ସମର୍ଚ୍ଯମାନସ୍ତୈର୍ଦେଵୈସ୍ତେଷାମିଷ୍ଟଂ ଵରଂ ଦଦୌ । ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ଗାଯମାନୋ ମୁଦା ହରିଃ
ସେଇ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରିବା ସମୟରେ, ହରି ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇଦେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ମହର୍ଷିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ । ଏଭିଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଭକ୍ତିମାନ୍
ମହାର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରେ—
ଈପ୍ସିତାଂଲ୍ଲଭତେ ଭୂମିଂ ଚିରଂ ସସ୍ଯଫଲାନ୍ଵିତାମ୍ । ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଵାରାହଵୈଭଵଂ ହରୈଃ । ନାରସିଂହଂ ତଥା ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଶୃଣୁ ଦେଵି ଵରାନନେ
ସେ ଇଚ୍ଛିତ ଭୂମି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫସଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାଏ। ବରାହଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏବେ ନାରସିଂହ ବିଷୟରେ କହିବି, ଶୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ। ଵରାହାଵତାରକଥନଂନାମ ସପ୍ତତ୍ରିଂଶଦଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାରେ, ବରାହ ଅବତାର କଥା ନାମକ ଦୁଇଶେ ସାତତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ- ଭ୍ରାତରଂ ନିହତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ହିରଣ୍ଯକଶିପୁସ୍ତତଃ । ତପସ୍ତେପେ ମହାଦୈତ୍ଯୋ ମେରୋଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଚ ମାଂ ପ୍ରତି
ରୁଦ୍ର କହିଲେ — ଭାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି ବୋଲି ଜାଣି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ମହାଦାନବ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପାଖରେ ମୋତେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ମହାବଲଃ । ଜପନ୍ପଂଚାକ୍ଷରଂ ମଂତ୍ରଂ ପୂଜଯାମାସ ମାଂ ଶୁଭେ
ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ବାୟୁ ଖାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ହେ ଶୁଭେ, ସେ ମୋତେ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସା ତମଵୋଚଂ ମହାସୁରମ୍ । ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଦୈତେଯ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ । ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଦୈତେଯୋ ମାଂ ପ୍ରସନ୍ନଂ ଶୁଭାନନେ
ତାପରେ ମୁଁ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ସେଇ ମହାସୁରଙ୍କୁ କହିଲି: 'ଦେଖ, ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଛା ଅଛି, ଏକ ଦାନ ମାଗ।' ତାପରେ ସେ ଦାନବ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ଶୁଭାନନେ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଖୁସି ହେଇଛ, ମୁଁ ମାଗୁଛି।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁରୁଵାଚ- ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଗଂଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷସାମ୍ । ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାଣାଂ ଚ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଵୈ ମହାତ୍ମନାମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ: 'ଦେବତା, ଦାନବ, ମଣିଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ, ଗାଏ, ପକ୍ଷୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ—
ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରାଣାଂ ଚ କିନ୍ନରାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ । ସର୍ଵେଷାମେଵ ରୋଗାଣାମାଯୁଧାନାଂ ତଥୈଵ ଚ । ସର୍ଵେଷାମୃଷିମୁଖ୍ଯାନାମଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର, ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ଅସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ମହାମୁନିମାନେ—ଏମାନଙ୍କ ହାତରୁ ମୋତେ ଅମର୍ୟାଦ୍ୟତା ଦିଅ।
ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ- ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତଦ୍ରକ୍ଷସ୍ତ୍ଵବ୍ରୁଵଂ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନେ । ମତ୍ତୋ ମହଦ୍ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ ଦୈତେଯୋ ମହାବଲଃ
ରୁଦ୍ର କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ,' ବୋଲି ମୁଁ ସେଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ କହିଲି, ହେ ପ୍ରିୟଦର୍ଶନେ। ମୋଠାରୁ ଏହି ବଡ଼ ଦାନ ପାଇ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ—
ଜିତ୍ଵା ମହେଂଦ୍ରଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଶ୍ଵରୋଽଭଵତ୍ । ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞଭାଗାଂଶ୍ଚ ସ୍ଵଯମେଵାଗ୍ରହୀଦ୍ବଲାତ୍
ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ତିନି ଭୁବନର ସ୍ୱାମୀ ହେଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଭାଗ ଜୋରକରି ନିଜେ ନେଇଲା।
ତ୍ରାତାରଂ ନାଧିଗଚ୍ଛଂତି ଦେଵତାସ୍ତେନ ନିର୍ଜିତାଃ । ତସ୍ଯୈଵ କିଂକରାଃ ସର୍ଵେ ଗଂଧର୍ଵା ଦେଵଦାନଵାଃ
ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ହାରି ଯାଇ, କୌଣସି ରକ୍ଷକ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବ ଓ ଦାନବ ତାଙ୍କର ଦାସ ହେଇଗଲେ।
ଯକ୍ଷାଶ୍ଚନାଗାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଵଶଵର୍ତିନଃ । ଉତ୍ତାନପାଦସ୍ଯ ସୁତାଂ କଲ୍ଯାଣୀଂ ନାମ କନ୍ଯକାମ୍
ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ସିଦ୍ଧ ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ। ଦାନବରାଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କର କନ୍ୟା କଳ୍ୟାଣୀଙ୍କୁ ନିୟମରେ ବିବାହ କଲେ।
ଉପଯେମେ ଵିଧାନେନ ଦୈତ୍ଯରାଜୋ ମହାବଲଃ । ତସ୍ଯାଂ ଜାତୋ ମହାତେଜାଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ଶୁଭେ
ସେଇ କଳ୍ୟାଣୀଠାରୁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଦାନବମାନେଙ୍କ ରାଜା, ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅନୁରକ୍ତୋ ହୃଷୀକେଶେ ଗର୍ଭଵାସେଽପି ଯୋ ହରୌ । ସର୍ଵାଵସ୍ଥାସୁ କୃତ୍ଯେଷୁ ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମ୍ମଭିଃ
ସେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ହୃଷୀକେଶ ହରିଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମନ, କଥା ଓ କାୟା ଦ୍ୱାରା—
ନାନ୍ଯଂ ଜାନାତି ଦେଵେଶାତ୍ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସନାତନାତ୍ । ସ କାଲେଽପି ଵିନୀତଃ ସନ୍ଗୁରୁଗେହେ ଵସତ୍ସୁଧୀଃ
ସେ ଚିରକାଳ ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସନାତନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜାଣୁନଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିଲେ। ଗୁରୁଘରେ ଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେ ନମ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ।
ଅଧୀତ୍ଯ ସର୍ଵଵେଦାଂଶ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ । କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ଗୁରୁଣା ସହ ଦୈତ୍ଯଜଃ
ସେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଦାନବଶିଶୁ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ସହିତ—
ପିତୁଃ ସମୀପମାଗତ୍ଯ ଵଵଂଦେ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ । ତଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ତନଯଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣମ୍ । ଅଂକେ ନିଧାଯ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ସୁଵିସ୍ମିତମ୍
ପିତାଙ୍କ ସମ୍ନିପାତକୁ ଆସି, ନମ୍ରତାରେ ପଦପ୍ରଣାମ କଲେ। ଦାନବରାଜ ତାଙ୍କ ସୁଭଲକ୍ଷଣୀୟ ପୁଅକୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଆଂକ ଉପରେ ବସାଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ଉପଦେଶ କହିଲେ—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁରୁଵାଚ- ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଚିରକାଲଂ ତ୍ଵଂ ଗୁରୁଗେହେ ନିଵେଶିତଃ । ଯଦୁକ୍ତା ଗୁରୁଣା ଵିଦ୍ଯା ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ସୁଵ୍ରତ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ: 'ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଗୁରୁଘରେ ରହିଛ। ଗୁରୁ ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି, ହେ ସୁନିଶ୍ଚଳ, ମୋତେ କୁହ।'
ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ- ଇତି ପୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପିତ୍ରା ଵୈ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଜନ୍ମଵୈଷ୍ଣଵଃ । ପ୍ରାହ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵଚନଂ କଲୁଷାପହମ୍
ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ, ବୈଷ୍ଣବ ଜନ୍ମ ଧାରିଥିବା ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଏମିତି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉଵାଚ- ଯୋ ଵୈ ସର୍ଵୋପନିଷଦାମର୍ଥଃ ପୁରୁଷ ଈଶ୍ଵରଃ । ତଂ ଵୈ ସର୍ଵଗତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ବ୍ରଵୀମି ତେ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ: 'ଯିଏ ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ତତ୍ତ୍ୱ, ପରମ ପୁରୁଷ, ଈଶ୍ୱର—ସେଇ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁମକୁ କହୁଛି।'
ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ-। ଇତି ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁତିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯରାଡ୍ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ । ଉଵାଚ ତଂ ଗୁରୁଂ ରୋଷାତ୍କିଂ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ମମାତ୍ମଜେ
ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଦାନବରାଜ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କ୍ରୋଧରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ମୋ ପୁଅକୁ ଏହିପରି କଥା କାହିଁକି ଶିଖେଇଛ?'
ମମାତ୍ମଜସ୍ଯ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ହରିସଂସ୍ତଵମୀଦୃଶମ୍ । କିମର୍ଥମୁକ୍ତଵାନ୍ଜାଡ୍ଯମକାର୍ଯ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଚିତମ୍
'ମୋ ପୁଅ ମୁଢ଼ା, ଏହିପରି ହରିଙ୍କର ସ୍ତୁତି କାହିଁକି କହିଲ? ଏହା ଅନୁଚିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅର୍ଥହୀନ।'
ଅଶ୍ରାଵ୍ଯଂ ମଦମିତ୍ରସ୍ଯ ସ୍ତଵମେତଂ ମମାଗ୍ରତଃ । ବାଲେନାପିକୃତଂତ୍ଵେତତ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଦିଵଜାଧମ
'ମୋ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଏହି ସ୍ତୁତି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ହୋଇଛି, ହେ ଦୁଇଥର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧମ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପରିତୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ । ଉଵାଚ ଦୈତ୍ଯମେକଂ ତୁ ବଂଧଯୈନଂ ଦ୍ଵିଜାଧମମ୍
ଏପରି କହି, ଚାରିପଟେ ଦେଖି, ଦାନବରାଜ କ୍ରୋଧରେ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଲେ । ସେ ଜଣେ ଦାନବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ବାନ୍ଧିଦେ ।'
ଇତିରାଜଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ବବଂଧ ଭୃଗୋଃ ସୁତମ୍ । ବଧ୍ଯମାନଂ ଗୁରୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିଯଃ । ଉଵାଚ ପିତରଂ ତାତ ଇଦଂ ମେ ନୋକ୍ତଵାନ୍ଗୁରୁଃ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁଅକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲା । ଗୁରୁଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଯାଉଥିବା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରିୟ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପିତା, ମୋ ଗୁରୁ ଏହି କଥା କହିନାହାନ୍ତି ।'
କୃପଯା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶିକ୍ଷିତୋସ୍ମି ହରେଃ ପ୍ରଭୋ । ନାନ୍ଯୋ ଗୁରୁର୍ମେ ଭଵତି ସ ଏଵ ପ୍ରେରକୋ ହରିଃ
ମୁଁ ଦେବଦେବ ହରିଙ୍କ ଦୟାରେ ଶିଖିଛି, ପ୍ରଭୁ । ମୋ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗୁରୁ ନାହିଁ, ସେ ହରି ମାତ୍ର ମୋତେ ପ୍ରେରଣା କରନ୍ତି ।
ଶ୍ରୋତା ମଂତା ତଥା ଵକ୍ତା ଦ୍ରଷ୍ଟା ସର୍ଵଗ ଈଶ୍ଵରଃ । ହରିରେଵାକ୍ଷଯଃ କର୍ତ୍ତା ନିଯଂତା ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ । ତସ୍ମାଦନାଗସୋ ଵିପ୍ରୋ ମୋକ୍ତଵ୍ଯୋଽଯଂ ଗୁରୁଃ ପ୍ରଭୋ
ସେ ଶୁଣନ୍ତି, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, କହନ୍ତି, ଦେଖନ୍ତି, ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ସେଇ ଭଗବାନ୍ । ହରି ମାତ୍ର ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ନିୟନ୍ତା । ଏହିଠାରୁ, ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଅ ।
ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ- ଇତି ପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହିରଣ୍ଯକଶିପୁସ୍ତତଃ । ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ମୋଚଯିତ୍ଵା ସ୍ଵସୁତଂ ପ୍ରାହ ଵିସ୍ମଯାତ୍
ରୁଦ୍ର କହିଛନ୍ତି— ପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଛାଡିଦେଲେ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ପୁଅକୁ କହିଲେ ।
କିଂ ଵତ୍ସ ତ୍ଵଂ ଭ୍ରମସ୍ଯେଵଂ ମିଥ୍ଯାଵାକ୍ଯୈର୍ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ । କୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କିଂ ତୁ ତଦ୍ରୂପଂ କୁତ୍ରାସୌ ସଂସ୍ଥିତୋ ହରିଃ
ବେଟା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଛ? ବିଷ୍ଣୁ କିଏ? ତାଙ୍କର ରୂପ କଣ? ସେ ହରି କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?