ମଦ୍ରୂପଂ ଚିଂତଯଂତୀ ଚ ପ୍ରେମାସ୍ପଦମୁପାଗତା । ଦ୍ଵେ ଚ ମୁଖ୍ଯତମେ ଗୋପ୍ଯୌ ସମାନଵଯସୀ ଶୁଭେ
ମୋର ରୂପକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଓ ପ୍ରେମର ଆଶ୍ରୟ ହୋଇ ଆସିଥିବା, ଦୁଇଜଣ ମୁଖ୍ୟ ଗୋପୀ ଥିଲେ, ଦୁହେଁ ସମାନ ବୟସର ଶୁଭା।
ଏକଵ୍ରତେ ଏକନିଷ୍ଠେ ଏକନକ୍ଷତ୍ରନାମନୀ । ତପ୍ତଜାଂବୂନଦପ୍ରଖ୍ଯା ତତ୍ରୈଵାନ୍ଯା ତଡିତ୍ପ୍ରଭା
ଏକ ନିଷ୍ଠା, ଏକ ଭକ୍ତି, ଏକ ନକ୍ଷତ୍ର ନାମ ଥିଲା; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ତାଡ଼ିତ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଏକାନିଦ୍ରା ଯମାଣାକ୍ଷୀ ପରା ସୌମ୍ଯାଯତେକ୍ଷଣା । ସୋଽର୍ଚଯତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ହରେଃ ସଵ୍ଯଦକ୍ଷିଣେ
ଏକ ଜଣୀ ଯମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ଜାଗ୍ରତ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣୀ ଶାନ୍ତ ଓ ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ; ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଓ ଡାହାଣ ପାଖରେ ଦଢ଼ାଇ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ସ କଲ୍ପାଂତେ ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗୋକୁଲେଽଭୂନ୍ମହାତ୍ମନଃ । ଉପନଂଦସ୍ଯ ଦୁହିତା ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିଃ
କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ଉପନନ୍ଦଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଗୋକୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଚମକ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି।
ସେଯଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵନିତା ପୀତଶାଟୀପରିଚ୍ଛଦା । ରକ୍ତଚୋଲିକଯା ପୂର୍ଣା ଶାତକୁଂଭଘଟସ୍ତନୀ
ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାରୀ, ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଲାଲ୍ କପଡ଼ାରେ ଢାକା, ତାଙ୍କର ସ୍ତନ ଶୁଣ୍ଡିଆ ସୁନା ଘଟ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଦଧାନା ରକ୍ତସିଂଦୂରଂ ସର୍ଵାଂଗସ୍ଯାଵଗୁଂଠନମ୍ । ସ୍ଵର୍ଣକୁଂଡଲଵିଭ୍ରାଜଦ୍ଗଂଡଦେଶାଂ ସୁଶୋଭନାମ୍
ସେ ଶରୀରରେ ଲାଲ୍ ସିନ୍ଦୁର ଲଗାଇ ଆପଣକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ।
ସ୍ଵର୍ଣପଂକଜମାଲାଢ୍ଯା କୁଂକୁମାଲିପ୍ତସୁସ୍ତନୀ । ଯସ୍ଯା ହସ୍ତେ ଚର୍ଵଣୀଯଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ହରିଣାର୍ପିତମ୍
ସୁନା କମଳ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ତନ କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇ ରହିଛି; ତାଙ୍କର ହାତରେ ହରି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଚବା ପାଇଁ ଜିନିଷ ଦେଖାଯାଏ।
ଵେଣୁଵାଦ୍ଯାତିନିପୁଣା କେଶଵସ୍ଯ ନିଷେଵଣୀ । କୃଷ୍ଣେନ ପରିତୁଷ୍ଟେନ କଦାଚିଦ୍ଗୀତକର୍ମଣି
ବାଁଶୀ ବଜାଇବାରେ ଦକ୍ଷ, ସେ କେଶବଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି; କେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ସେ ଗୀତ ଗାଇବାରେ ଯୋଗ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଵିନ୍ଯସ୍ତା କଂବୁକଂଠେଽସ୍ଯା ଭାତି ଗୁଂଜାଵଲି ଶୁଭା । ପରୋକ୍ଷେପି ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କାଂତିଭିଶ୍ଚ ସ୍ମରାର୍ଦିତା
ତାଙ୍କର ଶଂଖପରି ଗଳାରେ ଗୁଞ୍ଜା ମାଳା ଶୋଭା ପାଉଛି; କୃଷ୍ଣ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଚମକ ପ୍ରେମରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ।
ସଖୀଭିର୍ଵାଦଯଂତୀଭିର୍ଗାଯଂତୀ ସୁସ୍ଵରଂ ପରମ୍ । ନର୍ତ୍ତଯେତ୍ପ୍ରିଯଵେଷେଣ ଵେଷଯିତ୍ଵା ଵଧୂମିମାମ୍
ସଖୀମାନେ ବାଦ୍ୟ ବଜାଇ, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇ, ସେ ପ୍ରିୟବେଶରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ବଧୁକୁ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରନ୍ତି।
ଵାରଂଵାରଂ ଚ ଗୋଵିଂଦଂ ଭାଵେନାଲିଂଗ୍ଯ ଚୁଂବତି । ପ୍ରିଯାସୌ ସର୍ଵଗୋପୀନାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାପ୍ଯତିଵଲ୍ଲଭା
ପୁନିପୁନି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ।
ଶ୍ଵେତକେତୋଃ ସୁତଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ । ସର୍ଵମେଵ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରଚଂଡଂ ତପ ଆସ୍ଥିତଃ
ଶ୍ୱେତକେତୁଙ୍କ ଜଣେ ପୁଅ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି, ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଗଲେ।
ମୁରାରେଃ ସେଵିତପଦାଂ ସୁଧାମଧୁରନାଦିନୀମ୍ । ଗୋଵିଂଦସ୍ଯ ପ୍ରିଯାଂ ଶକ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦିଦୁର୍ଗମାମ୍
ମୁରାରିଙ୍କ ପାଦ ସେବନ କରି, ତାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱରର ଅମୃତ ଆସ୍ୱାଦନ କରି, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଶକ୍ତିକୁ, ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ପୂଜା କଲେ।
ଭଜଂତୀମେକଭାଵେନ ଶ୍ରିଯମେଵ ମନୋହରାମ୍ । ଧ୍ଯାଯଞ୍ଜଜାପ ସତତଂ ମଂତ୍ରମେକାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ମନୋହର ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେ ସଦା ଏକାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ହସିତଂ ସକଲଂ କୃତ୍ଵା ବତମାଯେଷୁ ଯୋଜଯନ୍ । କାଂତ୍ଯାଦିଭିର୍ହସଂତୀଭିର୍ଵାସଯଂତ୍ଯଭିତୋ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ହସିକୁ ଖେଳରେ ପରିଣତ କରି, ସେମାନେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ହସିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ଵସଂତେ ଵସତେତ୍ଯେଵଂ ମଂତ୍ରାର୍ଥଂ ଚିଂତଯନ୍ସଦା । ସୋଽପି କଲ୍ପଦ୍ଵଯେନୈଵ ସିଦ୍ଧୋଽତ୍ର ଜନିମାପ୍ତଵାନ୍
ବସନ୍ତରେ ବସନ୍ତି ବୋଲି ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ସଦା ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇ କଳ୍ପରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରି, ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ।
ସେଯଂ ବାଲାଯତେ ପୁତ୍ରୀ କୃଶାଂଗୀ କୁଡ୍ମଲସ୍ତନୀ । ମୁକ୍ତାଵଲିଲସତ୍କଂଠୀ ଶୁଦ୍ଧକୌଶେଯଵାସିନୀ
ସେ ଜଣେ ଅପରିପକ୍କ କନ୍ୟା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଶରୀର ଶିଥିଳା, ଅଧଉଠ ଉଦ୍ଭିଦ୍ଧ ଛାତି, ମୁକ୍ତାର ହାର ଗଳାରେ ଝଲମଲ କରୁଛି, ଶୁଦ୍ଧ କଉସେୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ମୁକ୍ତାଚ୍ଛୁରିତମଂଜୀରକଂକଣାଂଗଦମୁଦ୍ରିକା । ବିଭ୍ରତୀ କୁଂଡଲେ ଦିଵ୍ଯେ ଅମୃତସ୍ରାଵିଣୀ ଶୁଭେ
ମୁକ୍ତାରେ ମୁଡ଼ିଥିବା ପାଉଜି, କଙ୍କଣ, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି; ଦେବୀୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯାହାରୁ ଅମୃତ ଝରୁଛି, ହେ ଶୁଭେ।
ଵୃତ୍ତକସ୍ତୂରିକାଵେଣୀ ମଧ୍ଯେ ସିଂଦୂରବିଂଦୁଵତ୍ । ଦଧାନା ଚିତ୍ରକଂ ଭାଲେ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚଂଦନଚିତ୍ରକୈଃ
ଗୋଲାକାର କସ୍ତୂରୀ ଗନ୍ଧିତ ବେଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସିନ୍ଦୂର ଟିକି ଲାଗିଛି; ଭାଲରେ ଚିତ୍ର ଏବଂ ଚନ୍ଦନର ଲାଗିଥିବା ଆଲଙ୍କାରିକ ଚିହ୍ନ ଅଛି।
ଯା ସୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶାଂତା ଜପଂତୀ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଆସୀଚ୍ଚଂଦ୍ରପ୍ରଭୋ ନାମ ରାଜର୍ଷିଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ
ସେ ଏମିତି ଶାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚତମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଛନ୍ତି; ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାଜାର୍ଷି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭ।
ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦେନ ପୁତ୍ରୋଽଭୂନ୍ମଧୁରାକୃତିଃ । ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ କୌମାରାଵଧି ଵୈଷ୍ଣଵଃ
ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ ଏକ ମଧୁର ଆକୃତିର ପୁଅ ହେଲା, ଯାହା ଚିତ୍ରଧ୍ୱଜ ଭାବେ ପରିଚିତ, ଛୁଆବେଳୁଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ।
ସ ରାଜା ସୁସୁତଂ ସୌମ୍ଯଂ ସୁସ୍ଥିରଂ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକମ୍ । ଆଦେଶଯଦ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍ମଂତ୍ରଂ ପରମଷ୍ଟାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଶାନ୍ତ, ଦୃଢ଼ ପୁଅକୁ ଦ୍ୱିଜମନ୍ତ୍ର ଓ ଉଚ୍ଚତମ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଶିଖାଇଲେ।
ଅଭିଷିଚ୍ଯମାନଃ ସ ଶିଶୁର୍ମଂତ୍ରାମୃତମଯୈର୍ଜଲୈଃ । ତତ୍କ୍ଷଣେ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ନତ୍ଵୋଦଶ୍ରୁପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ମନ୍ତ୍ରର ଅମୃତମୟ ଜଳରେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଭଲପାଇଁ ନମସ୍କାର କଲା, ଚକୁରେ ଅଶ୍ରୁ ଆସିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ସ ଵୈ ବାଲଃ ଶୁଚିଵସ୍ତ୍ରଧରଃ ଶୁଚିଃ । ହାରନୂପୁରସୂତ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ଗ୍ରୈଵେଯାଂଗଦକଂକଣୈଃ
ସେଇ ଦିନ, ସେ ଶିଶୁ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଚି ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ହାର, ନୂପୁର, ସୂତ୍ର, ମାଳା, ଅଙ୍ଗଦ, କଙ୍କଣ ଇତ୍ୟାଦି ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଵିଭୂଷିତୋ ହରେର୍ଭକ୍ତିମୁପସ୍ପୃଶ୍ଯାମଲାଶଯଃ । ଵିଷ୍ଣୋରାଯତନଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥିତ୍ଵୈକାକୀ ଵ୍ଯଚିଂତଯତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଶୁଭ୍ର ମନସ୍କୁ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ; ଏକାକୀ ଦଢ଼ି ଭାବିଲେ।
କଥଂ ଭଜାମି ତଂ ଭକ୍ତଂ ମୋହନଂ ଗୋପଯୋଷିତାମ୍ । ଵିକ୍ରୀଡଂତଂ ସଦା ତାଭିଃ କାଲିଂଦୀପୁଲିନେ ଵନେ
କିପରି ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ଯିଏ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି, ଯମୁନା କୂଳରେ ବନରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସଦା ଖେଳନ୍ତି?
ଇତ୍ଥମତ୍ଯାକୁଲମତିଶ୍ଚିଂତଯନ୍ନେଵ ବାଲକଃ । ଅଥାପପରମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସ୍ଵପ୍ନଂ ଚ ସମଵାପ୍ଯତ
ଏଭଳି ଭାବି, ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଲା; ସେଇ ଶିଶୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ।
ଆସୀତ୍କୃଷ୍ଣପ୍ରତିକୃତିଃ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଶୋଭନା । ଶିଲାମଯୀ ସ୍ଵର୍ଣପୀଠେ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା
ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଗଲା, ଶିଳାରେ ତିଆରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ସାଭୂଦିଂଦୀଵରଶ୍ଯାମା ସ୍ନିଗ୍ଧଲାଵଣ୍ଯଶାଲିନୀ । ତ୍ରିଭଂଗଲଲିତାକାର ଶିଖଂଡୀ ପିଚ୍ଛଭୂଷଣା
ସେ ଇନ୍ଦୀବର ଫୁଲ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ମୃଦୁ ଲାବଣ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତିନିଭାଙ୍ଗ ଭାବରେ ଆକର୍ଷକ, ଚୂଡ଼ା ଓ ମୟୂରପିଛରେ ଶୋଭିତ।
କୂଜଯଂତୀ ମୁଦା ଵେଣୁଂ କାଂଚନୀମଧରେଽର୍ପିତାମ୍ । ଦକ୍ଷସଵ୍ଯଗତାଭ୍ଯାଂ ଚ ସୁଂଦରୀଭ୍ଯାଂ ନିଷେଵିତାମ୍
ସେ ଆନନ୍ଦରେ କଞ୍ଚନ ବାଂଶୀ ମୁଁହରେ ଧରି ବାଜାଉଛନ୍ତି; ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ପାଖରେ ଦୁଇ ଶୁଭ୍ର ସହଚରୀ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି।