ତତଶ୍ଚ କୁକ୍ଷାଵଥ ନାଭିମଂଡଲେ ତତୋ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ନିଦଧାତି ଚାଂଜଲୌ । ଶିରୋ ଗୃହୀତ୍ଵାଵନମଯ୍ଯ ଶଂକରଃ ପସ୍ପର୍ଶ ପୃଷ୍ଠଂ ଚିବୁକେନ ସଧ୍ଵନି
ତାପରେ ଶିବ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଦଟିକୁ ନାଭି ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ, ମୁଣ୍ଡକୁ ନମାଇ ହନୁମାନଙ୍କ ପିଠିକୁ ଠୋଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ, ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଏକ ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ହାରଂ ଚ ମୁକ୍ତାପରିକଲ୍ପିତଂ ଶିଵୋ ହନୂମତଃ କଂଠଗତଂ ଚକାର ହ । ଅଥ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହେଶାନମିଦଂ ଵଚନମୁକ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ଶିବ ମୁକ୍ତାର ହାରଟି ହନୁମାନଙ୍କ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ହନୂମତା ସମୋ ନାସ୍ତି କୃତ୍ସ୍ନବ୍ରହ୍ମାଂଡମଂଡଲେ । ଶ୍ରୁତି ଦେଵାଦ୍ଯଗମ୍ଯଂ ହି ପଦଂ ତଵ କିଲସ୍ଥିତମ୍
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଓ ବେଦମାନେ ଯେଉଁ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେହି ପଦ ତୁମ ପାଦ ତଳେ ଅବସ୍ଥିତ।
ସର୍ଵୋପନିଷଦଵ୍ଯକ୍ତଂ ତ୍ଵତ୍ପଦଂ କପି ସର୍ଵଯୁକ୍ । ଯମାଦିସାଧନୈର୍ଯୋଗୈର୍ନ କ୍ଷଣଂ ତେ ପଦଂ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ କପି, ତୁମ ପାଦ ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ସମସ୍ତ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। ଯମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୋଗ ସାଧନା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଏହି ପଦକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେବା ଯାଏ।
ମହାଯୋଗିହୃଦଂଭୋଜେ ବଲଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ହନୂମତି । ଵର୍ଷକୋଟିସହସ୍ରେଷୁ ତପଃ କୃତ୍ଵା ତୁ ଦୁଷ୍କରମ୍
ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟର କମଳରେ ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ ଶକ୍ତି ବସିଛି, ସେହି ଶକ୍ତି ହନୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କଲେ ମଧ୍ୟ,
ତ୍ଵଦ୍ରୂପଂ ନାଭିଜାନାତି କୁତଃ ପାଦଂ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ । ଅହୋ ଭାଗ୍ଯଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ହି ଚପଲୋ ଵା ନରୋ ମୃଗଃ
ମୁନିମାନେ ତୁମ ରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତୁମ ପାଦ ତ କଥା ଛାଡ଼। ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ, ଯଦି କୌଣସି ଚଞ୍ଚଳ ମଣିଷ କିମ୍ବା ପଶୁ ତୁମ ପାଦକୁ ଦେହରେ ଧାରଣ କରେ!
ଧତ୍ତେ ପାଦଯୁଗଂ ଚାଂଗେ ଯୋଗିହୃଦ୍ଯପି ନ କ୍ଷମମ୍ । ମଯା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ତଥାନ୍ଵହମ୍
ତୁମର ଦୁଇଟି ପାଦ ଦେହରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୋଗୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଦିନେ ଦିନେ,
ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜିତୋଽପୀଶ ପାଦୋ ନୋ ଦର୍ଶିତସ୍ତ୍ଵଯା । ଲୋକେ ଵାଦୋ ହି ସୁମହାଞ୍ଛୁଂଭୁର୍ନାରାଯଣପ୍ରିଯଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତଥାପି ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ପାଦ ଦେଖାଇନାହାଁ। ଏହି ସଂସାରରେ ବଡ଼ ଚର୍ଚ୍ଚା ଚାଲିଛି, ହେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ହରିଃ ପ୍ରିଯସ୍ତଥା ଶଂଭୋର୍ନ ତାଦୃଗ୍ଭାଗ୍ଯମସ୍ତି ମେ । ସଦାଶିଵ ଉଵାଚ- ନ ତ୍ଵଯା ସଦୃଶୋ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରିଯୋସ୍ତି ଭଗଵନ୍ହରେ
ହରି ଯେପରି ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମୋର ଏପରି ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ। ସଦାଶିବ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରଭୁ ହରି, ତୁମ ପରି ପ୍ରିୟ ମୋ ପାଖରେ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ପାର୍ଵତୀ ଵା ତ୍ଵଯା ତୁଲ୍ଯା ନ ଚାନ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ମମ । ଅଥ ଦେଵାଯ ମହତେ ଗୌତମଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ
ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, ମୋ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏହିପରେ ଗୌତମ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ,
ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯଦମେଯାତ୍ମନ୍ଦେଵୈହି କରୁଣାନିଧେ । ମଧ୍ଯାହ୍ନୋଽଯଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରାଂତୋ ଭୁକ୍ତିଵେଲାଽଖିଲସ୍ଯ ଚ
ଅପାର ଆତ୍ମା ଓ କରୁଣାର ସାଗର ଦେବଙ୍କୁ ବିନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲେ: 'ଏବେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଅତିକ୍ରମ ହୋଇଗଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଖାଇବା ବେଳା ହେଲା।'
ଅଥାଚମ୍ଯ ମହାଦେଵୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ସହିତୋ ଵିଭୁଃ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଗୌତମଗୃହଂ ଭୋଜନାଯୋପଚକ୍ରମେ
ତାପରେ ମହାଦେବ ଆଚମନ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭୋଜନ ପାଇଁ ବସିଲେ।
ରତ୍ନାଂଗୁଲୀଯୈରଥ ନୂପୁରାଭ୍ଯାଂ ଦୁକୂଲବଂଧେନ ତଡିତ୍ସୁ କାଂଚ୍ଯା । ହାରୈରନେକୈରଥ କଂଠନିଷ୍କ ଯଜ୍ଞୋପଵୀତୋତ୍ତରଵାସସୀ ଚ
ତାପରେ ରତ୍ନ ଅଙ୍ଗୁଠି, ନୂପୁର, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ରେଶମ ବାନ୍ଧ, ଅନେକ ହାର, ଗଳାର ଅଳଙ୍କାର, ଉପବୀତ ଓ ଉତ୍ତରୀୟ ପିନ୍ଧି,
ଵିଲଂବିଚଂଚନ୍ମଣିକୁଂଡଲେନ ସୁପୁଷ୍ପିଧମ୍ମିଲ୍ଲଵରେଣ ଦେଵଃ । ପଂଚାଂଗଗଂଧସ୍ଯ ଵିଲେପନେନ ବାହ୍ଵଂଗଦୈଃ କଂକଣକାଂଗୁଲୀଯକୈଃ
ଲଟକୁଥିବା ମଣି ଝୁମକା, ଫୁଲରେ ଗଠିଥିବା ଚୂଡ଼ା, ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଗନ୍ଧ ଲେପନ, ବାହୁବନ୍ଧ, କଙ୍କଣ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧି,
ଇତ୍ଥଂ ଵିଭୂଷିତଃ ଶିଵୋ ନିଵିଷ୍ଟଉତ୍ତମାସନେ ସ୍ଵସଂମୁଖଂ ହରିଂ ତଥା ନ୍ଯଵେଶଯଦ୍ଵରାସନେ । ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସଂମୁଖୌ ସ୍ଥିତୌ ହରୀଶୌ ଦେଵସତ୍ତମୌ ସୁଵର୍ଣଭାଜନାନ୍ଯଥୋ ଦଦୌ ସ ଚାପି ଗୌତମଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଶିବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସି, ସାମ୍ନାରେ ହରିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସାଇଲେ। ଦୁଇ ଦେବତା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ବସିଥିଲେ। ତାପରେ ଗୌତମ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଦେଲେ।
ତ୍ରିଂଶତ୍ପ୍ରଭେଦଭକ୍ଷ୍ଯକଂ ସୁପାଯସଂ ଚତୁର୍ଵିଧଂ ସୁପକ୍ଵପାକଜାତକଂ ଶତଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରକଲ୍ପିତମ୍ । ଅପକ୍ଵପକ୍ଵମିଶ୍ରକଂ ଶତତ୍ରଯଂ ପ୍ରକଲ୍ପିତଂ ଶତଂଶତଂ ତଥା ସୁକଂଦଶାକକଂ ତଥା ମୁନିଃ
ତିରିଶି ପ୍ରକାର ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ଚାରି ପ୍ରକାର ଭଲ ରସି ଖିର, ଦୁଇଶଯ ଭଲ ଭାବରେ ପକା ଖାଦ୍ୟ, ତିନିଶଯ ମିଶ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶତଶତ ମୃଦୁ ମିଠା ପିଠା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଲେ।
ଶାକାଦି ସର୍ପିଷାନ୍ଵିତଂ ଦଦୌ ଚ ପଂଚଵିଂଶତିଂ ସୁଶର୍କରାଦିକଂ ତଥା ସୁଚୂନଦାଡିମାଦିକମ୍ । ମୋଚାଫଲଂ ତୁ ଗୋସ୍ତନୀଂ ସୁଖର୍ଜୁନାଗରଂଗକଂ ଜଂବୂଫଲଂ ପ୍ରିଯାଲୁକଂ ଵିକଂକତଂ ଫଲଂ ତଥା
ପଚିଶି ପ୍ରକାର ଶାକ ଘିଅ ସହିତ, ଭଲ ଚିନି ମିଠା, କମଳା ଦାଣିମ୍ବ ଓ କାକୁଡି, କଦଳୀ, ଦୁଧଫଳ, ମଧୁର ଖଜୁରି, ଜାମୁ, ପିଆଳି, ବିକଂକଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଦେଲେ।
ଏଵମାଦୀନି ଚାନ୍ଯାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯର୍ପ୍ଯ ଯଥାଵିଧି । ଦତ୍ଵା ଚାପୋଶନଂ ଵିପ୍ରୋ ଭୁଂଜଧ୍ଵମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ପାନି ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ଏବେ ଖାଆନ୍ତୁ।'
ଭୁଂଜାନେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ଵ୍ଯଜନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଜମ୍ । ଗୌତମଃ ସ୍ଵଯମାଦାଯ ଶିଵଵିଷ୍ଣୂ ଅଵୀଜଯତ୍
ସମସ୍ତେ ଖାଉଥିବା ବେଳେ, ଗୌତମ ନିଜେ ନରମ କପଡ଼ାରେ ବନାଯାଇଥିବା ବିଶେଷ ପଙ୍ଖା ନେଇ, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଙ୍ଖା ହଲେ।
ପରିହାସମଥୋକର୍ତୁମିଯେଷ ପରମେଶ୍ଵରଃ । ପଶ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ହନୂମଂତଂ କଥଂ ଭୁଂକ୍ତେ ସ ଵାନରଃ
ତାପରେ, ପରମେଶ୍ୱର ହସିକି କହିଲେ, 'ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେଖ, ହନୁମାନ କେମିତି ଖାଉଛନ୍ତି—ସେ ବାନରଟି କିପରି ଖାଉଛି!'
