ଚ୍ଯଵନୋଽପ୍ଯୋମିତି ପ୍ରାହ ଭାଗଦାନେ ଵରୌଜସୋଃ । ତଦା ହୃଷ୍ଟାଵଶ୍ଵିନୌ ତମୂଚତୁସ୍ତପତାଂ ଵରମ୍
ଚ୍ୟବନ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ,' ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦେବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ । ତାପରେ ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ନିମଜ୍ଜତାଂ ଭଵାନସ୍ମିନ୍ହ୍ରଦେ ସିଦ୍ଧଵିନିର୍ମିତେ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଜରଯାଗ୍ରସ୍ତ ଦେହୋ ଧମନିସଂତତଃ
'ଏହି ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କର,' ବୋଲି କହିଲେ । ବୃଦ୍ଧତାରେ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଚ୍ୟବନ ଏହା କରିଲେ ।
ହ୍ରଦଂ ପ୍ରଵେଶିତୋଽଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵଯଂ ଚାମଜ୍ଜତାଂ ହ୍ରଦେ । ପୁରୁଷାସ୍ତ୍ରଯ ଉତ୍ତସ୍ଥୁରପୀଚ୍ଯା ଵନିତାପ୍ରିଯାଃ
ଚ୍ୟବନ ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ସହିତ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେମାନେ ଜଳରେ ଡୁବିଥିବାବେଳେ, ତିନିଜଣ ପୁରୁଷ ବାହାରିଲେ, ସମସ୍ତେ ନାରୀମାନେ ପସନ୍ଦ କରିପାରିବେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ରୁକ୍ମସ୍ରଜଃ କୁଂଡଲିନସ୍ତୁଲ୍ଯରୂପାଃ ସୁଵାସସଃ । ତାନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵରାରୋହା ସୁରୂପାନ୍ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ
ସେମାନେ ସୁନାର ମାଳା, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ସମାନ ରୂପ ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି, ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ତିନିଜଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ଅଜାନତୀ ପତିଂ ସାଧ୍ଵୀ ହ୍ଯଶ୍ଵିନୌ ଶରଣଂ ଯଯୌ । ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ପତିଂ ତସ୍ଯୈ ପାତିଵ୍ରତ୍ଯେନ ତୋଷିତୌ
ସେ ପତିକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସତୀ ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପତିକୁ ଦେଖାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ଋଷିମାମଂତ୍ର୍ଯ ଯଯତୁର୍ଵିମାନେନ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍ । ଯକ୍ଷ୍ଯମାଣେ କ୍ରତୌ ସ୍ଵୀଯଭାଗକାର୍ଯାଶଯାଯୁତୌ
ଋଷିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯଜ୍ଞରେ ନିଜ ଅଂଶ ପାଇବା ଆଶାରେ ।
କାଲେନ ଭୂଯସା କ୍ଷାମାଂ କର୍ଶିତାଂ ଵ୍ରତଚର୍ଯଯା । ପ୍ରେମଗଦ୍ଗଦଯା ଵାଚା ପୀଡିତଃ କୃପଯାବ୍ରଵୀତ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦୀର୍ଘ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯିବା ସେ ନାରୀ ପ୍ରେମରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ । ସେଥିରେ ସେ ପୁରୁଷ କୃପାଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ତୁଷ୍ଟୋଽହମଦ୍ଯ ତଵ ଭାମିନି ମାନଦାଯାଃ । ଶୁଶ୍ରୂଷଯା ପରମଯା ହୃଦି ଚୈକଭକ୍ତ୍ଯା । ଯୋ ଦେହିନାମଯମତୀଵ ସୁହୃତ୍ସ୍ଵଦେହୋ । ନାଵେକ୍ଷିତଃ ସମୁଚିତଃ କ୍ଷପିତୁଂ ମଦର୍ଥେ
