ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣମବଲାଖିଲଯୋଗମାଯା । ଵିଦ୍ଯାଵିଚକ୍ଷଣମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଗତାଧିରାସୀତ୍ । ସଂପ୍ରଶ୍ରଯପ୍ରଣଯଵିହ୍ଵଲଯା ଗିରେଷଦ୍ । ଵ୍ରୀଡାଵିଲୋକଵିଲସଦ୍ଧସିତାନନାହ
ସେପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଦେଖି ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ । ନମ୍ରତା ଓ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଲଜ୍ଜା ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ହସୁଥିବା ମୃଦୁ ମୁହଁରେ ତାକି ରହିଲେ ।
ସୁକନ୍ଯୋଵାଚ। ରାଦ୍ଧଂ ବତ ଦ୍ଵିଜଵୃଷୈତଦମୋଘଯୋଗ-। ମାଯାଧିପେ ତ୍ଵଯି ଵିଭୋ ତଦଵୈମି ଭର୍ତଃ । ଯସ୍ତେଽଭ୍ଯଧାଯି ସମଯଃ ସକୃଦଂଗସଂଗୋ । ଭୂଯାଦ୍ଗରୀଯସି ଗୁଣଃ ପ୍ରସଵଃ ସତୀନାମ୍
ସୁକନ୍ୟା କହିଲେ— 'ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଅମୋଘ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ସାର୍ଥକତା ନିଶ୍ଚିତ । ଏହା ମୁଁ ଜାଣେ, ଭର୍ତ୍ତା । ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲ, ଏହି ଦେହର ଏକତା, ସେଥିରୁ ସତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ ।'
ତତ୍ରେତି କୃତ୍ଯମୁପଶିକ୍ଷ୍ଯ ଯଥୋପଦେଶଂ । ଯେନୈଷ କର୍ଶିତତମୋତି ରିରଂସଯାତ୍ମା । ସିଧ୍ଯେତ ତେ କୃତମନୋଭଵ ଧର୍ଷିତାଯା । ଦୀନସ୍ତଦୀଶଭଵନଂ ସଦୃଶଂ ଵିଚକ୍ଷ୍ଵ
ସେଠାରେ, ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍, ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ଶିଖିବା; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆତ୍ମା, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅତି ଅଶାନ୍ତ, ପୂରଣ ହେଇପାରିବ। ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯାହାର ମନ ଦୁଃଖରେ ଅଧିକୃତ ଓ ଯିଏ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଅଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଭଲଭାବେ ଭାବିବା।
ସୁମତିରୁଵାଚ। ପ୍ରିଯାଯାଃ ପ୍ରିଯମନ୍ଵିଚ୍ଛଂଶ୍ଚ୍ଯଵନୋ ଯୋଗମାସ୍ଥିତଃ । ଵିମାନଂ କାମଗଂ ରାଜଂସ୍ତର୍ହ୍ଯେଵାଵିରଚୀକରତ୍
ସୁମତି କହିଲେ: ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାମନା କରି, ଚ୍ୟବନ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେଇ ସମୟରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏକ ଉଡୁଥିବା ମହଲ ତିଆରି କଲେ, ରାଜା।
ସର୍ଵକାମଦୁଘଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵରତ୍ନସମନ୍ଵିତମ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥୋପଚଯୋଦର୍କଂ ମଣିସ୍ତଂଭୈରୁପସ୍କୃତମ୍
ସେ ମହଲ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣରେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ମଣିର ଥମ୍ଭରେ ଶୁଭା ପାଇଥିଲା।
ଦିଵ୍ଯୋପସ୍ତରଣୋପେତଂ ସର୍ଵକାଲସୁଖାଵହମ୍ । ପଟ୍ଟିକାଭିଃ ପତାକାଭିର୍ଵିଚିତ୍ରାଭିରଲଂକୃତମ୍
ସେଠାରେ ଦେବୀୟ ଶଯ୍ୟା ଥିଲା, ସମୟ ସମୟରେ ସୁଖ ଦେଉଥିଲା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପଟ ଓ ପତାକାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭା ପାଇଥିଲା।
ସ୍ରଗ୍ଭିର୍ଵିଚିତ୍ରମାଲାଭିର୍ମଂଜୁସିଂଜତ୍ଷଡଂଘ୍ରିଭିଃ । ଦୁକୂଲକ୍ଷୌମକୌଶେଯୈର୍ନାନାଵସ୍ତ୍ରୈର୍ଵିରାଜିତମ୍
ମାଳା ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ମୃଦୁ ରବି ତାହାକୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷକ କରିଥିଲା, ଦୁକୂଳ, କ୍ଷୌମ, କୌଶେୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକରେ ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଥିଲା।
ଉପର୍ଯୁପରି ଵିନ୍ଯସ୍ତନିଲଯେଷୁ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ । କୢପ୍ତୈଃ କଶିପୁଭିଃ କାଂତଂ ପର୍ଯଂକଵ୍ଯଜନାଦିଭିଃ
ଏକ ଉପରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ତଳରେ ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟା, ବିଶ୍ରାମ କୁର୍ସି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଅନୁସାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ରତତ୍ର ଵିନିକ୍ଷିପ୍ତ ନାନାଶିଲ୍ପୋପଶୋଭିତମ୍ । ମହାମରକତସ୍ଥଲ୍ଯା ଜୁଷ୍ଟଂ ଵିଦ୍ରୁମଵେଦିଭିଃ
ଏଠାଏଠି ନାନା ପ୍ରକାର କଳାକୃତି ରଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସ୍ଥାନକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା, ବଡ଼ ପନ୍ନା ତଳ ଉପରେ ପାଗା ମଞ୍ଚ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଦ୍ଵାଃସୁ ଵିଦ୍ରୁମଦେହଲ୍ଯା ଭାତଂ ଵଜ୍ରକପାଟକମ୍ । ଶିଖରେଷ୍ଵିଂଦ୍ରନୀଲେଷୁ ହେମକୁଂଭୈରଧିଶ୍ରିତମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ପାଗା ଦେହଳି ଏବଂ ହୀରା ତାଲା ଚମକୁଥିଲା, ଶିଖରରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ରଥ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତ୍ପଦ୍ମରାଗାଗ୍ର୍ଯୈର୍ଵଜ୍ରଭିତ୍ତିଷୁ ନିର୍ମିତୈଃ । ଜୁଷ୍ଟଂ ଵିଚିତ୍ରଵୈତାନୈର୍ମୁକ୍ତାହାରାଵଲଂବିତୈଃ
ଚକ୍ଷୁସ୍ପତ୍ ପଦ୍ମରାଗ ମଣି ଲଗାଇଥିବା ହୀରା ଦିଵାଲିରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଛାତା ଓ ମୁକ୍ତା ହାର ଝୁଲିଥିଲା।
ହଂସପାରାଵତଵ୍ରାତୈସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ନିକୂଜିତମ୍ । କୃତ୍ରିମାନ୍ମନ୍ଯମାନୈସ୍ତାନଧିରୁହ୍ଯାଧିରୁହ୍ଯ ଚ
ହଂସ ଓ ପାରାବତ ଦଳ ଏଠାଏଠି ଡାକୁଥିଲେ, ସେମାନେ କୃତ୍ରିମକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବି ଉପରେ ତଳେ ଉଡୁଥିଲେ।
ଵିହାରସ୍ଥାନଵିଶ୍ରାମ ସଂଵେଶ ପ୍ରାଂଗଣାଜିରୈଃ । ଯଥୋପଜୋଷଂ ରଚିତୈର୍ଵିସ୍ମାପନମିଵାତ୍ମନଃ
ବିହାର ସ୍ଥାନ, ବିଶ୍ରାମ ଜାଗା, ଶଯ୍ୟା ଘର, ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଓ ମଣ୍ଡପ ଇଚ୍ଛାମତେ ଗଠିତ, ଏହା ମନକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଉଥିଲା।
ଏଵଂ ଗୃହଂ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତୀଂ ନାତିପ୍ରୀତେନ ଚେତସା । ସର୍ଵଭୂତାଶଯାଭିଜ୍ଞଃ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରୋଵାଚ ତାଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି ଗୃହକୁ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦ ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମନ ଜାଣିଥିବା ମୁନି ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିମଜ୍ଜ୍ଯାସ୍ମିନ୍ହ୍ରଦେ ଭୀରୁ ଵିମାନମିଦମାରୁହ । ସୁଭ୍ରୂର୍ଭର୍ତୁଃ ସମାଦାଯ ଵଚଃ କୁଵଲଯେକ୍ଷଣା
‘ହେ ଭୟଭୀତେ, ଏହି ହ୍ରଦରେ ଡୁବିଯାଅ ଏବଂ ଏହି ମହଲକୁ ଚଢ଼ିଯାଅ; ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକ୍ତି ଓ କମଳ ନୟନି, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶ ଗ୍ରହଣ କର।’
ସରଜୋ ବିଭ୍ରତୀ ଵାସୋ ଵେଣୀଭୂତାଂଶ୍ଚ ମୂର୍ଦ୍ଧଜାନ୍ । ଅଂଗଂ ଚ ମଲପଂକେନ ସଂଛନ୍ନଂ ଶବଲସ୍ତନମ୍
ଧୂଳି ଲଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚୁଲି ବେଣୀ ହୋଇଥିଲା, ଦେହ ମାଟିରେ ଲପେଟା, ଅଂଶ ଚିତ୍ରିତ ଥିଲା, ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆଵିଵେଶ ସରସ୍ତତ୍ର ମୁଦା ଶିଵଜଲାଶଯମ୍ । ସାଂତଃସରସି ଵେଶ୍ମସ୍ଥାଃ ଶତାନି ଦଶକନ୍ଯକାଃ
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଶୁଭ ଜଳର ଆଶ୍ରୟ। ହ୍ରଦ ଓ ଗୃହରେ ଦଶଟି ଶତ କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ସର୍ଵାଃ କିଶୋରଵଯସୋ ଦଦର୍ଶୋତ୍ପଲଗଂଧଯଃ । ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରାଂଜଲଯଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ସମସ୍ତେ ଯୁବତୀ ଥିଲେ, କମଳ ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିଲେ; ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ।
ଵଯଂ କର୍ମକରୀସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଶାଧି ନଃ କରଵାମ କିମ୍ । ସ୍ନାନେନ ତା ମହାର୍ହେଣ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନୀମ୍
‘ଆମେ ତୁମର ସେବିକା; ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ନାନ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।’
ଦୁକୂଲେ ନିର୍ମଲେ ନୂତ୍ନେ ଦଦୁରସ୍ଯୈ ଚ ମାନଦ । ଭୂଷଣାନି ପରାର୍ଘ୍ଯାନି ଵରୀଯାଂସି ଦ୍ଯୁମଂତି ଚ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ, ଶୁଧ୍ଧ ଦୁକୂଳ ଦେଲେ, ହେ ମାନଦାତା, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଗହଣା ଦେଲେ।
ଅନ୍ନଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତଂ ପାନଂ ଚୈଵାମୃତାସଵମ୍ । ଅଥାଦର୍ଶେ ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ସ୍ରଗ୍ଵିଣଂ ଵିରଜୋଂବରମ୍
ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଭରପୂର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ଭଳି ପାନୀୟ ଦେଖିଲେ । ପରେ ଦର୍ପଣରେ ସେ ନିଜକୁ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ ।
ତାଭିଃ କୃତସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ କନ୍ଯାଭିର୍ବହୁମାନିତମ୍ । ହାରେଣ ଚ ମହାର୍ହେଣ ରୁଚକେନ ଚ ଭୂଷିତମ୍
ସେ କନ୍ୟାମାନେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର ଓ ଚମକୁଥିବା ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇଲେ ।
ନିଷ୍କଗ୍ରୀଵଂ ଵଲଯିନଂ କ୍ଵଣତ୍କାଂଚନନୂପୁରମ୍ । ଶ୍ରୋଣ୍ଯୋରଧ୍ଯସ୍ତଯା କାଂଚ୍ଯା କାଂଚନ୍ଯା ବହୁରତ୍ନଯା
ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ସୁନାର ମାଳା, ହାତରେ ବଳୟ ଓ ପାଏ ଝୁଣୁକି ଦେଉଥିବା ସୁନାର ନୂପୁର ଥିଲା । ତାଙ୍କ ନିତମ୍ବ ଉପରେ ବହୁ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ସୁନାର କମରବନ୍ଧ ଥିଲା ।
ସୁଭ୍ରୁଵା ସୁଦତା ଶୁକ୍ଲସ୍ନିଗ୍ଧାପାଂଗେନ ଚକ୍ଷୁଷା । ପଦ୍ମକୋଶସ୍ପୃଧା ନୀଲୈରଲକୈଶ୍ଚ ଲସନ୍ମୁଖମ୍
ସେ ତିକ୍ଷ୍ଣ ଭୌହ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ ଓ ଧଳା ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମୁହଁ କଳା ଚୁଲିରେ ଘେରାଯାଇ ଥିଲା, ଯାହା ପଦ୍ମକୋଷ ସହ ତୁଳନୀୟ ।
ଯଦା ସସ୍ମାର ଦଯିତମୃଷୀଣାଂ ଵଲ୍ଲଭଂ ପତିମ୍ । ତତ୍ର ଚାସ୍ତେ ସହସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଯତ୍ରାସ୍ତେ ସ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଋଷିମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅନେକ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲେ ।
ଭର୍ତୁଃ ପୁରସ୍ତାଦାତ୍ମାନଂ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରଵୃତଂ ତଦା । ନିଶାମ୍ଯ ତଦ୍ଯୋଗଗତିଂ ସଂଶଯଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିଜକୁ ହଜାର ଜଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ । ଏହି ଯୋଗ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ସତାଂ କୃତ ମଲସ୍ନାନାଂ ଵିଭ୍ରାଜଂତୀମପୂର୍ଵଵତ୍ । ଆତ୍ମନୋ ବିଭ୍ରତୀଂ ରୂପଂ ସଂଵୀତରୁଚିରସ୍ତନୀମ୍
ପାପ ହୋଇ ନହୁଅଁଥିବା, ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ୍ର ହୋଇଥିବା ପରି ତାଙ୍କ ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା । ସେ ନିଜକୁ ଶୋଭା ଭରା ରୂପରେ, ଚମକୁଥିବା ବସ୍ତ୍ରରେ ଅଂଶ ଢାକିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ ।
ଵିଦ୍ଯାଧରୀ ସହସ୍ରେଣ ସେଵ୍ଯମାନାଂ ସୁଵାସସମ୍ । ଜାତଭାଵୋ ଵିମାନଂ ତଦାରୋହଯଦମିତ୍ରହନ୍
ହଜାର ଜଣ ବିଦ୍ୟାଧରୀ ତାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୋଭାମୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ଏହିପରି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶତ୍ରୁ ଜୟୀ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ବିମାନରେ ଆରୋହଣ କଲେ ।
ତସ୍ମିନ୍ନଲୁପ୍ତମହିମା ପ୍ରିଯଯାନୁଷକ୍ତୋ । ଵିଦ୍ଯାଧରୀଭିରୁପଚୀର୍ଣଵପୁର୍ଵିମାନେ । ବଭ୍ରାଜ ଉତ୍କଚକୁମୁଦ୍ଗଣଵାନପୀଚ୍ଯ । ସ୍ତାରାଭିରାଵୃତ ଇଵୋଡୁପତିର୍ନଭଃସ୍ଥଃ
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ମହିମା କେବେ ହ୍ରାସ ପାଇନି, ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ଅଟୁଟ ସମ୍ପର୍କରେ ଥିଲେ । ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନେ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ । ବିମାନରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଆକାଶରେ ତାରା ଓ ଧଳା କମଳ ମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ ।
ତେନାଷ୍ଟଲୋକପଵିହାରକୁଲାଚଲେଂଦ୍ର -। ଦ୍ରୋଣୀଷ୍ଵନଂଗସଖମାରୁତସୌଭଗାସୁ । ସିଦ୍ଧୈର୍ନୁତୋଦ୍ଯୁଧୁନିପାତଶିଵସ୍ଵନାସୁ । ରେମେ ଚିରଂ ଧନଦଵଲ୍ଲଲନାଵରୂଥୀ
ସେ ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନେ ସହିତ ଅଷ୍ଟ ଦିଗନ୍ତର ପାହାଡ଼ ଓ ଉପତ୍ୟକାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ମୃଦୁ ବାତାସ ବହେ, ତାଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦେବା ଢୋଳ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନିରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଧନଦା ରମଣୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ ।