ଶଚ୍ଯୈ ଦେଵ୍ଯୈ ଦଦୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସହସ୍ରାକ୍ଷେଣ ଚୋଦିତାଃ । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ତାନି ପୁଷ୍ପାଣି ଶଚୀଦେଵୀ ସୁମଧ୍ଯମା
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଦିପନାରେ ସେଇ ଚାରାକାର୍ମୀମାନେ ଶଚୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଫୁଲ ଦେଲେ। ଶଚୀ ଦେବୀ, ମଧୁର ଦେହଢ଼ଞ୍ଚାର ସ୍ୱାମିନୀ, ସେଠାରେ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ନେଲେ।
ନୀଲନିର୍ମଲକେଶେ ଚ ବବଂଧ ସ୍ଵସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି । ଅଵମାନ୍ଯ ଶଚୀ ତତ୍ର ସତ୍ଯଭାମାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ନୀଳ ଏବଂ ନିର୍ମଳ କେଶରେ ସେ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଠିଲେ। ସେଠାରେ ଶଚୀ ଦେବୀ ଯଶସ୍ୱିନୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ।
ଅନର୍ହା ମାନୁଷୀ ଚେଯଂ ଦେଵାର୍ହଂ କୁସୁମଂ ଶୁଭମ୍ । ଇତି କୃତ୍ଵା ମତିଂ ତସ୍ଯୈ ନ ଦଦୌ କୁସୁମାନି ସା
ମନେ କଲେ—'ଏହି ମହିଳା ଅଯୋଗ୍ୟ, କେବଳ ମାନବୀ; ଏହି ଶୁଭ୍ର ଫୁଲ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ'—ଏପରି ଭାବି, ଶଚୀ ଦେବୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଫୁଲ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ପୁରାତ୍ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯା କୋପସମନ୍ଵିତା । ସମେତ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ଭର୍ତ୍ତାରମୁଵାଚ କମଲେକ୍ଷଣା
ସତ୍ୟଭାମା ରାଜମହଳ ଛାଡ଼ି, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। କମଳ ନୟନୀ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସତ୍ଯୋଵାଚ- ଏଷା ଶଚୀ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାରିଜାତେନ ଗର୍ଵିତା । ଅଦତ୍ତ୍ଵା ମମ ଗୋଵିଂଦ ବବଂଧ ସ୍ଵସ୍ଯ ମୂର୍ଦ୍ଧନି
ସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ—'ଏହି ଶଚୀ, ହେ ଯଦୁମଣି, ପାରିଜାତ ଫୁଲରେ ଗର୍ବିତ। ମୋତେ ଦେଇନଥିବା, ଗୋବିନ୍ଦ, ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଠିଲେ।'
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ-। ସତ୍ଯଯା ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵୋ ମହାବଲଃ । ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ପାରିଜାତଂ ତୁ ନିଵେଶ୍ଯ ଗରୁଡୋପରି
ମହାଦେବ କହିଲେ—ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବଳଶାଳୀ ବାସୁଦେବ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଉଖାଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ସତ୍ଯଯା ତୂର୍ଣଂ ଵୈନତେଯଂ ମହାବଲମ୍ । ପ୍ରଯଯୌ ଦ୍ଵାରକାଂ ରମ୍ଯାଂ ନଗରୀଂ ଦେଵକୀସୁତଃ
ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସହ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଳଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ସୁନ୍ଦର ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଗଲେ।
ତତଃ କୋପସମାଵିଷ୍ଟୋ ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ । ରୁଦ୍ରୈର୍ଵସୁଭିରାଦିତ୍ଯୈଃ ସାଧ୍ଯୈଶ୍ଚ ମରୁତାଂ ଗଣୈଃ
ତାପରେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ ଓ ମାରୁତ ଗଣ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ଐରାଵତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଯୁଦ୍ଧାଯ କେଶଵମ୍ । ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ପରିଵାର୍ଯ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଏଇରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି କେଶବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଗଲେ। ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵଵୃଷୁଃ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷାଣି ମେଘା ଇଵ ମହାଚଲମ୍ । କୃଷ୍ଣଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଚକ୍ରେଣ ତାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵୌକସାମ୍
ସେମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମେଘ ଯେପରି ଜଳ ବର୍ଷା କରେ, ସେପରି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ।
ଵୈନତଯସ୍ତୁ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପକ୍ଷପାତେନ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ପାତଯାମାସ ତାନ୍ଦେଵାନ୍ପଲାଲାନୀଵ ମାରୁତଃ
ବଳଶାଳୀ ଓ କ୍ରୁଧିତ ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷପାତ ଭାବରେ, ସେଇ ଦେବତାମାନେକୁ ବାୟୁ ଯେପରି ଘାସ ଚିରି ଦିଏ, ସେପରି ପତିତ କଲେ।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଭୁଃ । ମୁମୋଚ ସହସା ଦୀପ୍ତଂ ଵଜ୍ରଂ କୃଷ୍ଣଜିଘାଂସଯା
ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର, ହଠାତ୍ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବଜ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଜଗ୍ରାହ କୃଷ୍ଣସ୍ତଂ ଵଜ୍ରଂ ହସ୍ତେନୈକେନ ଲୀଲଯା । ତତୋ ଭୀତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ନାଗେଂଦ୍ରାଦଵରୁହ୍ଯ ସଃ
କୃଷ୍ଣ ଏହି ବଜ୍ରକୁ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଧରିଲେ। ତାପରେ ଭୟଭୀତ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଇରାବତରୁ ଅବତରିଲେ।
ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଜନାର୍ଦନମ୍ । ପ୍ରାହ ଗଦ୍ଗଦଯା ଵାଚା ସ୍ତୁତ୍ଵା ସ୍ତୁତିଭିରେଵ ଚ ୧୦୦ 6.249.
ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କଥା କହି, ସ୍ତୁତି ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ- ଦେଵଯୋଗ୍ଯମିଦଂ କୃଷ୍ଣ ପାରିଜାତଂ ତ୍ଵଯା ପୁରା । ଦତ୍ତୋ ମମ ସୁରାଣାଂ ଚ କଥଂ ସ୍ଥାସ୍ଯତି ମାନୁଷେ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ମୋତେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲ। ଏହିପରି ଏହା କିପରି ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିପାରିବ?
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷମୁପସ୍ଥିତମ୍ । ଶଚ୍ଯାଵମାନିତା ସତ୍ଯା ତଵ ଗେହେ ସୁରେଶ୍ଵର
ମହାଦେବ କହିଲେ — ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ଉପସ୍ଥିତ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମର ଗୃହରେ ଶଚୀ ତୁମର ପତ୍ନୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ।'
ଅଦତ୍ତ୍ଵା ପାରିଜାତାନି ସତ୍ଯାଯୈ ସା ପୁଲୋମଜା । ସ୍ଵଯମେଵ ସ୍ଵଶିରସି ଧାରଯାମାସ ତେ ପ୍ରିଯା
ପୁଲୋମାଙ୍କ କନ୍ୟା ଶଚୀ, ପାରିଜାତ ଫୁଲ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ନ ଦେଇ, ନିଜେ ଏହି ଫୁଲ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ — ଯିଏ ତୁମର ପ୍ରିୟା।
ଅସ୍ଯା ନିମିତ୍ତଂ ଦେଵେଂଦ୍ର ପାରିଜାତୋ ହୃତୋ ମଯା । ଅସ୍ଯୈ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଂ ଦାତୁଂ ମଯା ସୁରଗଣେଶ୍ଵର
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ପାରିଜାତ ନେଇଛି; ଏହା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ମୁଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ।
ତଵ ଗେହେ ପାରିଜାତଂ ସ୍ଥାପଯାମୀତି ଵାସଵ । ତସ୍ମାଦଦ୍ଯ ନ ଦାତଵ୍ଯଃ ପାରିଜାତଃ ସୁରେଶ୍ଵର
ହେ ବାସବ, ମୁଁ ପାରିଜାତ ତୁମର ଘରେ ରଖିଦେବି; ତେଣୁ ଆଜି ପାରିଜାତ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ।
ଦେଵତାନାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯାମି ଭୂତଲେ । ତାଵତ୍ତିଷ୍ଠତୁ ଦେଵେଂଦ୍ର ପାରିଜାତୋ ମମାଲଯେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ପୃଥିବୀରେ ପଠାଇଦେବି; ସେଯାଏଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାରିଜାତ ମୋ ଗୃହରେ ରହୁ।
ମଯି ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତେ ଶକ୍ର ଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ ଯଥେଚ୍ଛଯା । ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତସ୍ମୈ ଵଜ୍ରଂ ଦଦୌ ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାବେଳେ, ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏହା ନେଇପାରିବ। ମହାଦେବ କହିଲେ — ଏପରି କହି, ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦେଇଦେଲେ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଗୋଵିଂଦଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ ଵଜ୍ରଭୃତ୍ । ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସହ ଦେଵଗଣୈର୍ଵୃତଃ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ସତ୍ଯଯା ଦେଵ୍ଯା ଗରୁଡୋପରି ସଂସ୍ଥିତଃ । ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ମୁନିଭିର୍ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ଵିଵେଶ ହ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟଭାମା ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ମୁନିମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସତ୍ଯଯା ନିକଟେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ପାରିଜାତଂ ସୁରଦ୍ରୁମମ୍ । ରମଯାମାସ ଭାର୍ଯାଭିଃ ସର୍ଵାଭିଃ ସର୍ଵଗୋ ହରିଃ
ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦେବବୃକ୍ଷ ପାରିଜାତକୁ ରଖି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହରି ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।
ନିଶାସୁ ତାସାଂ ସର୍ଵାସାଂ ଗୃହେଷୁ ମଧୁସୂଦନଃ । ଵିଶ୍ଵରୂପଧରଃ ଶ୍ରୀମାନୁଵାସ ସ ସୁଖପ୍ରଦଃ
ରାତିବେଳେ ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଘରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ତାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇ ବାସ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ । ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତେ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵଵିଵାହକଥନଂ ନାମୈକୋନପଂଚାଶଦଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାରେ, ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ, 'ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ବିବାହ କଥା' ନାମକ ଦୁଇଶଏକାଉନପଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର ଉଵାଚ- ଅଥ ପୌଂଡ୍ରକ ଵାସୁଦେଵଃ କାଶିରାଜୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵିଵିକ୍ତେ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷଂ ମହେଶମର୍ଚ୍ଚଯନ୍ନିରାହାରଃ ପଂଚାକ୍ଷରଂ ଜଜାପ
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର କହିଲେ — ଏହାପରେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ, କାଶୀରାଜ, ବାରାଣସୀରେ ଏକାନ୍ତରେ ବସି, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପବାସ ରହି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ପୂଜା କଲେ।
ପୌରଶ୍ଚରଣକାଲେ ଶଂକରଂ ସ୍ଵନେତ୍ରକମଲେନ ପୂଜଯାମାସ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ସମୟରେ, ସେ ନିଜ ଆଖିର କମଳ ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ ଶୂଲପାଣିରୁମାପତିଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତି ତମାହ
ତାପରେ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ଉମାପତି ଶୂଳଧାରୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ବର ଚାହିଁ।'
ଅସୌ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂସର୍ଵଭୂତପତିଂ ଶିଵଂ ପ୍ରସନ୍ନଂ ଵରଦ ମମ ଵାସୁଦେଵସମାନରୂପଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ କହିଲେ — 'ହେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କର ନାଥ, ଦୟାଳୁ ଶିବ, ମୋତେ ବାସୁଦେବ ସମାନ ରୂପ ଦିଅ।'