣି, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ବାପା ମରିଗଲେ ବୋଲି ଶୁଣି, ମାଆଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ମହା ଶିବ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ସ ତୁ ପ୍ରସନ୍ନଃ କୃଷ୍ଣଜିଘାଂସଯା ସମର୍ଥାଂ ମାହେଶ୍ଵରୀଂ କୃତ୍ଯାଂ ତସ୍ମୈ ସଂପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ଦତ୍ତଵାନ୍
ଶିବ ଖୁସି ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାହେଶ୍ୱରୀ କୃତ୍ୟାକୁ ଦଣ୍ଡପାଣିଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ସ କାଶିରାଜସ୍ତାଂ ମହୋଶ୍ଵରୀଂ ଜ୍ଵାଲାକୁଲୋପଚିତଵିଗ୍ରହାଂ ସଂଦୀପ୍ତସଟାକଲାପାଂ ପିଂଗଲନେତ୍ରାଂ ଜ୍ଵଲତ୍କରାଲଵଦନାଂ ତ୍ରିଶୂଲହସ୍ତାଂ ଭସ୍ମାଂଗରାଗଲିପ୍ତାଂ ନରମୁଂଡମାଲାଵିଭୂଷିତାଂ ସର୍ଵଦେଵଭଯଂକରୀଂ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତାଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସପୁତ୍ରଦାରବାଂଧଵସହିତଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜହୀତି ପ୍ରେରଯାମାସ
କାଶୀରାଜ ଏହି ମହା ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଅଗ୍ନିର ଲହରିରେ ଢାକା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କେଶ, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁହଁ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା, ଭସ୍ମ ଲେପିଥିବା, ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା—ସେ ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ପୁଅ, ଝିଅ, ଜଣେଇବା, ଆତ୍ମୀୟ ସମେତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ପଠାଇଲେ।
ସା ତୁ ସର୍ଵଲୋକଭଯାଵହା ସର୍ଵାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ସ୍ଵତେଜସା ନିର୍ଦହଂତୀ ପ୍ରଲଯାଶନିନିର୍ଭରସ୍ଵନଂ ନଦଂତୀ ଦ୍ଵାରକାମଵାପ
ସେ ମାହେଶ୍ୱରୀ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ, ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜଳାଇ, ପ୍ରଳୟର ମେଘ ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ କରି, ଡ଼୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରତ୍ଯାଃ ସର୍ଵେଜନାସ୍ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାପ୍ରଲଯମିତି ମତ୍ଵା ହାହାକାରଂ କୁର୍ଵଂତଃ କୃଷ୍ଣଂ ନିଵେଦଯାମାସୁଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହା ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା ବୋଲି ଭାବି, ହାହାକାର କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନ ଭେତଵ୍ଯମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାକାରତୋରଣେ ସ୍ଥିତାଂ ମହାରୌଦ୍ରାଂ କୃତ୍ଯାଂ ତଥାଵିଧାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସକଲଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରାନିଵାରଣସମର୍ଥଂ ସହସ୍ରାରଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ତସ୍ଯା କୃତ୍ଯାଯାଂ ସହସା ମୁମୋଚ
କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟ ନକରିବାକୁ କହି, ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ମହା ରୌଦ୍ର କୃତ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକିପାରିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହଜାର ଆରା ଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସା ତୁ କଲ୍ପାନ୍ତାର୍କକୋଟିସମଵର୍ଚସା ଶତଯୋଜନୋଦ୍ଗତଂ ସକଲଦୀପ୍ତାସ୍ତ୍ରଯୁତଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ପ୍ରଭାପୂର୍ଣଂ ସକଲଜଗତ୍ପ୍ରଲଯସ୍ଥିତିସମର୍ଥଂ ସହସ୍ରାରଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତଂ ଜଗଚ୍ଛରଣଭୂତଂ ମହାସୁଦର୍ଶନଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଵିନଷ୍ଟତେଜା ଭଯାର୍ତା କ୍ରୋଶଂତୀ ଵାରାଣସୀଂ ପ୍ରତିଦୁଦ୍ରାଵ
