ହରି ମାନୁଷଲୋଭେନ ଵପୁରାଶ୍ଚର୍ଯମଂଡିତମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦହମିଚ୍ଛାମି ରୂପଂ ତେ ହରିଵଲ୍ଲଭେ
ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟେ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ ହେବା ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଶୋଭିତ ତୁମର ରୂପକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଯେନ ନଂଦସୁତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମୋହଂ ସମୁପଯାସ୍ଯତି । ଇଦାନୀଂ ମମ କାରୁଣ୍ଯାନ୍ନିଜଂ ରୂପଂ ମହେଶ୍ଵରି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନନ୍ଦସୁତ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହେବେ, ମହେଶ୍ୱରୀ, ଏବେ ମୋତେ ଦୟା କରି ତୁମର ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖା।
ପ୍ରଣତାଯ ପ୍ରପନ୍ନାଯ ପ୍ରକାଶଯିତୁମର୍ହସି । ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମୁନିଵର୍ଯ୍ଯେଣ ତଦନୁଵ୍ରତଚେତସା
ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଛି, ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଗତ, ତାହାକୁ ତୁମେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ; ଏଭଳି ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ମନ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ତୁମକୁ କହିଲେ।
ମହାମାହେଶ୍ଵରୀଂ ନତ୍ଵା ମହାନଂଦମଯୀଂ ପରାମ୍ । ମହାପ୍ରେମତରୋତ୍କଂଠା ଵ୍ଯାକୁଲାଂଗୀଂ ଶୁଭେକ୍ଷଣାମ୍
ସେ ମହାମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ମହାଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ, ମହାପ୍ରେମର ଗଛର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଅସ୍ଥିର ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ଈକ୍ଷମାଣେନ ଗୋଵିଂଦମେଵଂ ଵର୍ଣଯତାସ୍ଥିତମ୍ । ଜଯକୃଷ୍ଣ ମନୋହାରିଞ୍ଜଯ ଵୃଂଦାଵନପ୍ରିଯ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; 'ଜୟ କୃଷ୍ଣ, ହୃଦୟ ମୋହିତ କରୁଥିବା, ବୃନ୍ଦାବନର ପ୍ରିୟ, ଜୟ!'
ଜଯଭ୍ରୂଭଂଗଲଲିତ ଜଯଵେଣୁରଵାକୁଲ । ଜଯ ବର୍ହକୃତୋତ୍ତଂସ ଜଯଗୋପୀଵିମୋହନ
'ଜୟ, ଭୂବଙ୍ଗ ଖେଳାରେ ମନୋହର; ଜୟ, ବାଂଶୀ ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିବା; ଜୟ, ମୟୂର ପାଖରେ ଶୋଭିତ; ଜୟ, ଗୋପୀମାନେ ମୋହିତ କରିଥିବା!'
ଜଯ କୁଂକୁମଲିପ୍ତାଂଗ ଜଯ ରତ୍ନଵିଭୂଷଣ । କଦାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଅନଯା ଦିଵ୍ଯରୂପଯା
'ଜୟ, କୁଙ୍କୁମ ଲେପିଥିବା ଅଙ୍ଗ; ଜୟ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ; ତୁମର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ, ମୁଁ କେବେ ତୁମର କୃପାରେ ପାରିବି?'
ସହିତଂ ନଵତାରୁଣ୍ଯ ମନୋହାରି ଵପୁଃଶ୍ରିଯା । ଵିଲୋକଯିଷ୍ଯେ କୈଶୋରେ ମୋହନଂ ତ୍ଵାଂ ଜଗତ୍ପତେ
'ନୂତନ ଯୁବତ୍ବ ରୂପରେ, ମନୋହର ଶ୍ରୀରେ, ତୁମେ କିଶୋର ମୋହନ ରୂପରେ, ମୁଁ କେବେ ଦେଖିପାରିବି, ହେ ଜଗତ୍ପତି?'
ଏଵଂ କୀର୍ତ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସା ପୁନଃ । ବଭୂଵ ଦଧତୀ ଦିଵ୍ଯଂ ରୂପମତ୍ଯଂତମୋହନମ୍
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ପୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୋହନ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଚତୁର୍ଦଶାବ୍ଦଵଯସା ସଂମିତଂ ଲଲିତଂ ପରମ୍ । ସମାନଵଯସଶ୍ଚାନ୍ଯାସ୍ତଦୈଵ ଵ୍ରଜବାଲିକାଃ
ତାଙ୍କର ରୂପ ଚାଉଦିଏ ବର୍ଷର ଯୁବତୀ ପରି ମନୋହର ଥିଲା; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଅଟୁଟ ଯୁବତ୍ବରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ଵେଷ୍ଟଯାମାସୁର୍ଦିଵ୍ଯଭୂଷାଂବରସ୍ରଜଃ । ମୁନୀଂଦ୍ରଃ ସ ତୁ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ବଭୂଵାଶ୍ଚର୍ଯମୋହିତଃ
ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେମାନେ ଆସି, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସେ ମୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭ୍ରମରେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ।
ବାଲାଯାସ୍ତାସ୍ତଦା ସଖ୍ଯଶ୍ଚରଣାଂବୁକଣୈର୍ମୁନିମ୍ । ନିଷିଚ୍ଯ ବୋଧଯାମାସୁରୂଚୁଶ୍ଚ କୃପଯାନ୍ଵିତାଃ
ତାହାପରେ, ସେ ଝିଅଟିଙ୍କର ସହେଳୀମାନେ କୃପାଭାବରେ ତାଙ୍କର ପାଦର ଜଳ ମୁନିଙ୍କ ଉପରେ ଛିଟି ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ମୁନିଵର୍ଯ ମହାଭାଗ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରେଶ୍ଵର । ତ୍ଵଯୈଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଭଗଵାନ୍ହରିରୀଶ୍ଵରଃ
ହେ ମହାମୁନି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ୍ ହରି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଈଶ୍ୱର,
ନୂନମାରାଧିତୋ ଦେଵୋ ଭକ୍ତାନାଂ କାମପୂରକଃ । ଯଦିଯଂବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ଦେଵୈଃ ସିଦ୍ଧମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ। ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଯଦି ଏହି ଝିଅଟି, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ,
ମହାଭାଗଵତୈଶ୍ଚାନ୍ଯୈର୍ଦୁର୍ଦର୍ଶା ଦୁର୍ଗମାପି ଚ । ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତଵଯୋରୂପମୋହିନୀ ହରିଵଲ୍ଲଭା
ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମହାଭାଗବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ମନୋହର ରୂପକୁ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି, ସେ ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟା,
କେନାପ୍ଯଚିଂତ୍ଯ ଭାଗ୍ଯେନ ତଵଦୃଷ୍ଟିପଥଂ ଗତା । ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
କେତେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଭାଗ୍ୟରେ, ସେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଛି। ଉଠ, ଉଠ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୃଢ଼ ହୃଦୟ ଧରି ତୁରନ୍ତ ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ଧର।
ଏନାଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ନମସ୍କୁରୁ ପୁନଃପୁନଃ । କିଂ ନ ପଶ୍ଯସି ଚାର୍ଵଂଗୀମତ୍ଯଂତଵ୍ଯାକୁଲାମିଵ
ଏହି ଝିଅଟିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କର। ତୁମେ ଏହି ଚମତ୍କାର ଶରୀରବଳା, ବିଷଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହାଁ କି?
ଅସ୍ମିନ୍ନେଵ କ୍ଷଣେ ନୂନମଂତର୍ଧାନଂ ଗମିଷ୍ଯତି । ନାନଯା ସହ ସଂଲାପଃ କଥଂଚିତ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବେ; ତାଙ୍କ ସହ କିଛି କଥା ହେବା ଦୁର୍ଲଭ।
ଦର୍ଶନଂ ଚ ପୁନର୍ନାସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମ । କିଂତୁ ଵୃଂଦାଵନେ କାପି ଭାତ୍ଯଶୋକଲତା ଶୁଭା
ଏବଂ ତୁମେ ପୁଣି ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପାଇବା ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ। କିନ୍ତୁ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ଶୁଭ ଅଶୋକ ଲତା ଚମକୁଛି।
ସର୍ଵକାଲେଽପି ପୁଷ୍ପାଢ୍ଯା ସର୍ଵଦିଗ୍ଵ୍ଯାପି ସୌରଭା । ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନାଦଦୂରେଣ କୁସୁମାଖ୍ଯସରସ୍ତଟେ
ସେ ଲତା ସବୁବେଳେ ଫୁଲରେ ଭରିଥାଏ, ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଛଡ଼ାଏ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, କୁସୁମ ନାମକ ସରୋବରର କୂଳରେ।
ତନ୍ମୂଲେ ହ୍ଯର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରେ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯସ୍ମାନଶେଷତଃ । ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵଚନଂ ତାସାଂ ସ୍ନେହଵିହ୍ଵଲଚେତସାମ୍
ସେ ଲତାର ତଳେ, ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରିରେ, ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖିପାରିବ। ସେମାନଙ୍କର ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ହୃଦୟରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି,
ଯାଵତ୍ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ପ୍ରଣମେଦ୍ଦଂଡଵନ୍ମୁନିଃ । ମୁହୂର୍ତ୍ତଦ୍ଵିତଯଂ ବାଲାଂ ନାନାନିର୍ମାଣଶୋଭନାମ୍
ମୁନି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଝିଅଟି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଆହୂଯ ଭାନୁଂ ପ୍ରୋଵାଚ ନାରଦଃ ସର୍ଵଶୋଭନାମ୍ । ଏଵଂ ପ୍ରଭାଵା ବାଲେଯଂ ନ ସାଧ୍ଯା ଦୈଵତୈରପି
ତାପରେ ନାରଦ ଭାନୁକୁ ଡାକି, କହିଲେ: 'ଏହି ଝିଅଟିର ଶକ୍ତି ଏପରି, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।'
କିଂତୁ ଯଦ୍ଗୃହମେତସ୍ଯାଃ ପଦଚିହ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ । ତତ୍ର ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ଵସତି ମାଧଵଃ
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଘର ତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସେଠାରେ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣ, ମାଧବ ନିଜେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଵସତେ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵାଭିଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଭିଃ । ଅଦ୍ଯ ଏନାଂ ଵରାରୋହାଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷଣାମ୍
ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେଠାରେ ସଦା ବାସ କରନ୍ତି। ଆଜି, ହେ ମହିଳାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଝିଅଟିକୁ ଦେବୀ ପରି ତୁମ ଘରେ ବଡ଼ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କର।
ଦେଵୀମିଵ ପରାଂ ଗେହେ ରକ୍ଷ ଯତ୍ନେନ ସତ୍ତମ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମନସୈଵୈନାଂ ମହାଭାଗଵତୋତ୍ତମଃ
ଏପରି କହି, ସେ ମହାଭାଗବତ ମନରେ ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଦ୍ରୂପମେଵ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଗହନଂ ଵନମ୍ । ଅଶୋକଲତିକାମୂଲମାସାଦ୍ଯ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଶୋକ ଲତାର ତଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାତିରେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କଲେ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣୋ ଦେଵୀଂ ତାଂ ତତ୍ରୈଵାଗମନଂ ନିଶି । ସ୍ଥିତୋଽତ୍ର ପ୍ରେମଵିକଲଶ୍ଚିଂତଯନ୍କୃଷ୍ଣଵଲ୍ଲଭାମ୍
ସେଠାରେ ରହି, ପ୍ରେମରେ ବିଭୋର ହୃଦୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଅଥ ମଧ୍ଯନିଶାଭାଗେ ଯୁଵତ୍ଯଃ ପରମାଦ୍ଭୁତାଃ । ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସ୍ତଥାନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଚିତ୍ରାଭରଣସ୍ରଜଃ
ଏହିପରେ, ମଧ୍ୟରାତିରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁବତୀମାନେ ଆସିଲେ; କିଛି ଆଗରୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ନୂତନ, ସମସ୍ତେ ଅପୂର୍ବ ଗହଣା ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସି ସଂଭ୍ରାଂତୋ ଦଂଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୁଵି । ପରିଵାର୍ଯ ମୁନିଂ ସର୍ଵାସ୍ତାଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁଃ ଶୁଭାଃ
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ମୁନିଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା; ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡିଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଯୁବତୀମାନେ ମୁନିଙ୍କୁ ଘେରି ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।