'ଭାମିନୀ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି । ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଓ ସେବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋ ପ୍ରବଳ ସୁହୃଦ୍ ଓ ମୋ ଦେହ ସମାନ ହେଲ । ମୋ ପାଇଁ ଏପରି କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।'
ଯେ ମେ ସ୍ଵଧର୍ମନିରତସ୍ଯ ତପଃ ସମାଧି-। ଵିଦ୍ଯାତ୍ମଯୋଗଵିଜିତା ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାଃ । ତାନେଵ ତେ ମଦନୁସେଵନଯାଽଵିରୁଦ୍ଧାନ୍ । ଦୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରପଶ୍ଯ ଵିତରାମ୍ଯଭଯାନଶୋକାନ୍
'ମୁଁ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଛି — ନିଜ ଧର୍ମ, ତପ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ — ସେସବୁ ତୁମର ସେବା ଦ୍ୱାରା ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି । ତୁମେ ଅବିରୋଧ ଦୃଷ୍ଟି, ଭୟ ଓ ଶୋକର ଅଭାବ ପାଅ ।'
ଅନ୍ଯେ ପୁନର୍ଭଗଵତୋ ଭ୍ରୁଵ ଉଦ୍ଵିଜୃଂଭ-। ଵିସ୍ରଂସିତାର୍ଥରଚନାଃ କିମୁରୁକ୍ରମସ୍ଯ । ସିଦ୍ଧାସି ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଵିଭଵାନ୍ନିଜଧର୍ମଦୋହାନ୍ । ଦିଵ୍ଯାନ୍ନରୈର୍ଦୁରଧିଗାନ୍ନୃପଵିକ୍ରିଯାଭିଃ
'ଅନ୍ୟମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟା ଭଗବାନଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଉଠିଲେ ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ କଣ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ସିଦ୍ଧ ହେଲ । ନିଜ ଧର୍ମର ଫଳ ଓ ରାଜାଙ୍କ ଦୟାରେ ମଣିଷମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କର ।'
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣମବଲାଖିଲଯୋଗମାଯା । ଵିଦ୍ଯାଵିଚକ୍ଷଣମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଗତାଧିରାସୀତ୍ । ସଂପ୍ରଶ୍ରଯପ୍ରଣଯଵିହ୍ଵଲଯା ଗିରେଷଦ୍ । ଵ୍ରୀଡାଵିଲୋକଵିଲସଦ୍ଧସିତାନନାହ
ସେପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଦେଖି ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ । ନମ୍ରତା ଓ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଲଜ୍ଜା ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ହସୁଥିବା ମୃଦୁ ମୁହଁରେ ତାକି ରହିଲେ ।
ସୁକନ୍ଯୋଵାଚ। ରାଦ୍ଧଂ ବତ ଦ୍ଵିଜଵୃଷୈତଦମୋଘଯୋଗ-। ମାଯାଧିପେ ତ୍ଵଯି ଵିଭୋ ତଦଵୈମି ଭର୍ତଃ । ଯସ୍ତେଽଭ୍ଯଧାଯି ସମଯଃ ସକୃଦଂଗସଂଗୋ । ଭୂଯାଦ୍ଗରୀଯସି ଗୁଣଃ ପ୍ରସଵଃ ସତୀନାମ୍
ସୁକନ୍ୟା କହିଲେ— 'ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଅମୋଘ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ସାର୍ଥକତା ନିଶ୍ଚିତ । ଏହା ମୁଁ ଜାଣେ, ଭର୍ତ୍ତା । ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲ, ଏହି ଦେହର ଏକତା, ସେଥିରୁ ସତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ ।'
ତତ୍ରେତି କୃତ୍ଯମୁପଶିକ୍ଷ୍ଯ ଯଥୋପଦେଶଂ । ଯେନୈଷ କର୍ଶିତତମୋତି ରିରଂସଯାତ୍ମା । ସିଧ୍ଯେତ ତେ କୃତମନୋଭଵ ଧର୍ଷିତାଯା । ଦୀନସ୍ତଦୀଶଭଵନଂ ସଦୃଶଂ ଵିଚକ୍ଷ୍ଵ
ସେଠାରେ, ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍, ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ଶିଖିବା; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆତ୍ମା, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅତି ଅଶାନ୍ତ, ପୂରଣ ହେଇପାରିବ। ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯାହାର ମନ ଦୁଃଖରେ ଅଧିକୃତ ଓ ଯିଏ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଅଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଭଲଭାବେ ଭାବିବା।
ସୁମତିରୁଵାଚ। ପ୍ରିଯାଯାଃ ପ୍ରିଯମନ୍ଵିଚ୍ଛଂଶ୍ଚ୍ଯଵନୋ ଯୋଗମାସ୍ଥିତଃ । ଵିମାନଂ କାମଗଂ ରାଜଂସ୍ତର୍ହ୍ଯେଵାଵିରଚୀକରତ୍
ସୁମତି କହିଲେ: ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାମନା କରି, ଚ୍ୟବନ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେଇ ସମୟରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏକ ଉଡୁଥିବା ମହଲ ତିଆରି କଲେ, ରାଜା।
ସର୍ଵକାମଦୁଘଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵରତ୍ନସମନ୍ଵିତମ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥୋପଚଯୋଦର୍କଂ ମଣିସ୍ତଂଭୈରୁପସ୍କୃତମ୍
ସେ ମହଲ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣରେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ମଣିର ଥମ୍ଭରେ ଶୁଭା ପାଇଥିଲା।
ଦିଵ୍ଯୋପସ୍ତରଣୋପେତଂ ସର୍ଵକାଲସୁଖାଵହମ୍ । ପଟ୍ଟିକାଭିଃ ପତାକାଭିର୍ଵିଚିତ୍ରାଭିରଲଂକୃତମ୍
ସେଠାରେ ଦେବୀୟ ଶଯ୍ୟା ଥିଲା, ସମୟ ସମୟରେ ସୁଖ ଦେଉଥିଲା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପଟ ଓ ପତାକାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭା ପାଇଥିଲା।
ସ୍ରଗ୍ଭିର୍ଵିଚିତ୍ରମାଲାଭିର୍ମଂଜୁସିଂଜତ୍ଷଡଂଘ୍ରିଭିଃ । ଦୁକୂଲକ୍ଷୌମକୌଶେଯୈର୍ନାନାଵସ୍ତ୍ରୈର୍ଵିରାଜିତମ୍
ମାଳା ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ମୃଦୁ ରବି ତାହାକୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷକ କରିଥିଲା, ଦୁକୂଳ, କ୍ଷୌମ, କୌଶେୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକରେ ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଥିଲା।
ଉପର୍ଯୁପରି ଵିନ୍ଯସ୍ତନିଲଯେଷୁ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ । କୢପ୍ତୈଃ କଶିପୁଭିଃ କାଂତଂ ପର୍ଯଂକଵ୍ଯଜନାଦିଭିଃ
ଏକ ଉପରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ତଳରେ ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟା, ବିଶ୍ରାମ କୁର୍ସି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଅନୁସାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ରତତ୍ର ଵିନିକ୍ଷିପ୍ତ ନାନାଶିଲ୍ପୋପଶୋଭିତମ୍ । ମହାମରକତସ୍ଥଲ୍ଯା ଜୁଷ୍ଟଂ ଵିଦ୍ରୁମଵେଦିଭିଃ
ଏଠାଏଠି ନାନା ପ୍ରକାର କଳାକୃତି ରଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସ୍ଥାନକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା, ବଡ଼ ପନ୍ନା ତଳ ଉପରେ ପାଗା ମଞ୍ଚ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଦ୍ଵାଃସୁ ଵିଦ୍ରୁମଦେହଲ୍ଯା ଭାତଂ ଵଜ୍ରକପାଟକମ୍ । ଶିଖରେଷ୍ଵିଂଦ୍ରନୀଲେଷୁ ହେମକୁଂଭୈରଧିଶ୍ରିତମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ପାଗା ଦେହଳି ଏବଂ ହୀରା ତାଲା ଚମକୁଥିଲା, ଶିଖରରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ରଥ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତ୍ପଦ୍ମରାଗାଗ୍ର୍ଯୈର୍ଵଜ୍ରଭିତ୍ତିଷୁ ନିର୍ମିତୈଃ । ଜୁଷ୍ଟଂ ଵିଚିତ୍ରଵୈତାନୈର୍ମୁକ୍ତାହାରାଵଲଂବିତୈଃ
ଚକ୍ଷୁସ୍ପତ୍ ପଦ୍ମରାଗ ମଣି ଲଗାଇଥିବା ହୀରା ଦିଵାଲିରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଛାତା ଓ ମୁକ୍ତା ହାର ଝୁଲିଥିଲା।
ହଂସପାରାଵତଵ୍ରାତୈସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ନିକୂଜିତମ୍ । କୃତ୍ରିମାନ୍ମନ୍ଯମାନୈସ୍ତାନଧିରୁହ୍ଯାଧିରୁହ୍ଯ ଚ
ହଂସ ଓ ପାରାବତ ଦଳ ଏଠାଏଠି ଡାକୁଥିଲେ, ସେମାନେ କୃତ୍ରିମକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବି ଉପରେ ତଳେ ଉଡୁଥିଲେ।
ଵିହାରସ୍ଥାନଵିଶ୍ରାମ ସଂଵେଶ ପ୍ରାଂଗଣାଜିରୈଃ । ଯଥୋପଜୋଷଂ ରଚିତୈର୍ଵିସ୍ମାପନମିଵାତ୍ମନଃ
ବିହାର ସ୍ଥାନ, ବିଶ୍ରାମ ଜାଗା, ଶଯ୍ୟା ଘର, ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଓ ମଣ୍ଡପ ଇଚ୍ଛାମତେ ଗଠିତ, ଏହା ମନକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଉଥିଲା।
ଏଵଂ ଗୃହଂ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତୀଂ ନାତିପ୍ରୀତେନ ଚେତସା । ସର୍ଵଭୂତାଶଯାଭିଜ୍ଞଃ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରୋଵାଚ ତାଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି ଗୃହକୁ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦ ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମନ ଜାଣିଥିବା ମୁନି ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିମଜ୍ଜ୍ଯାସ୍ମିନ୍ହ୍ରଦେ ଭୀରୁ ଵିମାନମିଦମାରୁହ । ସୁଭ୍ରୂର୍ଭର୍ତୁଃ ସମାଦାଯ ଵଚଃ କୁଵଲଯେକ୍ଷଣା
‘ହେ ଭୟଭୀତେ, ଏହି ହ୍ରଦରେ ଡୁବିଯାଅ ଏବଂ ଏହି ମହଲକୁ ଚଢ଼ିଯାଅ; ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକ୍ତି ଓ କମଳ ନୟନି, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶ ଗ୍ରହଣ କର।’
ସରଜୋ ବିଭ୍ରତୀ ଵାସୋ ଵେଣୀଭୂତାଂଶ୍ଚ ମୂର୍ଦ୍ଧଜାନ୍ । ଅଂଗଂ ଚ ମଲପଂକେନ ସଂଛନ୍ନଂ ଶବଲସ୍ତନମ୍
ଧୂଳି ଲଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚୁଲି ବେଣୀ ହୋଇଥିଲା, ଦେହ ମାଟିରେ ଲପେଟା, ଅଂଶ ଚିତ୍ରିତ ଥିଲା, ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆଵିଵେଶ ସରସ୍ତତ୍ର ମୁଦା ଶିଵଜଲାଶଯମ୍ । ସାଂତଃସରସି ଵେଶ୍ମସ୍ଥାଃ ଶତାନି ଦଶକନ୍ଯକାଃ
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଶୁଭ ଜଳର ଆଶ୍ରୟ। ହ୍ରଦ ଓ ଗୃହରେ ଦଶଟି ଶତ କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ସର୍ଵାଃ କିଶୋରଵଯସୋ ଦଦର୍ଶୋତ୍ପଲଗଂଧଯଃ । ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରାଂଜଲଯଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ସମସ୍ତେ ଯୁବତୀ ଥିଲେ, କମଳ ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିଲେ; ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ।
ଵଯଂ କର୍ମକରୀସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଶାଧି ନଃ କରଵାମ କିମ୍ । ସ୍ନାନେନ ତା ମହାର୍ହେଣ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନୀମ୍
‘ଆମେ ତୁମର ସେବିକା; ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ନାନ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।’
ଦୁକୂଲେ ନିର୍ମଲେ ନୂତ୍ନେ ଦଦୁରସ୍ଯୈ ଚ ମାନଦ । ଭୂଷଣାନି ପରାର୍ଘ୍ଯାନି ଵରୀଯାଂସି ଦ୍ଯୁମଂତି ଚ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ, ଶୁଧ୍ଧ ଦୁକୂଳ ଦେଲେ, ହେ ମାନଦାତା, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଗହଣା ଦେଲେ।