ତତ୍ର ତାଡନମୁଦ୍ଧୂତାଃ କୁର୍ଵଂତି ଯମକିଂକରାଃ । ପାପଭୋଗେନ ସଂତପ୍ତସ୍ତତୋ ଯୋନିଂ ତୁ ଶୌକରୀମ୍
ସେଠାରେ ଯମଙ୍କ ଦାସମାନେ ଭୟଙ୍କର ମାଡ଼ ଦେଇ ଶାସନ କରନ୍ତି। ପାପର ଫଳରେ ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗେ, ସେପରେ ଗରୁଡ଼ିଆ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦୁଃଖଂ ମାନୁଷତ୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯତି । ରୋଗାଦିଚିହ୍ନିତଂ ତତ୍ର ଦୁର୍ଯଶୋ ଜ୍ଞାପକଂ ସ୍ଵକମ୍
ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ପରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଏ, କିନ୍ତୁ ରୋଗ ଓ ଖରାପ ଚିହ୍ନ ନେଇ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ଯାହା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦେଖାଏ।
ଭୂତଦ୍ରୋହଂ ଵିଧାଯୈଵ କେଵଲଂ ସ୍ଵକୁଟୁଂବକମ୍ । ପୁଷ୍ଣାତି ପାପନିରତଃ ସୋଂଽଧତାମିସ୍ରକେ ପତେତ୍
ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରି, କେବଳ ନିଜ ପରିବାରକୁ ପୋଷେ ଓ ପାପ କାମରେ ଲାଗି ରହେ, ସେ ଅନ୍ଧତାମିସ୍ର ନରକକୁ ଯାଏ।
ଯେ ନରା ଇହ ଜଂତୂନାଂ ଵଧଂ କୁର୍ଵଂତି ଵୈ ମୃଷା । ତେ ରୌରଵେ ନିପାତ୍ଯଂତେ ଭିଦ୍ଯଂତେ ରୁରୁଭୀ ରୁଷା
ଏଠି ଯେଉଁ ଲୋକେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହି ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମାରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୌରବ ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ରୁରୁ ନାମକ ପଶୁମାନେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଚିରିଦେଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯଃ ସ୍ଵୋଦରାର୍ଥେ ଭୂତାନାଂ ଵଧମାଚରତି ସ୍ଫୁଟମ୍ । ମହାରୌରଵସଂଜ୍ଞେ ତୁ ପାତ୍ଯତେ ସ ଯମାଜ୍ଞଯା
ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ପେଟ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମାରେ, ସେ ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମହାରୌରବ ନରକକୁ ଛାଡ଼ାଯାଏ।
ଯୋ ଵୈ ନିଜଂ ତୁ ଜନକଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ପାପକୃତ୍ । କାଲସୂତ୍ରେ ମହାଦୁଷ୍ଟେ ଯୋଜନାଯୁତଵିସ୍ତୃତେ
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ ନିଜ ବାପା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଭୟଙ୍କର କାଳସୂତ୍ର ନରକରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ।
ଯାଵଂତି ପଶୁରୋମାଣି ଗଵାଂ ଦ୍ଵେଷଂ କରୋତି ଯଃ । ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପଚ୍ଯତେ ଯମକିଂକରୈଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଗାଈ ଉପରେ ଘୃଣା କରେ, ଗାଈ ଦେହରେ ଯେତେ ଲୋମ ଅଛି, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ଯମଙ୍କ ଦାସମାନେ ତାଙ୍କୁ ରନ୍ଧନ୍ତି।
ଯୋ ଭୂମୌ ଭୂପତିର୍ଭୂତ୍ଵା ଦଂଡାଯୋଗ୍ଯଂ ତୁ ଦଂଡଯେତ୍ । କରୋତି ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାପି ଦେହଦଂଡଂ ଚ ଲୋଲୁପଃ
ଯେଉଁ ରାଜା ଲୋଭରେ ଦଣ୍ଡ ଦେବାଯୋଗ୍ୟକୁ ଅଧିକ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶରୀର ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ,
ସ ସୂକରମୁଖୈର୍ଦୁଷ୍ଟୈଃ ପୀଡ୍ଯତେ ଯମକିଂକରୈଃ । ପଶ୍ଚାଦ୍ଦୁଷ୍ଟାସୁ ଯୋନୀଷୁ ଜାଯତେ ପାପମୁକ୍ତଯେ
ସେ ଯମଙ୍କ ଦାସମାନେ ସୂକର ମୁହଁ ନେଇ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି। ପରେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଗଵାଂ ଯେ ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଵୃତ୍ତଂ ତଥାଲ୍ପକମ୍ । ଵୃତ୍ତିଂ ଵା ଗୃହ୍ଣତେ ମୋହାଲ୍ଲୁଂପଂତି ସ୍ଵବଲାନ୍ନରାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ମୂଢ଼ତାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗାଈଙ୍କ ଧନ, ଜୀବିକା କିମ୍ବା ଅଳ୍ପ ସମ୍ପତି ଜୋରକରି ନେଇଥାଏ,
ତେ ପରତ୍ରାଂଧକୂପେ ଚ ପାତ୍ଯଂତେ ଚ ମହାର୍ଦିତାଃ । ଯୋଽନ୍ନଂ ସ୍ଵଯମୁପାହୃତ୍ଯ ମଧୁରଂ ଚାତ୍ତିଲୋଲୁପଃ
ସେମାନେ ପରଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର କୁଏଁରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି। ଏଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକେ ନିଜ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ମିଠା ଖାଇଥାଏ,
ନ ଦେଵାଯ ନ ସୁହୃଦେ ଦଦାତି ରସନାପରଃ । ସ ପତତ୍ଯେଵ ନରକେ କୃମିଭୋଜନସଂଜ୍ଞିତେ
ଦେବତା କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦେଇନଥିବା, ରସରେ ଆସକ୍ତ ଥିବା, ସେ କ୍ରିମିଭୋଜନ ନାମକ ନରକରେ ପଡ଼ି କୀଟମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ହୁଏ।
ଅନାପଦି ନରୋ ଯସ୍ତୁ ହିରଣ୍ଯାଦୀନ୍ଯପାହରେତ୍ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ଵା ମହାଦୁଷ୍ଟେ ସଂଦଂଶେ ନରକେ ପତେତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକେ କଷ୍ଟ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସୁନା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଚୋରି କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ସଂଦଂଶ ନରକରେ ପଡ଼ିଥାଏ।
ଯଃ ସ୍ଵଦେହଂ ପ୍ରପୁଷ୍ଣାତି ନାନ୍ଯଂ ଜାନାତି ମୂଢଧୀଃ । ସ ପାତ୍ଯତେ ତୈଲତପ୍ତେ କୁଂଭୀପାକେଽତିଦାରୁଣେ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ମାତ୍ର ନିଜ ଦେହକୁ ପୋଷେ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜାଣେନାହିଁ, ମୂଢ଼ ମନ ଥିଲେ, ସେ ତେଲ ଉବା ଥିବା ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ପଡ଼ିଥାଏ।
ଯୋ ନାଗମ୍ଯାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ମୋହାଦ୍ଯୋଷିଦ୍ଭାଵାଚ୍ଚ କାମଯେତ୍ । ତଂ ତଯା କିଂକରାଃ ସୂର୍ମ୍ଯା ପରିରଂଭଂ ଚ କୁର୍ଵତେ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଭ୍ରମ ବା କାମବାସନାରେ ନିଷିଦ୍ଧ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେ ଜନାନୀ ସହିତ ସୂର୍ମୀଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଢ଼ିଆଯାନ୍ତି।
ଯେ ବଲାଦ୍ଵେଦମର୍ଯାଦାଂ ଲୁଂପଂତି ସ୍ଵବଲୋଦ୍ଧତାଃ । ତେ ଵୈତରଣ୍ଯାଂ ପତିତା ମାଂସଶୋଣିତଭକ୍ଷକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ବେଦର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈତରଣୀ ନଦୀରେ ପଡ଼ି ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଖାଆନ୍ତି।
ଵୃଷଲଦ୍ଯଂ ଯଃ ସ୍ତ୍ରିଯଂ କୃତ୍ଵା ତଯା ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯମାଚରେତ୍ । ପୂଯୋଦେ ନିପତତ୍ଯେଵ ମହାଦୁଃଖସମନ୍ଵିତଃ
ଯିଏ ନିମ୍ନ ଜାତିର ଜନାନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରି ଘରେ ରହେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଭୋଗି ପୁୟାର ନରକକୁ ଯାଏ।
ଯେ ଦଂଭମାଶ୍ରଯଂତେ ଵୈ ଧୂର୍ତା ଲୋକସ୍ଯ ଵଂଚନେ । ଵୈଶସେ ନରକେ ମୂଢାଃ ପତଂତି ଯମତାଡିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚାଳାକି ଓ ଧୂର୍ତ୍ତତାରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଠକାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇ କଠୋର ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଯେ ସଵର୍ଣାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ମୂଢା ରେତଃ ସ୍ଵଂ ପାଯଯଂତି ଚ । ରେତଃକୁଲ୍ଯାସୁ ତେ ପାପା ରେତଃପାନେଷୁ ତତ୍ପରାଃ
ଯେଉଁ ମୂର୍ଖମାନେ ନିଜ ଜାତିର ଜନାନୀଙ୍କୁ ନିଜ ବୀର୍ୟ ପିଇଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପୀ ହୋଇ ବୀର୍ୟ ଧାରାରେ ବସି ବୀର୍ୟ ପିବାରେ ଲାଗି ରହନ୍ତି।
ଯେ ଚୌରା ଵହ୍ନିଦା ଦୁଷ୍ଟା ଗରଦା ଗ୍ରାମଲୁଂଠକାଃ । ସାରମେଯାଦନେ ତେ ଵୈ ପାତ୍ଯଂତେ ପାତକାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚୋର, ଅଗ୍ନି ଲଗାଏ, ବିଷ ଦିଏ ବା ଗାଁ ଲୁଟେ, ସେମାନେ ପାପରେ ଭରି ଶୁଆ କୁକୁର ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାନ୍ତି।
କୂଟସାକ୍ଷ୍ଯଂ ଵଦତ୍ଯଦ୍ଧା ପୁରୁଷଃ ପାପସଂଭୃତଃ । ପରକୀଯଂ ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଯୋ ହରତି ପ୍ରସଭଂ ବଲୀ
ଯିଏ ମିଛ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଏ ବା ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଜୋରକରି ନିଏ, ସେ ପାପରେ ଭରି ତଳକୁ ଢଳିଯାଏ।
ସୋଽଵୀଚିନରକେ ପାପୀ ଅଵାଗ୍ଵକ୍ତ୍ରଃ ପତତ୍ଯଧଃ । ତତ୍ର ଦୁଃଖଂ ମହଦ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପାପିଷ୍ଠାଂ ଯୋନିମାଵ୍ରଜେତ୍
ଏପରି ପାପୀ ଅବୀଚି ନରକରେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକରି ପଡ଼ିଯାଏ; ସେଠାରେ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଭୋଗି, ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଯୋ ନରୋ ରସନାସ୍ଵାଦାତ୍ସୁରାଂ ପିବତି ମୂଢଧୀଃ । ତଂ ପାଯଯଂତି ଲୋହସ୍ଯ ରସଂ ଧର୍ମସ୍ଯ କିଂକରାଃ
ଯିଏ ମୂର୍ଖ ମନେ ରସ ଲାଗି ମଦ୍ୟପାନ କରେ, ତାକୁ ଧର୍ମର ସେବକମାନେ ଗଳିତ ଲୋହା ପିଇଅନ୍ତି।
ଯୋ ଗୁରୂନଵମନ୍ଯେତ ସ୍ଵଵିଦ୍ଯାଚାରଦର୍ପିତଃ । ସ ମୃତଃ ପାତ୍ଯତେ କ୍ଷାରନରକେଽଧୋମୁଖଃ ପୁମାନ୍
ଯିଏ ନିଜ ଶିକ୍ଷା ଓ ଆଚରଣର ଗର୍ବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଦର କରେନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକରି କ୍ଷାର ନରକରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ଵିଶ୍ଵାସଘାତଂ କୁର୍ଵଂତି ଯେ ନରା ଧର୍ମନିଷ୍କୃତାଃ । ଶୂଲପ୍ରୋତେ ଚ ନରକେ ପାତ୍ଯଂତେ ବହୁଯାତନେ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି ଓ ଧର୍ମହୀନ, ସେମାନେ ଶୂଳ ଛିଦ୍ର ନରକରେ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଭୋଗନ୍ତି।
ପିଶୁନୋ ଯୋ ନରାନ୍ସର୍ଵାନୁଦ୍ଵେଜଯତି ଵାକ୍ଯତଃ । ଦଂଦଶୂକେ ଚ ପତିତୋ ଦଂଦଶୂକୈଃ ସ ଦଶ୍ଯତେ
ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନୋକୁ ନିନ୍ଦା କଥା କହି ଅଶାନ୍ତ କରେ, ସେ ସାପ ଦଣ୍ଡ ନରକରେ ପଡ଼ି ସାପ ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଏ।
ଏଵଂ ରାଜନ୍ନନେକେ ଵୈ ନରକାଃ ପାପକାରିଣାମ୍ । ପାପଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଯାଂତ୍ଯେତେ ପୀଡାଂ ଯାଂତି ସୁଦାରୁଣାମ୍
ହେ ରାଜା, ଏପରି ଅନେକ ନରକ ଅଛି ପାପ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ପାପ କରି ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଯାଇ ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଭୋଗନ୍ତି।
ଯୈର୍ନ ଶ୍ରୁତା ରାମକଥା ନ ପରୋପକୃତିଃ କୃତା । ତେଷାଂ ସର୍ଵାଣି ଦୁଃଖାନି ଭଵଂତି ନରକାଂତରେ
ଯେଉଁମାନେ ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଉପକାର କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନରକରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅତ୍ର ଯସ୍ଯ ସୁଖଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଭୂଯାତ୍ତସ୍ଯ ଇତୀର୍ଯତେ । ଯେ ଦୁଃଖିନୋ ରୋଗଯୁତା ନରକାଦାଗତାଶ୍ଚ ତେ
ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ: ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୁଖ ମିଳେ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଥାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ନରକରୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଶେଷ ଉଵାଚ। ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମହୀପାଲଃ କଂପମାନଃ କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭୂଯସ୍ତଂ ଵିପ୍ରଂ ସର୍ଵସଂଶଯନୁତ୍ତଯେ
ଶେଷ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ବାରମ୍ବାର କମ୍ପି ଉଠିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପୁନିପୁନି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।