ପ୍ରେରିତୋ ଵାସଵେନାଜାଵର୍ପଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ବାସବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶଦିନୈ ରାମୋ ରାଵଣଂ ଦ୍ଵୈରଥେଽଵଧୀତ୍
ଅଠାର ଦିନରେ ରାମ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ମାଘଶୁକ୍ଲଦ୍ଵିତୀଯାଯାଶ୍ଚୈତ୍ରକୃଷ୍ଣ ଚତୁର୍ଦଶୀମ୍
ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱିତୀୟାରୁ ଚୈତ୍ର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଯୁଦ୍ଧାଵହାରଃ ସଂଗ୍ରାମୋ ଦ୍ଵାସପ୍ତତି ଦିନାନ୍ଯଭୂତ୍
ଏହି ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ସଂଘର୍ଷ ମୋଟ ବହେତରି (୭୨) ଦିନ ଚାଲିଥିଲା।
ଵୈଶାଖାଦି ତିଥୌ ରାମ ଉଵାସ ରଣଭୂମିଷୁ
ବୈଶାଖ ଆଦି ତିଥିରେ ରାମ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହିଲେ।
ସୀତାଶୁଦ୍ଧିସ୍ତୃତୀଯାଯାଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵରଲଂଭନମ୍
ତୃତୀୟ ତିଥିରେ ସୀତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଜାନକୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ରାକ୍ଷସେନ ତୁ
ଧର୍ମମୟୀ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଜାନକୀଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ନେଇଗଲା।
ଵୈଶାଖସ୍ଯ ଚତୁର୍ଥ୍ଯାଂ ତୁ ରାମଃ ପୁଷ୍ପକମାଶ୍ରିତଃ
ବୈଶାଖ ମାସର ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ରାମ ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପୂର୍ଣେ ଚତୁର୍ଦଶେ ଵର୍ଷେ ପଂଚମ୍ଯାଂ ମାଧଵସ୍ଯ ତୁ
ଚୌଦ ଅବଧି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ମାଧବ ମାସର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ,
ନଂଦିଗ୍ରାମେ ତୁ ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ସ ଭରତେନ ସମାଗତଃ
ନନ୍ଦିଗ୍ରାମରେ ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ସେ ଭରତ ସହିତ ମିଶିଲେ।
ଦଶୈକାଧିକମାସାଂସ୍ତୁଚତୁର୍ଦଶାହାନି ମୈଥିଲୀ
ମୈଥିଲୀ ଦଶ ମାସ ଏବଂ ଚୌଦିନି ଦିନ କଟାଇଲେ।
ଦ୍ଵିଚତ୍ଵାରିଂଶକ ଵର୍ଷେ ରାମୋ ରାଜ୍ଯମକାରଯତ୍
ବୟାଳିଶିଏ ବର୍ଷରେ ରାମ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ।
ସ ଚତୁର୍ଦଶଵର୍ଷାଂତେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ପୁରୀଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଚୌଦ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ପ୍ରଭୁ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତସ୍ତତ୍ର ରାମୋ ରାଜ୍ଯମଥାକରୋତ୍
ସେଠାରେ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରାମ ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ କୁଂଭସଂଭୂତିସ୍ତମାଗଂତା ରଘୋଃ ପତିମ୍
କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଗସ୍ତ୍ୟ ରଘୁବଂଶର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯାଗମିଷ୍ଯତି ହଯୋ ହ୍ଯାଶ୍ରମେ ତଵ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ସୁବ୍ରତ, ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଏକ ଘୋଡ଼ା ଆସିବ।
ତେଷାମଗ୍ରେ ରାମକଥାଃ କରିଷ୍ଯସି ମନୋହରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତୁମେ ରାମଙ୍କର ମନୋହର କଥା କହିବ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମମଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ପଦ୍ମପତ୍ରନିଭେକ୍ଷଣମ୍
ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ମୁନିଵରୋ ଲୋମଶଃ ସର୍ଵବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ଏପରି କହି ମୋତେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ମହାମୁନି ଲୋମଶ ଚାଲିଗଲେ।
ଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଵତ୍କୃପଯା ସର୍ଵଂ ରାମଚାରିତ୍ରମଦ୍ଭୁତମ୍
ତୁମ ଦୟାରେ ରାମଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣିପାରିଛି।
ମଯା ନମସ୍କୃତଃ ପଶ୍ଚାଜ୍ଜଗାମ ସ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିବା ପରେ ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାଲିଗଲେ।
ସୋଽହଂ ସ୍ମରାମି ରାମସ୍ଯ ଚରଣାଵନ୍ଵହଂ ମୁହୁଃ
ମୁଁ ପୁନିପୁନି ରାମଙ୍କର ପାଦ ସ୍ମରଣ କରେ।
ପାଵଯାମି ଜନାନନ୍ଯାନ୍ଗାନେନ ସ୍ଵାଂତହାରିଣା
ମୋର ଏହି ମନମୋହନ ଗୀତରେ ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରେଁ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେଁ।
ଧନ୍ଯୋଽହଂ କୃତକୃତ୍ଯୋଽହଂ ସଭାଗ୍ଯୋଽହଂ ମହୀତଲେ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର କାମ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵାତ୍ମନା ରାମୋ ଭଜନୀଯୋ ମନୋହରଃ
ସେଇଠି, ସମସ୍ତ ମନ ଦେଇ ମନୋହର ରାମଙ୍କୁ ଭଜିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ କିମର୍ଥଂ ଵୈ ପ୍ରାପ୍ତାଃ କୋ ଵାନରାଧିପଃ
ତେଣୁ, ତୁମେମାନେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ଏବଂ ବାନରମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିପତି କିଏ?
ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯଂତ୍ଵତ୍ର ଯାଂ ତୁ ଵାହସ୍ଯ ପାଲନେ
ସବୁ କଥା ଏଠାରେ କହ, ବିଶେଷକରି ଘୋଡ଼ାର ଦେଖାଶୁଣା ବିଷୟରେ।
ଇତି ଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ମୁନେର୍ଵିସ୍ମଯମାଗତାଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଶେଷ ଉଵାଚ। ତେ ପୃଷ୍ଟା ମୁନିଵର୍ଯେଣ ରାମଚାରିତ୍ରମଦ୍ଭୁତମ୍ । ଧନ୍ଯଂ ସଭାଗ୍ଯଂ ମନ୍ଵାନାଃ ପ୍ରୋଚୁରାତ୍ମାନମାଦରାତ୍
ଶେଷ କହିଲେ: ମହାମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାମଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଚାରିବା ପରେ, ନିଜେମାନେ ଧନ୍ୟ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ନିଜ ଚରିତ୍ର କହିଲେ।
ଜନା ଊଚୁଃ। ପଵିତ୍ରିତା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଦର୍ଶନେନ ତଵାଧୁନା । ଯଦ୍ରାମକଥଯାସ୍ମାନ୍ଵୈ ପାଵଯସ୍ଯଧୁନା ଜନାନ୍
ଲୋକମାନେ କହିଲେ: ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ହେଲୁ, ଏବଂ ଏବେ ଆପଣ ରାମଙ୍କ କଥା କହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି।