ଅସ୍ଯାଃ ସ୍ତନପରିଷ୍ଵଂଗେ ହାରୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଵିହନ୍ଯତେ । ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲାତ୍ପ୍ରଚ୍ଯଵଦ୍ଭିଶ୍ଚିତ୍ରଗଂଧାଦିସୌରଭୈଃ
ତାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ମାଳାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତନ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଛାତିରୁ ଚିତ୍ରଗନ୍ଧା ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ସୁଗନ୍ଧ ବିସର୍ଗ ହୁଏ।
ଅପରେ ମୁନିଵର୍ଯାସ୍ତୁ ସତତଂ ପୂତମାନସାଃ । ଵାଯୁଭକ୍ଷାସ୍ତପସ୍ତେପୁର୍ଜପଂତଃ ପରମଂ ମନୁମ୍
ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ, ସଦା ପବିତ୍ର ମନରେ, ପବନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।
ସ୍ମରଃ କୃଷ୍ଣାଯ କାମାର୍ତି କଲାଦିଵୃତ୍ତିଶାଲିନେ । ଆଗ୍ନେଯୀସହିତଂ କୃତ୍ଵା ମଂତ୍ରଂ ପଂଚଦଶାକ୍ଷରମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପ୍ରେମର ବେଦନାରେ, କଳାରେ ପ୍ରବୀଣ, ସେମାନେ ପନ୍ଦର ସଂଖ୍ୟା ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଆଗ୍ନେୟୀ ସହିତ ଏକସাথে ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।
ଦଧ୍ଯୁର୍ମୁନିଵରାଃ କଷ୍ଣମୂର୍ତିଂ ଦିଵ୍ଯଵିଭୂଷଣାମ୍ । ଦିଵ୍ଯଚିତ୍ରଦୁକୂଲେନ ପୂର୍ଣପୀନକଟିସ୍ଥଲାମ୍
ମହାମୁନିମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ସେଉଁଠି ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ରଙ୍ଗିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁନ୍ଦର କଟିସ୍ଥଳ ଥିଲା।
ମଯୂରପିଚ୍ଛକୈଃ କୢପ୍ତଚୂଡାମୁଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଂଡଲାମ୍ । ସଵ୍ଯଜଂଘାଂତ ଆଦାଯ ଦକ୍ଷିଣଂ ଚରଣାଂବୁଜମ୍
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପିଛା ରହିଥିଲା, କାନରେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ବାମ ପାଦ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ଡାହାଣ ପାଦକୁ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ।
ଭ୍ରମଂତୀଂ ସଂପୁଟୀକୃତ୍ଯ ଚାରୁହସ୍ତାଂବୁଜଦ୍ଵଯମ୍ । କକ୍ଷଦେଶଵିନିକ୍ଷିପ୍ତଵେଣୁଂ ପରିଚଲତ୍ପୁଟୀମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର କମଳ ହାତ ଏକଠା କରିଥିଲେ, ବାଁହା ପାଖରେ ବାଂଶୀ ରଖିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ହଳକା ହଳକା ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା।
ଆନଂଦଯଂତୀଂ ଗୋପୀନାଂ ନଯନାନି ମନାଂସି ଚ । ପରମାଶ୍ଚର୍ଯରୂପେଣ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାଂ ରଂଗମଂଡପେ
ସେ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଓ ମନକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସୂନଵର୍ଷର୍ଗୋପୀଭିଃ ପୂର୍ଯମାଣାଂ ଚ ସର୍ଵତଃ । ଅଥ କଲ୍ପାଂତରେ ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜାତା ଇହାଧୁନା
ଗୋପୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକ ନୂତନ କଳ୍ପରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଏଠାରେ ଏବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଯାସାଂ କର୍ଣେଷୁ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ତାଟଂକା ରଶ୍ମିଦୀପିତାଃ । ରତ୍ନମାଲ୍ଯାନି କଂଠେଷୁ ରତ୍ନପୁଷ୍ପାଣି ଵେଣିଷୁ
ଯାଙ୍କର କାନରେ ରଶ୍ମିରେ ଚମକୁଥିବା ଝୁମକା, ଗଳାରେ ମଣିର ମାଳା ଏବଂ ବେଣୀରେ ମଣିର ଫୁଲ ଦେଖାଯାଏ।
ମୁନିଃ ଶୁଚିଶ୍ରଵା ନାମ ସୁଵର୍ଣୋ ନାମ ଚାପରଃ । କୁଶଧ୍ଵଜସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷେଃ ପୁତ୍ରୌ ତୌ ଵେଦପାରଗୌ
ଏକ ଋଷି ଥିଲେ ଶୁଚିଶ୍ରବା ନାମରେ, ଆଉ ଜଣେ ଥିଲେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାମରେ; ଏହି ଦୁଇଁଜଣ କୁଶଧ୍ୱଜ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁହେଁ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଊର୍ଧ୍ଵପାଦୌ ତପୋ ଘୋରଂ ତେପତୁସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରଂ ମନୁମ୍ । ହ୍ରୀଂ ହଂସ ଇତି କୃତ୍ଵୈଵ ଜପଂତୌ ଯତମାନସୌ
ପାଦ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ସେମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ 'ହ୍ରୀଁ ହଂସ' ଏଇ ତିନି ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଜପ କରିଥିଲେ।
ଧ୍ଯାଯଂତୌ ଗୋକୁଲେ କୃଷ୍ଣଂ ବାଲକଂ ଦଶଵାର୍ଷିକମ୍ । କଂଦର୍ପସମରୂପେଣ ତାରୁଣ୍ଯଲଲିତେନ ଚ
ସେମାନେ ଗୋକୁଳରେ ଦଶ ବର୍ଷର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, କାମଦେବ ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଯୁବକ ଭଳି ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ପଶ୍ଯଂତୀର୍ଵ୍ରଜବିଂବୋଷ୍ଠୀର୍ମୋହଯଂତମନାରତମ୍ । ତୌ କଲ୍ପାଂତେ ତନୂଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଲବ୍ଧଵଂତୌ ଜନିଂ ଵ୍ରଜେ
ସେମାନେ ବିମ୍ବ ଫଳ ଭଳି ଲାଲ ଓଠ ଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ସବୁବେଳେ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି; କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ବ୍ରଜରେ ଜନ୍ମ ଲାଗିଥିଲେ।
ସୁଵୀରନାମ ଗୋପସ୍ଯ ସୁତେ ପରମଶୋଭନେ । ଯଯୋର୍ହସ୍ତେ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯେତେ ସାରିକେ ଶୁଭରାଵିଣୀ
ସେମାନେ ସୁବୀର ନାମକ ଗୋପଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଶୁଭ ଏବଂ ମିଠା କଣ୍ଠର ସାରିକା ପକ୍ଷୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଜଟିଲୋ ଜଂଘପୂତଶ୍ଚ ଘୃତାଶୀ କର୍ବୁରେଵ ଚ । ଚତ୍ଵାରୋ ମୁନଯୋ ଧନ୍ଯା ଇହାମୁତ୍ର ଚ ନିଃସ୍ପୃହାଃ
ଜଟିଳ, ଜଂଘପୂତ, ଘୃତାଶୀ ଏବଂ କର୍ବୁର—ଏହି ଚାରି ଜଣ ଧନ୍ୟ ଋଷି, ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ସବୁ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିଥିଲେ।
କେଵଲେନୈକଭାଵେନ ପ୍ରପନ୍ନା ବଲ୍ଲଵୀପତିମ୍ । ତେପୁସ୍ତେ ସଲିଲେ ମଗ୍ନା ଜପଂତୋ ମନୁମେଵ ଚ
ସେମାନେ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତିରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ, ପାଣିରେ ଡୁବି ରହି, କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ରମାତ୍ରଯେଣ ପୁଟିତଂ ସ୍ମରାଦ୍ଯଂ ତଦଶାକ୍ଷରମ୍ । ଦଧ୍ଯୁଶ୍ଚ ଗାଢଭାଵେନ ବଲ୍ଲଵୀଭିର୍ଵନେ ଵନେ
ସେମାନେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ତିନି ଅକ୍ଷର ଯୁକ୍ତ, କାମବୀଜ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗୋପୀମାନେ ସହ ବନେ ବନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ଭ୍ରମଂତଂ ନୃତ୍ଯଗୀତାଦ୍ଯୈର୍ମାନଯଂତଂ ମନୋହରମ୍ । ଚଂଦନାଲିପ୍ତସର୍ଵାଂଗଂ ଜପାପୁଷ୍ପାଵତଂସକମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ମନୋହର ଭାବରେ ଘୁରୁଥିବା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଏବଂ ଜବା ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖିଥିଲେ।
କଲ୍ହାରମାଲଯାଵୀତଂ ନୀଲପୀତପଟାଵୃତମ୍ । କଲ୍ପତ୍ରଯାଂତେ ଜାତାସ୍ତେ ଗୋକୁଲେ ଶୁଭଲକ୍ଷଣାଃ
କଲ୍ହାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ନୀଳ ଓ ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତିନି କଳ୍ପର ଶେଷରେ ସେମାନେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଗୋକୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଇମାସ୍ତାଃ ପୁରତୋ ରମ୍ଯା ଉପଵିଷ୍ଟା ନତଭ୍ରୁଵଃ । ଯାସାଂ ଧର୍ମକୃତାନ୍ଯେଵ ଵଲଯାନି ପ୍ରକୋଷ୍ଠକେ
ଏହି ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ନମ୍ର ଭୃକୁଟି ସହ ବସିଛନ୍ତି; ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ କେବଳ ସେଇ ଚୁଡ଼ି ଅଛି, ଯାହା ସେମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ।
ଵିଚିତ୍ରାଣି ଚ ରତ୍ନାଦ୍ଯୈର୍ଦିଵ୍ଯମୁକ୍ତାଫଲାଦିଭିଃ । ମୁନିର୍ଦୀର୍ଘତପା ନାମ ଵ୍ଯାସୋଽଭୂତ୍ପୂର୍ଵକଲ୍ପକେ
ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ମୁକ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଦୀର୍ଘତପାସ୍ ନାମକ ମୁନି ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ବ୍ୟାସ ହୋଇଥିଲେ।
ତତ୍ପୁତ୍ରଃ ଶୁକ ଇତ୍ଯେଵ ମୁନିଃ ଖ୍ଯାତୋ ଵରଃ ସୁଧୀଃ । ସୋଽପି ବାଲୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସଦୈଵାନୁସ୍ମରନ୍ପଦମ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଶୁକ ନାମକ ମୁନି, ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଋଷି ଥିଲେ; ସେ ଛୁଆଁବେଳେ ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ ପରମ ଧାମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଵିହାଯ ପିତୃମାତ୍ରାଦି କୃଷ୍ଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଵନଂ ଗତଃ । ସ ତତ୍ର ମାନସୈର୍ଦିଵ୍ଯୈରୁପଚାରୈରହର୍ନିଶମ୍
ପିତା, ମାତା ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ମନରେ ଦିବ୍ୟ ଉପଚାର କରୁଥିଲେ।
ଅନାହାରୋଽର୍ଚଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଗୋପରୂପିଣମୀଶ୍ଵରମ୍ । ରମଯା ପୁଟିତଂ ମଂତ୍ରଂ ଜପନ୍ନଷ୍ଟାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ଉପବାସ ରହି, ସେ ଗୋପ ରୂପୀ ଈଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯୁକ୍ତ ଏଠାର ଅଠାର ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଦଧ୍ଯୌ ପରମଭାଵେନ ହରିଂ ହୈମତରୋରଧଃ । ହୈମମଂଡପିକାଯାଂ ଚ ହେମସିଂହାସନୋପରି
ସେ ପରମ ଭକ୍ତିରେ ହରିଙ୍କୁ ସୁନା ଗଛ ତଳେ, ସୁନା ମଣ୍ଡପରେ, ସୁନା ସିଂହାସନ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଆସୀନଂ ହେମହସ୍ତାଗ୍ରୈର୍ଦଧାନଂ ହେମଵଂଶିକାମ୍ । ଦକ୍ଷିଣେନ ଭ୍ରାମଯଂତଂ ପାଣିନା ହେମପଂକଜମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁନା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ସୁନା ବାଂଶୀ ଧରିଥିବା, ଡାହାଣ ହାତରେ ସୁନା ପଦ୍ମ ଘୁରାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଥିଲେ।
ହେମଵର୍ଣେଷ୍ଟପ୍ରିଯଯା ପରିକୢପ୍ତାଂଗଚିତ୍ରକମ୍ । ହସଂତମତିହର୍ଷେଣ ପଶ୍ଯଂତଂ ନିଜମାଶ୍ରମମ୍
ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ହେମବର୍ଣ୍ଣୀ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ, ଦେହ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ହସୁଥିବା ଏବଂ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖୁଥିବା।
ହର୍ଷାଶ୍ରୁପୂର୍ଣଃ ପୁଲକାଚିତାଂଗଃ ପ୍ରସୀଦନାଥେତି ଵଦନ୍ନଥୋଚ୍ଚୈଃ । ଦଂଡପ୍ରଣାମାଯ ପପାତ ଭୂମୌ ସଂଵେପମାନସ୍ତ୍ରିଜଗଦ୍ଵିଧାତୁଃ
ଆନନ୍ଦ ଲୁହରେ ଭରିଯାଇ, ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇ, 'ହେ କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହି, ତିନି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଖରେ କମ୍ପିତ ଦେହରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତଂ ଭକ୍ତିକାମଂ ପତିତଂ ଧରଣ୍ଯାମାଯାସିତୋସ୍ମୀତି ଵଦଂତମୁଚ୍ଚୈଃ । ଦଂଡପ୍ରଣାମସ୍ଯ ଭୁଜୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ପସ୍ପର୍ଶ ହର୍ଷୋପଚିତେକ୍ଷଣେନ
ସେ ଭକ୍ତିକୁ ଆଶା କରୁଥିବା, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ମୁଁ ଦୁଃଖିତ' ବୋଲି କହୁଥିବା ଲୋକଟିଏକୁ, ଶିର ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରିଯାରୂପଂ ଲବ୍ଧଵଂତଂ ଶୁକଂ ହରିଃ । ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରିଯତମା ଭଦ୍ରେ ସଦା ତିଷ୍ଠ ମମାଂତିକେ
ହରି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଥିବା, ପ୍ରିୟ ଓ ଶୋଭାବନ୍ତି ଶୁକଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରୁହ।'