ତଂ ଵୈ ତପୋନିଧିଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହତା ତପସାଯୁତମ୍ । ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରସାଦଯାମାସ ମୁନିଵର୍ଯ ଦଯାଂ କୁରୁ
ସେ ମହାତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମହାତ୍ମା ତପସ୍ୟାରେ ଭରିଥିବା ଦେହକୁ ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ଦୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ— 'ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।'
ତସ୍ମୈ ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗାଦାଯଂ ମୁନିଵର୍ଯୋ ମହାତପାଃ । ତଵାତ୍ମଜାକୃତଂ ସର୍ଵମୁତ୍ପାତାଦ୍ଯମଵେହି ତତ୍
ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ମୁନି ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, 'ତୁମ ଝିଅ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏହା ଜାଣ।'
ତଵ ପୁତ୍ର୍ଯା ମହାରାଜ ଚକ୍ଷୁର୍ଵିସ୍ଫୋଟନଂ କୃତମ୍ । ବହୁସୁସ୍ରାଵ ରୁଧିରଂ ଜାନତୀ ତ୍ଵାମୁଵାଚ ନ
ମହାରାଜ, ତୁମ ଝିଅ ଆଖିକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ, ଯାହାରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ବହିଗଲା; ସେ ତୁମକୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦିଯଂ ମହାଭୂପ ମହ୍ଯଂ ଦେଯା ଯଥାଵିଧି । ତତଶ୍ଚୋତ୍ପାତଶମନଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ମହାଭୂପ, ତୁମେ ଯଥାଯଥି ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦେବା ଉଚିତ୍; ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଶାନ୍ତ ହେବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖିତୋ ରାଜା ପ୍ରଜ୍ଞାଚାକ୍ଷୁଷ ଆତ୍ମଜାମ୍ । ଦଦୌ କୁଲଵଯୋରୂପ ଶୀଲଲକ୍ଷଣସଂଯୁତାମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦୁଃଖିତ ରାଜା ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ, ଯିଏ ଉତ୍ତମ କୁଳ, ରୂପ, ଚରିତ୍ର ଏବଂ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସେଇ ଦୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଦତ୍ତା ଯଦା ନୃପେଣେଯଂ କନ୍ଯା କମଲଲୋଚନା । ତଦୋତ୍ପାତାଃ ଶମଂ ଯାତାଃ ସର୍ଵେ ମୁନିରୁଷୋଦ୍ଗତାଃ
ଯେତେବେଳେ ରାଜା କମଳନୟନା ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ମୁନିଙ୍କ ରୋଷ ଶମିତ ହେଲା।
ରାଜା ଦତ୍ତ୍ଵାତ୍ମଜାଂ ତସ୍ମୈ ମୁନଯେ ତପସାଂନିଧେ । ପ୍ରାପ ସ୍ଵାଂ ନଗରୀଂ ଭୂଯୋ ଦୁଃଖିତୋଽଯଂ ଦଯାଯୁତଃ
ରାଜା ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ସେଇ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦେଇ, ପୁଣି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ସୁମତିରୁଵାଚ। ଅଥର୍ଷିଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଗତ୍ଵା ମାନଵ୍ଯା ସହ ଭାର୍ଯଯା । ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ହତାଶେଷ ପାତକୋ ଯୋଗଯୁକ୍ତଯା
ସୁମତି କହିଲେ: ପରେ, ଋଷି ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମାନବୀ ସହିତ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୋଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ସା ମାନଵୀ ତଂ ଵରମାତ୍ମନଃ ପତିଂ । ନେତ୍ରେଣହୀନଂ ଜରସା ଗତୌଜସମ୍ । ସିଷେଵ ଏନଂ ହରିମେଧସୋତ୍ତମଂ । ନିଜେଷ୍ଟଦାତ୍ରୀଂ କୁଲଦେଵତାଂ ଯଥା
ସେଇ ମାନବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ପତି, ବୟସରେ ଦୃଷ୍ଟି ହରାଇଥିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଥିବା, ହରିଭକ୍ତିଶୀଳ ମୁନିଙ୍କୁ ନିଜ କୁଳଦେବୀଙ୍କୁ ଯେପରି ଭଜାଯାଏ, ସେପରି ସେବା କଲେ।
ଶୂଶ୍ରୂଷତୀ ସ୍ଵଂ ପତିମିଂଗିତଜ୍ଞା । ମହାନୁଭାଵଂ ତପସାଂ ନିଧିଂ ପ୍ରିଯମ୍ । ପରାଂ ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ସତୀ ମନୋହରା । ଶଚୀ ଯଥା ଶକ୍ରନିଷେଵଣୋଦ୍ଯତା
ନିଜ ପତିଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ମହାତ୍ମା ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଧାମ ପ୍ରିୟ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରି, ସେ ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଏବଂ ମନୋହରା ନାରୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେବା କରେ।
ଚରଣୌ ସେଵତେ ତନ୍ଵୀ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା । ରାଜପୁତ୍ରୀ ସୁଂଦରାଂଗୀ ଫଲମୂଲୋଦକାଶନା
ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଦେହୀ ରାଜକୁମାରୀ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ପାଦ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଫଳ, କନ୍ଦ ଏବଂ ପାଣି ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଵାକ୍ଯକରଣେ ତତ୍ପରା ପୂଜନେ ରତା । କାଲକ୍ଷେପଂ ପ୍ରକୁରୁତେ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତା
ସେ ସଦା ତାଙ୍କର କଥା ପାଳନରେ ଲାଗିଥିଲେ, ପୂଜାରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ସମୟକୁ ସେବାରେ କାଟୁଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ କାମଂ ଦଂଭଂ ଚ ଦ୍ଵେଷଂ ଲୋଭମଘଂ ମଦମ୍ । ଅପ୍ରମତ୍ତୋଦ୍ଯତା ନିତ୍ଯଂ ଚ୍ଯଵନଂ ସମତୋଷଯତ୍
ସେ କାମନା, ଢୋଙ୍ଗ, ଦ୍ୱେଷ, ଲୋଭ, ପାପ ଏବଂ ଅହଂକାର ଛାଡି, ସବୁବେଳେ ସଚେତନ ଏବଂ ଉତ୍ସାହୀ ରହି, ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣା ସେଵାଂ ଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ । ସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ମହାରାଜ ସା ଚ କାମଂ ମନସ୍ଯଧାତ୍
ଏପରି ଭାବେ, ଶବ୍ଦ, ଦେହ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେବା କରି, ରାଜା, ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ମନରେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଦେଵଭିଷଜାଵାଗତାଵାଶ୍ରମେ ମୁନେଃ । ସ୍ଵାଗତେନ ସୁସଂଭାଵ୍ଯ ତଯୋଃ ପୂଜାଂ ଚକାର ସା
ଏକଥର ଦେବତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଚିକିତ୍ସକ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ । ସେଠାରେ ସେ ମହିଳା ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ବାଗତ କରି, ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ।
ଶର୍ଯାତିକନ୍ଯାକୃତପୂଜନାର୍ଘ-। ପାଦ୍ଯାଦିନା ତୋଷିତଚିତ୍ତଵୃତ୍ତୀ । ତାଵୂଚତୁଃ ସ୍ନେହଵଶେନ ସୁଂଦରୌ । ଵରଂ ଵୃଣୁଷ୍ଵେତି ମନୋହରାଂଗୀମ୍
ଶର୍ୟାତିଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜାସମଗ୍ରୀ ଦେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ । ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖି ଦୁଇଜଣ ସୁନ୍ଦର ଦେବତା ସ୍ନେହଭାବରେ କହିଲେ, 'ଓ ମନୋହରିଣୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚାହିଁନିଅ ।'
ତୁଷ୍ଟୌ ତୌ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଭିଷଜୌ ଦେଵାନାଂ ଵରଯାଚନେ । ମତିଂ ଚକାର ନୃପତେଃ ପୁତ୍ରୀ ମତିମତାଂ ଵରା
ଦୁଇଜଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ଜ୍ଞାନବତୀ କନ୍ୟା କଣ ଚାହିବେ ବୋଲି ଭାବିଲେ ।
ପତ୍ଯଭିପ୍ରାଯମାଲକ୍ଷ୍ଯ ଵାଚମୂଚେ ନୃପାତ୍ମଜା । ଦତ୍ତଂ ମେ ଚକ୍ଷୁଷୀ ପତ୍ଯୁର୍ଯଦି ତୁଷ୍ଟୌ ଯୁଵାଂ ସୁରୌ
ପତିଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ରାଜକନ୍ୟା କହିଲେ, 'ଯଦି ଦୁଇଁ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ ।'
ଇତ୍ଯେତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁକନ୍ଯା ଯା ମନୋହରମ୍ । ସତୀତ୍ଵଂ ଚ ଵିଲୋକ୍ଯେଦମୂଚତୁର୍ଭିଷଜାଂ ଵରୌ
ସୁକନ୍ୟାଙ୍କର ଏହି ମନୋହର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ଓ ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଭାବକୁ ଦେଖି, ଦୁଇଜଣ ଚିକିତ୍ସକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ତ୍ଵତ୍ପତିର୍ଯଦି ଦେଵାନାଂ ଭାଗଂ ଯଜ୍ଞେ ଦଧାତ୍ଯସୌ । ଆଵଯୋରଧୁନା କୁର୍ଵଶ୍ଚକ୍ଷୁଷୋଃ ସ୍ଫୁଟଦର୍ଶନମ୍
'ତୁମର ପତି ଯଦି ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅଁ ।'
ଚ୍ଯଵନୋଽପ୍ଯୋମିତି ପ୍ରାହ ଭାଗଦାନେ ଵରୌଜସୋଃ । ତଦା ହୃଷ୍ଟାଵଶ୍ଵିନୌ ତମୂଚତୁସ୍ତପତାଂ ଵରମ୍
ଚ୍ୟବନ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ,' ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦେବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ । ତାପରେ ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ନିମଜ୍ଜତାଂ ଭଵାନସ୍ମିନ୍ହ୍ରଦେ ସିଦ୍ଧଵିନିର୍ମିତେ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଜରଯାଗ୍ରସ୍ତ ଦେହୋ ଧମନିସଂତତଃ
'ଏହି ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କର,' ବୋଲି କହିଲେ । ବୃଦ୍ଧତାରେ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଚ୍ୟବନ ଏହା କରିଲେ ।
ହ୍ରଦଂ ପ୍ରଵେଶିତୋଽଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵଯଂ ଚାମଜ୍ଜତାଂ ହ୍ରଦେ । ପୁରୁଷାସ୍ତ୍ରଯ ଉତ୍ତସ୍ଥୁରପୀଚ୍ଯା ଵନିତାପ୍ରିଯାଃ
ଚ୍ୟବନ ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ସହିତ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେମାନେ ଜଳରେ ଡୁବିଥିବାବେଳେ, ତିନିଜଣ ପୁରୁଷ ବାହାରିଲେ, ସମସ୍ତେ ନାରୀମାନେ ପସନ୍ଦ କରିପାରିବେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ରୁକ୍ମସ୍ରଜଃ କୁଂଡଲିନସ୍ତୁଲ୍ଯରୂପାଃ ସୁଵାସସଃ । ତାନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵରାରୋହା ସୁରୂପାନ୍ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ
ସେମାନେ ସୁନାର ମାଳା, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ସମାନ ରୂପ ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି, ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ତିନିଜଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ଅଜାନତୀ ପତିଂ ସାଧ୍ଵୀ ହ୍ଯଶ୍ଵିନୌ ଶରଣଂ ଯଯୌ । ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ପତିଂ ତସ୍ଯୈ ପାତିଵ୍ରତ୍ଯେନ ତୋଷିତୌ
ସେ ପତିକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସତୀ ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପତିକୁ ଦେଖାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ଋଷିମାମଂତ୍ର୍ଯ ଯଯତୁର୍ଵିମାନେନ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍ । ଯକ୍ଷ୍ଯମାଣେ କ୍ରତୌ ସ୍ଵୀଯଭାଗକାର୍ଯାଶଯାଯୁତୌ
ଋଷିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଆଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯଜ୍ଞରେ ନିଜ ଅଂଶ ପାଇବା ଆଶାରେ ।
କାଲେନ ଭୂଯସା କ୍ଷାମାଂ କର୍ଶିତାଂ ଵ୍ରତଚର୍ଯଯା । ପ୍ରେମଗଦ୍ଗଦଯା ଵାଚା ପୀଡିତଃ କୃପଯାବ୍ରଵୀତ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦୀର୍ଘ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯିବା ସେ ନାରୀ ପ୍ରେମରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ । ସେଥିରେ ସେ ପୁରୁଷ କୃପାଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ତୁଷ୍ଟୋଽହମଦ୍ଯ ତଵ ଭାମିନି ମାନଦାଯାଃ । ଶୁଶ୍ରୂଷଯା ପରମଯା ହୃଦି ଚୈକଭକ୍ତ୍ଯା । ଯୋ ଦେହିନାମଯମତୀଵ ସୁହୃତ୍ସ୍ଵଦେହୋ । ନାଵେକ୍ଷିତଃ ସମୁଚିତଃ କ୍ଷପିତୁଂ ମଦର୍ଥେ
'ଭାମିନୀ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି । ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଓ ସେବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋ ପ୍ରବଳ ସୁହୃଦ୍ ଓ ମୋ ଦେହ ସମାନ ହେଲ । ମୋ ପାଇଁ ଏପରି କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।'
ଯେ ମେ ସ୍ଵଧର୍ମନିରତସ୍ଯ ତପଃ ସମାଧି-। ଵିଦ୍ଯାତ୍ମଯୋଗଵିଜିତା ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାଃ । ତାନେଵ ତେ ମଦନୁସେଵନଯାଽଵିରୁଦ୍ଧାନ୍ । ଦୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରପଶ୍ଯ ଵିତରାମ୍ଯଭଯାନଶୋକାନ୍
'ମୁଁ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଛି — ନିଜ ଧର୍ମ, ତପ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ — ସେସବୁ ତୁମର ସେବା ଦ୍ୱାରା ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି । ତୁମେ ଅବିରୋଧ ଦୃଷ୍ଟି, ଭୟ ଓ ଶୋକର ଅଭାବ ପାଅ ।'
ଅନ୍ଯେ ପୁନର୍ଭଗଵତୋ ଭ୍ରୁଵ ଉଦ୍ଵିଜୃଂଭ-। ଵିସ୍ରଂସିତାର୍ଥରଚନାଃ କିମୁରୁକ୍ରମସ୍ଯ । ସିଦ୍ଧାସି ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଵିଭଵାନ୍ନିଜଧର୍ମଦୋହାନ୍ । ଦିଵ୍ଯାନ୍ନରୈର୍ଦୁରଧିଗାନ୍ନୃପଵିକ୍ରିଯାଭିଃ
'ଅନ୍ୟମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟା ଭଗବାନଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଉଠିଲେ ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ କଣ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ସିଦ୍ଧ ହେଲ । ନିଜ ଧର୍ମର ଫଳ ଓ ରାଜାଙ୍କ ଦୟାରେ ମଣିଷମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କର ।'