ସେ ମାହେଶ୍ୱରୀ, କୋଟି କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଶତ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ, ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଭରିଥିବା, ସୁନାର ଭାବରେ ଚମକୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଓ ରକ୍ଷା କରିବାର ଶକ୍ତି ଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ ଏହି ମହା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ହରାଇ, ଭୟରେ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ବାରାଣସୀକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ସୁଦର୍ଶନମପି ତାଂ କୃତ୍ଯାଂ ଭୃଶମନ୍ଵଗାତ୍
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସେଇ କୃତ୍ୟାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ସାପି ଭଯାର୍ତା କ୍ରୋଶଂତୀ କାଶିପତେସ୍ତସ୍ଯାଂତଃପୁରଂ ପ୍ରଵିଵେଶ
ସେ କୃତ୍ୟା ଭୟରେ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି କାଶୀରାଜଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସୁଦର୍ଶନୋଽପି ତାଂ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଭୃତ୍ଯବଲଵାହନଂ ପୌଂଡ୍ରକସୁତଂ ଦଂଡପାଣିଂ ନାମକାଶିରାଜଂ ବହୁପ୍ରାସାଦହର୍ମ୍ଯମାଲିନୀଂ ପୁରୀଂ ମାହେଶ୍ଵରୀମପି ଭସ୍ମାଵଶେଷାଂ କୃତ୍ଵା ସକଲଦେଵମହର୍ଷିଭିଃ ପୂଜ୍ଯମାନଃ ପୁନରେଵ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣହସ୍ତଂ ସୁସୌମ୍ଯଂ କଲ୍ପମିଵ ଆଵିଵେଶ
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଅନେକ ମହଳ ଓ ଅଟାଳିକା ଥିବା ସେଇ ମାହେଶ୍ୱରୀ ସହରକୁ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ପୁଅ ଦଣ୍ଡପାଣି ସହିତ ସେନା, ଦାସ, ଯାନସମୂହକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପୂଜା କରି, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପୁଣିଥରେ ଡ଼୍ୱାରକାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୃଦୁ ହାତକୁ ଫେରିଗଲେ, ଯେପରି ଜଗତର ବୃକ୍ଷକୁ ଫେରିଯିବ।
ଅତ୍ର ଚ ଶ୍ଲୋକା ଗୀଯଂତେ । ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରମୋକ୍ଷମଜରଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ତଦ୍ବଲମୋଜସା । କୃତ୍ଯାଂ ଭସ୍ମାଵଶେଷଂ ତାଂ ତତୋ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ାଯାଉଛି । ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ ପୁରା ଧ୍ୱଂସ କରି, ମାନ୍ତ୍ରିକୀ ମାୟାକୁ ଖାଲି ଛାର କରିଦେଇ, ପରେ ସେ ଭାରାଣସୀ ସହରକୁ ଗଲେ ।
ପ୍ରଭୂତରଥମାତଂଗାଂ ସାଶ୍ଵାଂ ପୁଂସ୍ତ୍ରୀସମନ୍ଵିତାମ୍ । ସାଶେଷକୋଷକୋଷ୍ଠାଂ ତାଂ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯାଂ ସୁରୈରପି
ସେ ସହରଟି ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଭଣ୍ଡାର ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା, ଏହି ସହରକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେନି ।
ଦ୍ଵାରୋପଲକ୍ଷିତାଶେଷ ଗୃହପ୍ରାକାରଚତ୍ଵରାମ୍ । ପ୍ରଦଦାହ ହରେଶ୍ଚକ୍ରଂ ସକଲାମେଵ ତାଂ ପୁରୀମ୍
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର, ଘର, ପ୍ରାଚୀର ଓ ଚତ୍ୱର ଚିହ୍ନିତ ହେବା ପରେ, ହରିଙ୍କ ଚକ୍ର ସମଗ୍ର ସହରକୁ ଦହିଦେଲା ।
ଅକ୍ଷୀଣଗତିସାମର୍ଥ୍ଯମସାଧ୍ଯକୃତସାଧନମ୍ । ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲଦ୍ଭାସଂ ଵିଷ୍ଣୋରଭ୍ଯାଯଯୌ କରମ୍
ସେଇ ଚକ୍ର, ଯାହାର ଗତି ଅବିରତ ଓ ଶକ୍ତି ଅସୀମ, ଅସମ୍ଭବ କାମ ସାଧି, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତକୁ ଫେରିଗଲା ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତେ ପୌଂଡ୍ରକପୁତ୍ରକୃତ୍ଯାଵିଧ୍ଵଂସନଂ ନାମୈକପଂଚାଶଦଧିକ ଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକପୁତ୍ରଙ୍କ ମାୟାବି ଶକ୍ତି ଧ୍ୱଂସ ନାମକ ଏହି ଏକଶଏକାଉନ୍ତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ।
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର ଉଵାଚ- ଅଥ ମଗଧାଧିପଃ କଂସଵଧାନଂତରଂ ଦ୍ଵିଷନ୍ନେଵ ଯାଦଵାନ୍ସଦା ପୀଡଯାମାସ ତେ ଦୁଃଖିତାଃ କୃଷ୍ଣମୂଚୁଃ
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର କହିଲେ— ତାପରେ ମଗଧରାଜ, କଂସ ବଧ ହେବା ପରେ, ଯାଦବମାନେ ଉପରେ ଦ୍ୱେଷ ରଖି ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲେ । ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସ ଚ ଭୀମାର୍ଜୁନାଵାହୂଯ ସଂମଂତ୍ରଯାମାସ କୃଷ୍ଣଃ ଅନେନ ରୁଦ୍ର ପୂଃଜିତସ୍ତତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରୈରଵଧ୍ଯଃ ପରଂ କେନାପିପ୍ରକାରେଣ ହଂତଵ୍ଯ ଇତି
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଡାକି, ସଲାହା କଲେ— ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିଛି, ତାହାର ଦୟାରେ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମରିପାରିବେନି । ତେଣୁ କେଉଁ ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିହେବ ?
ଅଥ ଵିଚାର୍ଯ ଭୀମମାହ ଏନଂ ପ୍ରତିମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧଂ କୁରୁ ତତ୍ତେନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତମ୍
ତାପରେ ଭୀମ ଭାବିବା ପରେ କହିଲେ— ତାଙ୍କ ସହିତ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ କର । ସେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଛନ୍ତି ।
ଅଥ ସକଲ ଚରାଚରଜଗଦ୍ଵଂଦ୍ଯୋ ଵାସୁଦେଵୋ ଭୀମାର୍ଜୁନସହିତୋ ଜରାସଂଧସ୍ଯ ପୁରୀଂ ଗତ୍ଵା ଵିପ୍ରଵେଷେଣ ତସ୍ଯାଂତଃପୁରମଵାପ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତରେ ପୂଜିତ ବାସୁଦେବ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଜରାସଂଧଙ୍କ ସହରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସୋଽପି ମହାଵୀର୍ଯାନ୍କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯାନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ବଲାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଵେଶ୍ମନି ନିରୁଧ୍ଯ ମାସିମାସି କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମେକୈକଂ ହତ୍ଵା ତଦ୍ରକ୍ତେନୈଵ ବଲିଂ ଭୈରଵାଯାକରୋତ୍
ସେ ମହାବଳୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଜୋରକରି ଧରି, ନିଜ ଘରେ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖିଥିଲେ । ପ୍ରତି ମାସର କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଗୋଟିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ମାରି, ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭୈରବଙ୍କୁ ବଳି ଦେଉଥିଲେ ।
ଏଵଂଵିଧଂ ସକଲଜନପାର୍ଥିଵଵଧଂ କୁର୍ଵତୋ ଜରାସଂଧସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଯମାନୋ ଭୀମାର୍ଜୁନସହିତସ୍ତସ୍ଯ ଗୃହେ ଵିପ୍ରଵେଷେଣୈଵ ପ୍ରଵିଵେଶ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଜନମାନେଙ୍କୁ ମାରୁଥିବା ଜରାସଂଧଙ୍କ ଘରକୁ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ସ ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଥୋଚିତାସନେଷୁ ନିଵେଶ୍ଯ ମଧୁପର୍କଵିଧାନେନ ସଂପୂଜ୍ଯ ଧନ୍ଯୋସ୍ମି କୃତକୃତ୍ଯୋସ୍ମି କିମର୍ଥଂ ଭଵନ୍ତୋ ମେ ସମୀପ ଆଗତାସ୍ତଦ୍ଵକ୍ତଵ୍ଯମହଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦାସ୍ଯାମୀତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜରାସଂଧ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ, ମଧୁପର୍କ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, କହିଲେ— 'ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର କାମ ସଫଳ । ଆପଣମାନେ କି କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି ? କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସବୁ ଦେଇଦେବି ।'
ତେଷାଂ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରହସନ୍ପାର୍ଥିଵଂ ତମୁଵାଚ କୃଷ୍ଣଭୀମାର୍ଜୁନା ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥମାଗତାଃ ସ୍ମ ଅସ୍ମାକମନ୍ଯତମଂ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତ୍ଯଵଦତ୍
ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ବାସୁଦେବ ହସି କହିଲେ— 'କୃଷ୍ଣ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି । ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠାରେ ଚାହୁଁଛ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚୟନ କର ।'
ସୋଽପି ତଥେତ୍ଯଵଦତ୍ତତୋ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ମାରୁତିଂ ଵରଯାମାସ
ସେ ମଧ୍ୟ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଭୀମଙ୍କୁ ବାଛିଲେ ।
ତତୋ ଭୀମଜରାସଂଧଯୋରଭିତୋ ଭଯଂକରଂ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧଂ ନିରଂତରଂ ପଂଚଵିଂଶତିଵାସରମଭୂତ୍
ତାପରେ ଭୀମ ଓ ଜରାସଂଧଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ଅବିରତ ଭାବେ ପঁଚିଶି ଦିନ ଚାଲିଲା ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣେନୈଵ ସଂଚୋଦିତୋ ଵାଯୁପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ଯ ଶରୀରଂ ଦ୍ଵିଧାକୃତ୍ଯ ଭୂମୌ ନିପାତଯାମାସ ।। ଏଵଂ ଜରାସଂଧଂ ପାଂଡୁପୁତ୍ରେଣ ହତ୍ଵା ତାନ୍ଜରାସଂଧନିରୋଧିତାନ୍ଵାସୁଦେଵୋଽପି ପାର୍ଥିଵାନ୍ମୋଚଯାମାସ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ଭୀମ, ଜରାସଂଧଙ୍କ ଦେହକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ । ଏଭଳି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧଙ୍କୁ ମାରି, ବାସୁଦେବ ତାଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଦୀ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ।
ନିହତ୍ଯ ଵାଯୁପୁତ୍ରେଣ ଜରାଂସଂଧଂ ଯଦୂଦ୍ଵହଃ । ତଦ୍ଗୃହେ ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧାଂସ୍ତୁ ମୋଚଯାମାସ ପାର୍ଥିଵାନ୍
ବାୟୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ପରେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ବାସୁଦେବ, ତାଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଦୀ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ତେ ଚ ତତ୍ର ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ଜନପଦାନ୍ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁଃ କୃଷ୍ଣେନ ରକ୍ଷିତାଃ
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଶିର ନମାଇ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ ।
ଅଥ ତାଭ୍ଯାମିଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ଗତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵସ୍ତତ୍ର ମହାକ୍ରତୁଂ ରାଜସୂଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ କାରଯାମାସ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଇ, ବାସୁଦେବ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବଡ଼ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।
ତତ୍ର ସମାପ୍ତେ କ୍ରତୌ ଅଗ୍ରପୂଜାଂ ଭୀଷ୍ମାନୁମତେନ କୃଷ୍ଣାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ସମ୍ମତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଲା।