ରାଜୋଵାଚ ଶ୍ରୀମନ୍ମମ କନ୍ଯା ଵୈଦେହୀ ରାମାଯ ଦିତ୍ସିତା ସ୍ଵଯଂଵରେ କୁଲରୂପବଲୋତ୍ସାହ ସଂପନ୍ନାନେକଭୂପରାକ୍ଷସଵିପ୍ରାଦିସର୍ଵପ୍ରାଣିସମାଗମେ ରାମାଧିକବଲୋ ଯଦି ତାମଗ୍ରହୀଷ୍ଯତ୍ ତଦା ଵଚନମନୃତଂ ମମ ପାପଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ରାଜା କହିଲେ—'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଝିଅ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂବରରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ସେ କୁଳ, ରୂପ, ବଳ, ଉତ୍ସାହରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଅନେକ ରାଜା, ରାକ୍ଷସ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି ରାମଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେହି ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବେ, ତେବେ ମୋ କଥା ମିଥ୍ୟା ହେବ ଏବଂ ମୋତେ ପାପ ଲାଗିବ।'
ପ୍ରତ୍ଯୁତ ଦଶରଥୋଽପି ସର୍ଵାନେଵାଗତାନ୍ଵିଜେତୁମଲଂ କ୍ଷତ୍ରକଦନଶ୍ଚ ରାମୋ ଯଦ୍ଯାଯାସ୍ଯତି ତର୍ହି ମମ ସୁତାଂ କିଂ କରିଷ୍ଯତି ଵା କିଂକିଂ ଵା ପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯତି କୀଦୃଶଂ କାରଯିଷ୍ଯତି ମମ କିଂଵା କରିଷ୍ଯତି ସର୍ଵଥା ହି ପ୍ରଭୂତବଲଵାହନୋ ନରପତିରଶେଷମପି ତ୍ରିଭୁଵନଂ ହନ୍ଯାତ୍ କିମୁତ ମାମଲ୍ପସତ୍ଵଂ କିମୁତ ବହୁନା ଭଵାନେଵ ଶରଣଂ ମମୋପାଯଂ ଵଦ ଯଥା ଵିଵାହେ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ରାମଶ୍ଚ ଜାମାତା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଉପରେଉପରି, ଯଦି ଦଶରଥ ସମସ୍ତ ସେନା ନେଇ ଆସନ୍ତି ଏବଂ ରାମ ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ଝିଅର କଣ ହେବ? ସେ କଣ ପଠାଇବେ, କଣ କରିବେ, କିପରି କରିବେ? ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବେ, ଆମେ ତ ଦୁର୍ବଳ। ଯାହାହେଉ, ଆପଣ ଛଡ଼ା ମୋର ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏହି ବିବାହ ଶୁଭ ହେବା ପାଇଁ ଏବଂ ରାମ ମୋର ଜାମାତା ହେବେ, କେମିତି ଉପାୟ କରିବି, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।
ଶଂଭୁରପି ତଥା କରୋମୀତ୍ଯୁଵାଚ
ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ—'ଏହିପରି ହେବ, ମୁଁ ଏହିପରି କରିବି।'
ରାମ ଏଵ ନାଥଃ ସୀତାଯା ଭଵିଷ୍ଯତି ରାମଂ ଚ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଦ୍ଯୈଵ କରିଷ୍ଯାମି ଗୃହାଣାଜଗଵଂ ଧନୁରିଦମ୍
'ସୀତାଙ୍କ ନାଥ କେବଳ ରାମ ହେବେ। ଆଜି ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ଏହି ଧନୁଷ ତୁମକୁ ଦେଇଯିବି।'
ରାଜୋଵାଚ- କିମେତେନାଜଗଵେନ ଧନୁଷା ସ୍ଵଯଂଵରେ ସୀତାଂ ରାମଂ ପ୍ରାପଯ
ରାଜା କହିଲେ—'ଆପଣଙ୍କ ଏହି ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୟଂବରରେ ସୀତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାନ୍ତୁ।'
ଶଂକର ଉଵାଚ- ଇଦଂ ଧନୁରସଜ୍ଯଂ ମେ ଯସ୍ତୁ ସଜ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି ତସ୍ମୈ ଦେଯା ମଯା ସୀତା ପ୍ରତିଜ୍ଞାମେଵମାଚର
ଶଙ୍କର କହିଲେ—'ମୋ ଏହି ଧନୁଷ ଅସଜ୍ୟ। ଯିଏ ଏହାକୁ ସଜ୍ୟ କରିପାରିବ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ସୀତାକୁ ଦେବି। ଏହି ପ୍ରତିଞ୍ଜା ରଖ।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଗଣୈରଂତର୍ଦଧେ ହରଃ । ଅଥାଦାତୁଂ ଧନୂ ରାଜା ନ ଶଶାକାତିଯତ୍ନତଃ
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ୍ ହର ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧନୁଷ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ ଶତସହସ୍ରଗଜବଲଂ ସମାହୂଯ ଗୃହାଣେତ୍ଯୁଵାଚ
ତାପରେ, ଶତସହସ୍ର ହାତୀର ବଳ ଏକଠା କରି, 'ଏହାକୁ ଉଠା' ବୋଲି କହିଲେ।
ସ ଚାପି ମାତୁଲଂ ନତ୍ଵାଟ୍ଟହାସଂ କୃତ୍ଵୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ଧନୁର୍ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ କରାଭ୍ଯାମୁଦ୍ଦଧାର ଜାନୁପର୍ଯଂତଂ ମାତୁଲୋ ମାରୀଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଏକାକୀ ଵିପ୍ରଵେଷଂ କୃତ୍ଵା ଵିଦେହମଯାଚତ ଵୈଶ୍ଵଦେଵାଂତେ ପ୍ରାପ୍ତମତିଥିଂ ମାମଵୈହି
ସେ ମାମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଜୋରରେ ହସି, ଦୁଇ ହାତରେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଜାଙ୍ଘ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲେ। ମାମା ମାରୀଚ ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧରି, ଭିଦେହରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷରେ, 'ମୋତେ ନୂତନ ଅତିଥି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ରାଜୋଵାଚ- ସ୍ଵାଗତଂ ଭୋ ଇଦଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାସନଂ ତତ୍ର ନିଷୀଦେତି
ରାଜା କହିଲେ—'ସ୍ୱାଗତମ୍ ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ! ଏଠାରେ ଆସନ ଅଛି, ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ।'
ସ ଚାତିଥିସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନିଷସାଦ
ସେ ଅତିଥି 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ବସିଗଲେ।
ଅଥ ରାଜା ଜଲମାଦାଯ ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଗଂଧପୁଷ୍ପାକ୍ଷତୈରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ମହାଜଂ ତସ୍ମୈ ନିଵେଦ୍ଯ ଭୋଜନାଯ ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ
ତାପରେ, ରାଜା ଜଳ ନେଇ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ, ବଡ଼ ଆଦରରେ ଭୋଜନ ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ସ ଚାପି ତଦନ୍ନଂ ଷଡ୍ରସୋପେତଂ ସୌଵର୍ଣଭାଜନଗତମୀକ୍ଷମାଣଇଵେତସ୍ତତୋ ଵିଲୋକଯାମାସ
ସେ ମଣିଷଟିଏ ସୁନାର ପାତ୍ରରେ ପରିବେଶିତ ଛଅ ରସର ଖାଦ୍ୟକୁ ଦେଖି, ତାହାକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ନଜର ଦେଲା।
ଵୀକ୍ଷ୍ଯାସାଵଚିଂତଯଦେନାଂ କଥମପହରାମି କଥମାଲିଂଗାମି କଥମନ୍ଯତ୍କିଂଚିତ୍କରୋମୀତ୍ଯେଵମଵସରମଲଭମାନସ୍ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ଵିନିର୍ଗତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଭାବିଲେ—‘କିପରି ଏହାକୁ ଚୋରିବି? କିପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବି? କିଛି ଅନ୍ୟ କାମ କିପରି କରିବି?’ କିନ୍ତୁ ସୁଯୋଗ ନ ମିଳିଲେ, ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ଦେଵା ଧନୁଃସଜ୍ଜୀକରଣାଯ ଯତମାନା ଅହଂପୂର୍ଵିକଯା ଵିଦ୍ଯମାନା ଅନ୍ଯୋନ୍ଯତିରସ୍କାରେଣ ମହେଂଦ୍ରଃ ପ୍ରାପ ଧନୁରୁତ୍ତମଂ ପ୍ରାଂତଦ୍ଵଯାତ୍ପରଂ ନାଵନମଯିତୁଂ ଶଶାକ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଧନୁଷକୁ ଚଢ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅନ୍ୟକୁ ଟପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ମହେନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଥମେ ଧନୁଷ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଇ ପ୍ରାନ୍ତ ମାତ୍ର ବାକା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ସୂର୍ଯୋ ଧନୁରାଦାଯ ନମଯନ୍ନେଵ ନିପପାତ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ବାକା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵାଯୁର୍ବଲଵତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜଗ୍ରାହାଜଗଵମଥ ସ୍ଵେନୈଵ କରେଣୋତ୍କର୍ଷଯନ୍ନଧଃ ପପାତ ଧନୁଶ୍ଚ ଵାଯୋରୁପରି ପପାତ ଅହସଂସ୍ତଦା ସର୍ଵେ
ବାୟୁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୁଷ ଧରି, ନିଜ ହାତରେ ଟାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଧନୁଷ ବାୟୁ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ହସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତୁରଗଵରମାରୁହ୍ଯ ବାଣାସୁରଃ ସହସ୍ରବାହୁରନେକାନେକଶିରୋଭିର୍ଦୈତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦସମେତୋ ଵିଦେହପୁରୀମାଜଗାମ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ହଜାର ବାହୁ ଥିବା ବାଣା ଦେତ୍ୟ, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଦେତ୍ୟମାନେ ସହିତ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ସହ ମିଳି, ବିଦେହପୁରୀକୁ ଆସିଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵଵିଭୂଷଣୋଦ୍ଭାସିତାଂ ଦିଶଂ କୁର୍ଵନ୍ସ୍ଵତେଜସାପଯଶସୋ ଦେଵତାଃ କୁର୍ଵନ୍ନାନାଵିଧଗୀତଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ଦ୍ଵ୍ଯଂଗୁଲମାତ୍ରେଣ ଶକ୍ତୋ ଵିରରାମ
ତାପରେ, ନିଜ ଭୂଷଣ ଓ ତେଜରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ଗୀତ ଶୁଣି, ସେ କେବଳ ଦୁଇ ଆଂଠିର ଶକ୍ତିରେ ଧନୁଷକୁ ରୋକିଦେଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋବଲିଶ୍ଚୈଵଧାଵାତେଽଥଵିରେମତୁଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ବଳି ଦୌଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଅଥ ରାକ୍ଷସେଷୁ ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତେଷୁ ରାଜାନୋଽତିବଲିନଃ ସମାଗତା ଜ୍ଯାବଂଧାଶକ୍ତା ଅପସୃତ୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ
ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଧନୁଷକୁ ଚଢ଼ାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟି ଦଢ଼ିଗଲେ।
ଅଥ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସମାଗତାଃ
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଅଥ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ଧନୁରାଦାଯ ଏକାଂଗୁଲପର୍ଯଂତଂ ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଵିରରାମ ନିଵୃତ୍ତାଶ୍ଚାପରେ
ତାପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଧନୁଷ ଧରି, ଏକ ଆଂଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଢ଼ାଇ ରଖିଲେ ଏବଂ ବାକିମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ଅଥ ଦିନମାତ୍ରେ ଧନୁଷି ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତେଷୁ ରାଘଵଃ ସହାନୁଜୈରାଗତ୍ଯ ଧନୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯାସ୍ପୃଶତ୍
ଏକ ଦିନ ସମୟ ଧନୁଷ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହିଲାପରେ, ରାଘବ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ଆସି, ଧନୁଷକୁ ଦେଖି, ଛୁଇଁଲେ।
ଅଥ ରାଜକୁମାରାଃ ଶତଶଃ ସମାଗତାଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା ଧନୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପସ୍ପୃଶୁର୍ନ ଚାଲନକ୍ଷମାଃ
ତାପରେ ଶତଶଃ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏକଠା ହେଲେ, ଧନୁଷକୁ ଦେଖି, ଛୁଇଁଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ଦାଶରଥିପ୍ରମୁଖାଃକୁମାରାଃ ସମାଗତାଃ
ତାପରେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଅଥ ଵେତ୍ରଝର୍ଝରପାଣଯଃ ସମାଗମନ୍ସର୍ଵାନେଵାପସାରଯାମାସୁଃ
ତାପରେ ଛଡ଼ି ଓ ଚାମର ଧରିଥିବାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ।
ଅଥ ରାମୋ ଲକ୍ଷ୍ମରଣହସ୍ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତୋ ଧନୁରାସାଦ୍ଯ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ନତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଧନୁରାଦାଯୋଦ୍ଦଧାର
ତାପରେ ରାମ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଧନୁଷ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଛୁଇଁଲେ, ଶିର ନମାଇ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ, ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଉପରକୁ ଧରିଲେ।
ତଦାଦାନସମଯେ ସର୍ଵ ଏଵୈତ୍ଯ ସହାସମୂଚୁଃ ଅତ୍ର ଭଗ୍ନା ମହାରଥା ଇତି
ସେ ଧନୁଷ ଉଠାଇବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ହସି କହିଲେ—'ଏଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ରଥୀମାନେ ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲେ'।
ତସ୍ମିନ୍ନେଵାଵସରେ ସୀତା ପଦ୍ମକିଂଜଲ୍କପ୍ରଭେଷଦରୁଣଵସନଂ ବିଭ୍ରତୀ ନୀଲକୁଟିଲକୁଂତଲୈଶ୍ଚଲଦ୍ଭିର୍ଯୂନାଂ ମନାଂସ୍ଯାକର୍ଷଯଦ୍ଭିଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣଦୃଷ୍ଟିଭଗ୍ନକଲୈରିଵ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚିତ୍ତମୀଦୃଶମିତି ଦର୍ଶଯଦ୍ଭିରିଵୋପଶୋଭିତ-ଲଲାଟାନଂଗଚାପସୁଭ୍ରୂପଦ୍ମପତ୍ରାରୁଣଵିଲୋଚନା ତିଲପ୍ରସୂନନାସାମୃଦୁସ୍ନିଗ୍ଧରୋ ମଶକପୋଲାନଂତରା ରକ୍ତୋଷ୍ଠରାକ୍ତାସନମାଣିକ୍ଯନିଭଦାଡିମୀଦଶନା ଜପାକୁସୁମାରୁଣାଧରାତିଶୋଭିତଚିବୁକାଶୁକ୍ତି-କର୍ଣାସମଦୀର୍ଘକଂଠାତିମାଂସଲଵକ୍ଷାଃ ପୀନୋଦ୍ଭିନ୍ନକୁଚକୁଡ୍ମଲାନେକହାରୋପଶୋଭିତା ସୁଭଗାକା-। ରାନତିମାଂସଲବାହୁଲତା ମୁଗ୍ଧାଯତସମାନାଂଗୁଲିଶିଖାପଦ୍ମାରୁଣପଲ୍ଲଵାଵିଵିଧବହୁରତ୍ନାଂଗୁଲିଭୂଷଣାମୁଷ୍ଟିଗ୍ରାହ୍ଯମଧ୍ଯାସୁ ରୋମରାଜିଗଂଭୀରନାଭିଃ ପୃଥୁଜଘନାକରିକରୋରୁସ୍ତୂଣୀରଜଂଘାସୁପାଦକମଲା-ନୂପୁରାଦି ପାଦଵିଭୂଷଣା ପାଦାଂଗୁଲୀଭୂଷିତା ଵିକସିତସୌଗଂଧିକଂ ଵିଦଧତୀ ଭୁଂଜାନମାରୀଚସ୍ଯ ପୁରତଶ୍ଚାଗତା
ଏହି ସମୟରେ, ଲୋଟସ୍ ରେସାର ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ସୀତା, ଗାଢ଼ କୁଞ୍ଚିତ କେଶ ହଲେଇ, ଯୁବତୀମାନଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କର ମନକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିଲା, ଯେପରି ଦେଖାଉଛନ୍ତି—'ମହିଳାମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଏପରି ହୁଏ'। ତାଙ୍କର କପାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଭୂଁହି ମଧୁକାମ୍ବ ଧନୁଷ ଭଳି ବାକ୍ର, ଚକ୍ଷୁ ଲୋଟସ୍ ପତ୍ର ଭଳି ରକ୍ତିମ, ନାକ ତିଳ ଫୁଲ ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଗାଲ ମୃଦୁ ଓ ମସୃଣ, ମଧ୍ୟଯୋଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଠୋଠ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ, ଦାନ୍ତ ଦାଡିମ୍ବ ବୀଜ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଠୁଣ୍ଠି ଶଂଖ ଭଳି ଶୋଭାମୟ, କଣ୍ଠ ଲମ୍ବା ଓ ଗ୍ରାସ୍ୟ, ଛାତି ପୁଷ୍ଟ ଓ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ, ଅନେକ ହାର ରେ ଶୋଭିତ, ବାହୁ ମୋଟା, ଆଂଠି ଲୋଟସ୍ କୁଡ଼ିଆ ଭଳି ଲାଲ ଓ ସୁନ୍ଦର, ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଆଂଠିରେ ଶୋଭିତ, କମର ପତଳା, ନାଭି ଗଭୀର, କଟି ଚଉଡ଼ା, ଜଂଘା ହାତୀ ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି, ପାଦ ଶୋଭାମୟ, ଚରଣ ନୂପୁର ଓ ଅନ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପାଦଅଙ୍ଗୁଳି ଭୂଷିତ, ଖିଲିଥିବା ନୀଳ କମଳର ସୁଗନ୍ଧ ଛଡ଼ାଉଥିଲେ। ସେ, ମୁହଁରେ ମରିଚ ଖାଇ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।