ମହାଭାଗ୍ଯେନ କେନାପି ଗତାସି ମମ ଦୃକ୍ପଥମ୍ । ନିତ୍ଯମଂତର୍ମୁଖାଦୃଷ୍ଟିସ୍ତଵ ଦେଵି ଵିଭାଵ୍ଯତେ
'କୌଣସି ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିସୀମାରେ ଆସିଛ; ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଦର୍ଶନ ସଦା ମନରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ।'
ଅଂତରେଵ ମହାନଂଦପରିତୃପ୍ତୈଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ । ପ୍ରସନ୍ନଂ ମଧୁରଂ ସୌମ୍ଯମିଦଂ ସୁମୁଖମଂଡନମ୍
'ମନମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସଦା ମହାନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଉଛ; ଏହି ମୁହଁ ଶାନ୍ତ, ମଧୁର, ସୌମ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ।'
ଵ୍ଯନକ୍ତିପରମାଶ୍ଚର୍ଯଂ କମପ୍ଯଂତଃ ସୁଖୋଦଯମ୍ । ରଜଃ ସଂବଂଧିକଲିକା ଶକ୍ତିସ୍ତତ୍ଵାତିଶୋଭନେ
ବିଶ୍ୱାସ୍ତର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି, ଯାହା ଭିତରୁ ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ସୁଖ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେହି ରଜୋଗୁଣର ଶକ୍ତି, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ସଂଯୋଗ, ଓ ତୁମେ ଅତି ଚମକଦାର ତତ୍ତ୍ୱ।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିସମାହାରରୂପିଣୀ ତ୍ଵମଧିଷ୍ଠିତା । ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଶୁଦ୍ଧସତ୍ଵାଶୁ ଶକ୍ତିର୍ଵିଦ୍ଯାତ୍ମିକା ପରା
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ରକ୍ଷା ଓ ନାଶର ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ; ତୁମର ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଧ୍ଧ ସତ୍ତା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନର ଅସଲି ରୂପ।
ପରମାନଂଦସଂଦୋହଂ ଦଧତୀ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପରମ୍ । କା ତ୍ଵଯାଶ୍ଚର୍ଯଵିଭଵେ ବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦିଦୁର୍ଗମେ
ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦର ଭଣ୍ଡାର ଧାରଣ କରୁଛ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଶୁଦ୍ଧ ଭଗବତ୍ତା; ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କିପରି ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ବୁଝିପାରିବେ?
ଯୋଗୀଂଦ୍ରାଣାଂ ଧ୍ଯାନପଥଂ ନ ତ୍ଵଂ ସ୍ପୃଶସି କର୍ହିଚିତ୍ । ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର୍ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିଃ କ୍ରିଯାଶକ୍ତିସ୍ତଵେଶିତୁଃ
ଏକାଧିକ ଯୋଗୀଙ୍କର ଧ୍ୟାନପଥକୁ ତୁମେ କେବେ ଛୁଇଁନାହ; ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି ଓ କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ସମସ୍ତେ ତୁମର ପ୍ରଭୁଙ୍କର।
ତଵାଂଶମାତ୍ରମିତ୍ଯେଵଂ ମନୀଷା ମେ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ । ମାଯାଵିଭୂତଯୋଽଚିଂତ୍ଯାସ୍ତନ୍ମାଯାର୍ଭକମାଯିନଃ
ମୋର ବୁଝିବା ଅନୁସାରେ, ଏସବୁ ତୁମର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର; ମାୟାର ବିଭୂତିଗୁଡିକ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଏବଂ ତାହାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମାୟାବୀମାନେ ମଧ୍ୟ।
ପରେଶସ୍ଯ ମହାଵିଷ୍ଣୋସ୍ତାଃ ସର୍ଵାସ୍ତେ କଲାକଲାଃ । ଆନଂଦରୂପିଣୀ ଶକ୍ତିସ୍ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରି ନ ସଂଶଯଃ
ଏସବୁ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଂଶ ମାତ୍ର; ମହାଶକ୍ତି, ତୁମେ ଆନନ୍ଦର ଅସଲି ରୂପ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ଚ କ୍ରୀଡତେ କୃଷ୍ଣୋ ନୂନଂ ଵୃଂଦାଵନେ ଵନେ । କୌମାରେଣୈଵ ରୂପେଣ ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ମୋହିନୀ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୃନ୍ଦାବନର ଜଙ୍ଗଲରେ ଖେଳିଥାନ୍ତି; ତୁମେ ଯୁବତୀ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରୁଛ।
ତାରୁଣ୍ଯଵଯସା ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ କୀଦୃକ୍ତେ ରୂପମଦ୍ଭୁତମ୍ । କୀଦୃଶଂ ତଵ ଲାଵଣ୍ଯଂ ଲୀଲାହାସେକ୍ଷଣାନ୍ଵିତମ୍
ଯୁବତ୍ବର ଛୁଆଁ ଲାଗିଥିବା ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ କଣ? ତୁମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କଣ, ଯାହା ଖେଳା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହାସରେ ଶୋଭିତ?
ହରି ମାନୁଷଲୋଭେନ ଵପୁରାଶ୍ଚର୍ଯମଂଡିତମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦହମିଚ୍ଛାମି ରୂପଂ ତେ ହରିଵଲ୍ଲଭେ
ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟେ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ ହେବା ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଶୋଭିତ ତୁମର ରୂପକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଯେନ ନଂଦସୁତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମୋହଂ ସମୁପଯାସ୍ଯତି । ଇଦାନୀଂ ମମ କାରୁଣ୍ଯାନ୍ନିଜଂ ରୂପଂ ମହେଶ୍ଵରି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନନ୍ଦସୁତ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହେବେ, ମହେଶ୍ୱରୀ, ଏବେ ମୋତେ ଦୟା କରି ତୁମର ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖା।
ପ୍ରଣତାଯ ପ୍ରପନ୍ନାଯ ପ୍ରକାଶଯିତୁମର୍ହସି । ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମୁନିଵର୍ଯ୍ଯେଣ ତଦନୁଵ୍ରତଚେତସା
ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଛି, ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଗତ, ତାହାକୁ ତୁମେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ; ଏଭଳି ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ମନ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ତୁମକୁ କହିଲେ।
ମହାମାହେଶ୍ଵରୀଂ ନତ୍ଵା ମହାନଂଦମଯୀଂ ପରାମ୍ । ମହାପ୍ରେମତରୋତ୍କଂଠା ଵ୍ଯାକୁଲାଂଗୀଂ ଶୁଭେକ୍ଷଣାମ୍
ସେ ମହାମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ମହାଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ, ମହାପ୍ରେମର ଗଛର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଅସ୍ଥିର ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ଈକ୍ଷମାଣେନ ଗୋଵିଂଦମେଵଂ ଵର୍ଣଯତାସ୍ଥିତମ୍ । ଜଯକୃଷ୍ଣ ମନୋହାରିଞ୍ଜଯ ଵୃଂଦାଵନପ୍ରିଯ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; 'ଜୟ କୃଷ୍ଣ, ହୃଦୟ ମୋହିତ କରୁଥିବା, ବୃନ୍ଦାବନର ପ୍ରିୟ, ଜୟ!'
ଜଯଭ୍ରୂଭଂଗଲଲିତ ଜଯଵେଣୁରଵାକୁଲ । ଜଯ ବର୍ହକୃତୋତ୍ତଂସ ଜଯଗୋପୀଵିମୋହନ
'ଜୟ, ଭୂବଙ୍ଗ ଖେଳାରେ ମନୋହର; ଜୟ, ବାଂଶୀ ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିବା; ଜୟ, ମୟୂର ପାଖରେ ଶୋଭିତ; ଜୟ, ଗୋପୀମାନେ ମୋହିତ କରିଥିବା!'
ଜଯ କୁଂକୁମଲିପ୍ତାଂଗ ଜଯ ରତ୍ନଵିଭୂଷଣ । କଦାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଅନଯା ଦିଵ୍ଯରୂପଯା
'ଜୟ, କୁଙ୍କୁମ ଲେପିଥିବା ଅଙ୍ଗ; ଜୟ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ; ତୁମର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ, ମୁଁ କେବେ ତୁମର କୃପାରେ ପାରିବି?'
ସହିତଂ ନଵତାରୁଣ୍ଯ ମନୋହାରି ଵପୁଃଶ୍ରିଯା । ଵିଲୋକଯିଷ୍ଯେ କୈଶୋରେ ମୋହନଂ ତ୍ଵାଂ ଜଗତ୍ପତେ
'ନୂତନ ଯୁବତ୍ବ ରୂପରେ, ମନୋହର ଶ୍ରୀରେ, ତୁମେ କିଶୋର ମୋହନ ରୂପରେ, ମୁଁ କେବେ ଦେଖିପାରିବି, ହେ ଜଗତ୍ପତି?'
