ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ଇଂଦ୍ରଲୋକେ ଚ ମେ ଗତିଃ । ନ କୋପି ଶୋଭାକୋଟ୍ଯଂଶଃ କୁତ୍ରାପ୍ଯସ୍ଯା ଵିଲୋକିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ—ମୁଁ ସବୁଠାରେ ଗଲିଛି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଶୋଭାର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ଦେଖିନାହିଁ।
ମହାମାଯା ଭଗଵତୀ ଦୃଷ୍ଟା ଶୈଲେଂଦ୍ରନଂଦିନୀ । ଯସ୍ଯା ରୂପେଣ ସକଲଂ ମୁହ୍ଯତେ ସଚରାଚରମ୍
ମୁଁ ମହାମାୟା, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଯାହାର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ମୁହଁ ହୋଇଯାଏ।
ସାପ୍ଯସ୍ଯାଃ ସୁକୁମାରାଂଗୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ନାପ୍ନୋତି କର୍ହିଚିତ୍ । ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ କାଂତି ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵରସ୍ତ୍ରିଯଃ
ତଥାପି, ସୁକୁମାର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରୂପକୁ କେବେ ପାଇପାରିନାହିଁ; ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, କାନ୍ତି, ବିଦ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ—
ଛାଯାମପି ସ୍ପୃଶଂତ୍ଯସ୍ଯାଃ କଦାଚିନ୍ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯନ୍ମୋହିନୀରୂପଂ ହରୋ ଯେନ ଵିମୋହିତଃ
ସେମାନେ କେବେ ତାଙ୍କର ଛାୟାକୁ ମଧ୍ୟ ଛୁଇଁପାରନାହାନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୋହିନୀ ରୂପ, ଯାହାକୁ ଦେଖି ହରା ମଧ୍ୟ ମୁହଁ ହୋଇଥିଲେ।
ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ତଦପି କୁତୋଽସ୍ଯାସଦୃଶଂ ଭଵେତ୍ । ତତୋଽସ୍ଯାସ୍ତତ୍ତ୍ଵମାଜ୍ଞାତୁଂ ନ ମେ ଶକ୍ତିଃ କଥଂଚନ
ମୁଁ ସେଇ ରୂପକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ରୂପ ସହିତ କିପରି ତୁଳନା ହେବ? ଏହିଠାରେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିବାକୁ ମୋର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନ୍ଯେ ଚାପି ନ ଜାନଂତି ପ୍ରାଯେଣୈନାଂ ହରେଃ ପ୍ରିଯାମ୍ । ଅସ୍ଯାଃ ସଂଦର୍ଶନାଦେଵ ଗୋଵିଂଦଚରଣାଂବୁଜେ
ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣତଃ ଏହି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତିନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଯା ପ୍ରେମର୍ଦ୍ଧିରଭୂତ୍ସା ମେ ଭୂତପୂର୍ଵା ନ କର୍ହିଚିତ୍ । ଏକାଂତେ ନୌମି ଭଵତୀଂ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାତିଵୈଭଵମ୍
ଯେପରି ଭଲପାଇବା ମୋ ମନରେ ଉପଜିଲା, ଏପରି କେବେ ହୋଇନଥିଲା; ଏକାନ୍ତରେ ମୁଁ ତୁମେ ଦେଖାଇଥିବା ଅତିଶୟ ମହିମାକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସଂଭଵତ୍ଯସ୍ଯା ରୂପଂ ପରମତୁଷ୍ଟଯେ । ଵିମୃଶ୍ଯୈଵଂ ମୁନିର୍ଗୋପପ୍ରଵରଂ ପ୍ରେଷ୍ଯ କୁତ୍ରଚିତ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଏହି ରୂପ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ; ଏପରି ଭାବି, ମୁନି ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ପଠାଇଲେ।
ନିଭୃତେ ପରିତୁଷ୍ଟାଵ ବାଲିକାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପିଣୀମ୍ । ଅପି ଦେଵି ମହାଯୋଗମାଯେଶ୍ଵରି ମହାପ୍ରଭେ
ନିଜେ ଏକାନ୍ତରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଥିବା ବାଳିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ: 'ହେ ଦେବୀ, ହେ ମହାଯୋଗମାୟା, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ!'
ମହାମୋହନଦିଵ୍ଯାଂଗି ମହାମାଧୁର୍ଯଵର୍ଷିଣି । ମହାଦ୍ଭୁତରସାନଂଦଶିଥିଲୀକୃତମାନସେ
'ହେ ମହାମୋହନୀ, ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ତୁମେ ମହାମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଷା କରୁଛ; ମହାଅଦ୍ଭୁତ ଆନନ୍ଦର ରସରେ ମନକୁ ଶିଥିଳ କରିଦେଉଛ।'
ମହାଭାଗ୍ଯେନ କେନାପି ଗତାସି ମମ ଦୃକ୍ପଥମ୍ । ନିତ୍ଯମଂତର୍ମୁଖାଦୃଷ୍ଟିସ୍ତଵ ଦେଵି ଵିଭାଵ୍ଯତେ
'କୌଣସି ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିସୀମାରେ ଆସିଛ; ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଦର୍ଶନ ସଦା ମନରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ।'
ଅଂତରେଵ ମହାନଂଦପରିତୃପ୍ତୈଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ । ପ୍ରସନ୍ନଂ ମଧୁରଂ ସୌମ୍ଯମିଦଂ ସୁମୁଖମଂଡନମ୍
'ମନମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସଦା ମହାନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଉଛ; ଏହି ମୁହଁ ଶାନ୍ତ, ମଧୁର, ସୌମ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ।'
ଵ୍ଯନକ୍ତିପରମାଶ୍ଚର୍ଯଂ କମପ୍ଯଂତଃ ସୁଖୋଦଯମ୍ । ରଜଃ ସଂବଂଧିକଲିକା ଶକ୍ତିସ୍ତତ୍ଵାତିଶୋଭନେ
ବିଶ୍ୱାସ୍ତର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି, ଯାହା ଭିତରୁ ଅବିବର୍ଣ୍ୟ ସୁଖ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେହି ରଜୋଗୁଣର ଶକ୍ତି, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ସଂଯୋଗ, ଓ ତୁମେ ଅତି ଚମକଦାର ତତ୍ତ୍ୱ।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିସମାହାରରୂପିଣୀ ତ୍ଵମଧିଷ୍ଠିତା । ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଶୁଦ୍ଧସତ୍ଵାଶୁ ଶକ୍ତିର୍ଵିଦ୍ଯାତ୍ମିକା ପରା
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ରକ୍ଷା ଓ ନାଶର ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ; ତୁମର ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଧ୍ଧ ସତ୍ତା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନର ଅସଲି ରୂପ।
ପରମାନଂଦସଂଦୋହଂ ଦଧତୀ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପରମ୍ । କା ତ୍ଵଯାଶ୍ଚର୍ଯଵିଭଵେ ବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦିଦୁର୍ଗମେ
ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦର ଭଣ୍ଡାର ଧାରଣ କରୁଛ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଶୁଦ୍ଧ ଭଗବତ୍ତା; ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କିପରି ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ବୁଝିପାରିବେ?
ଯୋଗୀଂଦ୍ରାଣାଂ ଧ୍ଯାନପଥଂ ନ ତ୍ଵଂ ସ୍ପୃଶସି କର୍ହିଚିତ୍ । ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର୍ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିଃ କ୍ରିଯାଶକ୍ତିସ୍ତଵେଶିତୁଃ
ଏକାଧିକ ଯୋଗୀଙ୍କର ଧ୍ୟାନପଥକୁ ତୁମେ କେବେ ଛୁଇଁନାହ; ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି ଓ କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ସମସ୍ତେ ତୁମର ପ୍ରଭୁଙ୍କର।
ତଵାଂଶମାତ୍ରମିତ୍ଯେଵଂ ମନୀଷା ମେ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ । ମାଯାଵିଭୂତଯୋଽଚିଂତ୍ଯାସ୍ତନ୍ମାଯାର୍ଭକମାଯିନଃ
ମୋର ବୁଝିବା ଅନୁସାରେ, ଏସବୁ ତୁମର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର; ମାୟାର ବିଭୂତିଗୁଡିକ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଏବଂ ତାହାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମାୟାବୀମାନେ ମଧ୍ୟ।
ପରେଶସ୍ଯ ମହାଵିଷ୍ଣୋସ୍ତାଃ ସର୍ଵାସ୍ତେ କଲାକଲାଃ । ଆନଂଦରୂପିଣୀ ଶକ୍ତିସ୍ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରି ନ ସଂଶଯଃ
ଏସବୁ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଂଶ ମାତ୍ର; ମହାଶକ୍ତି, ତୁମେ ଆନନ୍ଦର ଅସଲି ରୂପ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ଚ କ୍ରୀଡତେ କୃଷ୍ଣୋ ନୂନଂ ଵୃଂଦାଵନେ ଵନେ । କୌମାରେଣୈଵ ରୂପେଣ ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ମୋହିନୀ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୃନ୍ଦାବନର ଜଙ୍ଗଲରେ ଖେଳିଥାନ୍ତି; ତୁମେ ଯୁବତୀ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରୁଛ।
ତାରୁଣ୍ଯଵଯସା ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ କୀଦୃକ୍ତେ ରୂପମଦ୍ଭୁତମ୍ । କୀଦୃଶଂ ତଵ ଲାଵଣ୍ଯଂ ଲୀଲାହାସେକ୍ଷଣାନ୍ଵିତମ୍
ଯୁବତ୍ବର ଛୁଆଁ ଲାଗିଥିବା ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ କଣ? ତୁମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କଣ, ଯାହା ଖେଳା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହାସରେ ଶୋଭିତ?
ହରି ମାନୁଷଲୋଭେନ ଵପୁରାଶ୍ଚର୍ଯମଂଡିତମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦହମିଚ୍ଛାମି ରୂପଂ ତେ ହରିଵଲ୍ଲଭେ
ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟେ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ ହେବା ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଶୋଭିତ ତୁମର ରୂପକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଯେନ ନଂଦସୁତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମୋହଂ ସମୁପଯାସ୍ଯତି । ଇଦାନୀଂ ମମ କାରୁଣ୍ଯାନ୍ନିଜଂ ରୂପଂ ମହେଶ୍ଵରି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନନ୍ଦସୁତ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହେବେ, ମହେଶ୍ୱରୀ, ଏବେ ମୋତେ ଦୟା କରି ତୁମର ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖା।
ପ୍ରଣତାଯ ପ୍ରପନ୍ନାଯ ପ୍ରକାଶଯିତୁମର୍ହସି । ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମୁନିଵର୍ଯ୍ଯେଣ ତଦନୁଵ୍ରତଚେତସା
ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଛି, ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଗତ, ତାହାକୁ ତୁମେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ; ଏଭଳି ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ମନ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ତୁମକୁ କହିଲେ।
ମହାମାହେଶ୍ଵରୀଂ ନତ୍ଵା ମହାନଂଦମଯୀଂ ପରାମ୍ । ମହାପ୍ରେମତରୋତ୍କଂଠା ଵ୍ଯାକୁଲାଂଗୀଂ ଶୁଭେକ୍ଷଣାମ୍
ସେ ମହାମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ମହାଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ, ମହାପ୍ରେମର ଗଛର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଅସ୍ଥିର ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ଈକ୍ଷମାଣେନ ଗୋଵିଂଦମେଵଂ ଵର୍ଣଯତାସ୍ଥିତମ୍ । ଜଯକୃଷ୍ଣ ମନୋହାରିଞ୍ଜଯ ଵୃଂଦାଵନପ୍ରିଯ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; 'ଜୟ କୃଷ୍ଣ, ହୃଦୟ ମୋହିତ କରୁଥିବା, ବୃନ୍ଦାବନର ପ୍ରିୟ, ଜୟ!'
ଜଯଭ୍ରୂଭଂଗଲଲିତ ଜଯଵେଣୁରଵାକୁଲ । ଜଯ ବର୍ହକୃତୋତ୍ତଂସ ଜଯଗୋପୀଵିମୋହନ
'ଜୟ, ଭୂବଙ୍ଗ ଖେଳାରେ ମନୋହର; ଜୟ, ବାଂଶୀ ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିବା; ଜୟ, ମୟୂର ପାଖରେ ଶୋଭିତ; ଜୟ, ଗୋପୀମାନେ ମୋହିତ କରିଥିବା!'
ଜଯ କୁଂକୁମଲିପ୍ତାଂଗ ଜଯ ରତ୍ନଵିଭୂଷଣ । କଦାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଅନଯା ଦିଵ୍ଯରୂପଯା
'ଜୟ, କୁଙ୍କୁମ ଲେପିଥିବା ଅଙ୍ଗ; ଜୟ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ; ତୁମର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ, ମୁଁ କେବେ ତୁମର କୃପାରେ ପାରିବି?'
ସହିତଂ ନଵତାରୁଣ୍ଯ ମନୋହାରି ଵପୁଃଶ୍ରିଯା । ଵିଲୋକଯିଷ୍ଯେ କୈଶୋରେ ମୋହନଂ ତ୍ଵାଂ ଜଗତ୍ପତେ
'ନୂତନ ଯୁବତ୍ବ ରୂପରେ, ମନୋହର ଶ୍ରୀରେ, ତୁମେ କିଶୋର ମୋହନ ରୂପରେ, ମୁଁ କେବେ ଦେଖିପାରିବି, ହେ ଜଗତ୍ପତି?'
ଏଵଂ କୀର୍ତ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସା ପୁନଃ । ବଭୂଵ ଦଧତୀ ଦିଵ୍ଯଂ ରୂପମତ୍ଯଂତମୋହନମ୍
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ପୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୋହନ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଚତୁର୍ଦଶାବ୍ଦଵଯସା ସଂମିତଂ ଲଲିତଂ ପରମ୍ । ସମାନଵଯସଶ୍ଚାନ୍ଯାସ୍ତଦୈଵ ଵ୍ରଜବାଲିକାଃ
ତାଙ୍କର ରୂପ ଚାଉଦିଏ ବର୍ଷର ଯୁବତୀ ପରି ମନୋହର ଥିଲା; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଅଟୁଟ ଯୁବତ୍ବରେ ପରିଣତ ହେଲେ।