ଏଵଂ କୀର୍ତ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସା ପୁନଃ । ବଭୂଵ ଦଧତୀ ଦିଵ୍ଯଂ ରୂପମତ୍ଯଂତମୋହନମ୍
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ପୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୋହନ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଚତୁର୍ଦଶାବ୍ଦଵଯସା ସଂମିତଂ ଲଲିତଂ ପରମ୍ । ସମାନଵଯସଶ୍ଚାନ୍ଯାସ୍ତଦୈଵ ଵ୍ରଜବାଲିକାଃ
ତାଙ୍କର ରୂପ ଚାଉଦିଏ ବର୍ଷର ଯୁବତୀ ପରି ମନୋହର ଥିଲା; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଅଟୁଟ ଯୁବତ୍ବରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ଵେଷ୍ଟଯାମାସୁର୍ଦିଵ୍ଯଭୂଷାଂବରସ୍ରଜଃ । ମୁନୀଂଦ୍ରଃ ସ ତୁ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ବଭୂଵାଶ୍ଚର୍ଯମୋହିତଃ
ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେମାନେ ଆସି, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସେ ମୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭ୍ରମରେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ।
ବାଲାଯାସ୍ତାସ୍ତଦା ସଖ୍ଯଶ୍ଚରଣାଂବୁକଣୈର୍ମୁନିମ୍ । ନିଷିଚ୍ଯ ବୋଧଯାମାସୁରୂଚୁଶ୍ଚ କୃପଯାନ୍ଵିତାଃ
ତାହାପରେ, ସେ ଝିଅଟିଙ୍କର ସହେଳୀମାନେ କୃପାଭାବରେ ତାଙ୍କର ପାଦର ଜଳ ମୁନିଙ୍କ ଉପରେ ଛିଟି ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ମୁନିଵର୍ଯ ମହାଭାଗ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରେଶ୍ଵର । ତ୍ଵଯୈଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଭଗଵାନ୍ହରିରୀଶ୍ଵରଃ
ହେ ମହାମୁନି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ୍ ହରି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଈଶ୍ୱର,
ନୂନମାରାଧିତୋ ଦେଵୋ ଭକ୍ତାନାଂ କାମପୂରକଃ । ଯଦିଯଂବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ଦେଵୈଃ ସିଦ୍ଧମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ। ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଯଦି ଏହି ଝିଅଟି, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ,
ମହାଭାଗଵତୈଶ୍ଚାନ୍ଯୈର୍ଦୁର୍ଦର୍ଶା ଦୁର୍ଗମାପି ଚ । ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତଵଯୋରୂପମୋହିନୀ ହରିଵଲ୍ଲଭା
ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମହାଭାଗବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ମନୋହର ରୂପକୁ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି, ସେ ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟା,
କେନାପ୍ଯଚିଂତ୍ଯ ଭାଗ୍ଯେନ ତଵଦୃଷ୍ଟିପଥଂ ଗତା । ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
କେତେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଭାଗ୍ୟରେ, ସେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଛି। ଉଠ, ଉଠ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୃଢ଼ ହୃଦୟ ଧରି ତୁରନ୍ତ ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ଧର।
ଏନାଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ନମସ୍କୁରୁ ପୁନଃପୁନଃ । କିଂ ନ ପଶ୍ଯସି ଚାର୍ଵଂଗୀମତ୍ଯଂତଵ୍ଯାକୁଲାମିଵ
ଏହି ଝିଅଟିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କର। ତୁମେ ଏହି ଚମତ୍କାର ଶରୀରବଳା, ବିଷଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହାଁ କି?
ଅସ୍ମିନ୍ନେଵ କ୍ଷଣେ ନୂନମଂତର୍ଧାନଂ ଗମିଷ୍ଯତି । ନାନଯା ସହ ସଂଲାପଃ କଥଂଚିତ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବେ; ତାଙ୍କ ସହ କିଛି କଥା ହେବା ଦୁର୍ଲଭ।
ଦର୍ଶନଂ ଚ ପୁନର୍ନାସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମ । କିଂତୁ ଵୃଂଦାଵନେ କାପି ଭାତ୍ଯଶୋକଲତା ଶୁଭା
ଏବଂ ତୁମେ ପୁଣି ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପାଇବା ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ। କିନ୍ତୁ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ଶୁଭ ଅଶୋକ ଲତା ଚମକୁଛି।
ସର୍ଵକାଲେଽପି ପୁଷ୍ପାଢ୍ଯା ସର୍ଵଦିଗ୍ଵ୍ଯାପି ସୌରଭା । ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନାଦଦୂରେଣ କୁସୁମାଖ୍ଯସରସ୍ତଟେ
ସେ ଲତା ସବୁବେଳେ ଫୁଲରେ ଭରିଥାଏ, ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଛଡ଼ାଏ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, କୁସୁମ ନାମକ ସରୋବରର କୂଳରେ।