ଵାନରଂ ପଶ୍ଯତି ହରୌ ମଂଡକଂ ଵିଷ୍ଣୁଭାଜନେ । ଚିକ୍ଷେପ ମୁନିସଂଘେଷୁ ପଶ୍ଯତ୍ସ୍ଵପି ମହେଶ୍ଵରଃ
ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିବା ବାନରକୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଥାଳିରେ ଥିବା ମଣ୍ଡକଟିକୁ ମହେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ହନୂମତେ ଦତ୍ତଵାଂଶ୍ଚ ସ୍ଵୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ପାଯସାଦିକମ୍ । ତ୍ଵଦୁଚ୍ଛିଷ୍ଟମଭୋଜ୍ଯଂ ତୁ ତଵୈଵ ଵଚନାଦ୍ଵିଭୋ
ତାହାପରେ, ନିଜ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଯେପରିକି ଖିର ଇତ୍ୟାଦି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। 'ତୁମ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହା ତୁମେ ନିଜେ କହିଛ।'
ଅନର୍ହଂ ମମ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ପତ୍ରଂ ପୁଷ୍ପଂ ଫଲଂ ତଥା । ମହ୍ଯଂ ନିଵେଦ୍ଯ ସକଲଂ କୂପ ଏଵ ଵିନିକ୍ଷିପେତ୍
'ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ନୈବେଦ୍ୟ, ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଇତ୍ୟାଦି ଅନୁଚିତ। ଯେଉଁଠି ମୋତେ ନିବେଦନ କରାଯାଏ, ସେସବୁ କୂଆରେ ଫେଙ୍କିଦିଅ।'
ଅଭୁକ୍ତେ ତ୍ଵଦ୍ଵଚୋ ନୂନଂ ଭୁକ୍ତେ ଚାପି କୃପା ତଵ । ସଦାଶିଵ ଉଵାଚ- ବାଣଲିଂଗେ ସ୍ଵଯଂଭୂତେ ଚଂଦ୍ରକାଂତେ ହ୍ଯଵସ୍ଥିତେ
'ଯଦି ଖାଉନାହାଁତି, ସେ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ; ଯଦି ଖାଉଛି, ସେ ତୁମ କୃପାରେ।' ସଦାଶିବ କହିଲେ—'ବାଣଲିଙ୍ଗରେ, ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରକାଁତ ରହିଛି—'
ଚାଂଦ୍ରାଯଣସମଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଶଂଭୋର୍ନୈଵେଦ୍ଯଭକ୍ଷଣମ୍ । ଭୁକ୍ତିଵେଲେଯମଧୁନା ତଦ୍ଵୈରସ୍ଯଂ କଥାଂତରାତ୍
'ଶିବଙ୍କ ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ସମାନ ମନାଯିବ। ଏବେ ଭୋଜନର ସମୟ—ଯେଉଁ ଅସନ୍ତୋଷ ଅଛି, ତାହା ଛାଡ଼ିଦିଅ।'
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କଥଯିଷ୍ଯାମି ନିର୍ଵିଶଂକଂ ଵିଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ । ଅଥାସୌ ଜଲସଂସ୍କାରଂ କୃତଵାନ୍ଗୌତମୋ ମୁନିଃ
'ମୁଁ ଭୋଜନ କରିସାରି କହିବି—ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଖାଅ।' ତାପରେ ଗୌତମ ମୁନି ଜଳ ସଂସ୍କାର କଲେ।
ଆରକ୍ତସୁସ୍ନିଗ୍ଧସୁସୂକ୍ଷ୍ମ ଗାତ୍ରାନନେକଧା ଧୌତ ସୁଶୋଷିତାଂଗାନ୍ । ତଡାଗତୋଯୈଃ କୃତଵୀଜଘର୍ଷିତୈର୍ଵିଶୋଧିତୈସ୍ତୈଃ କରକାନପୂରଯତ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନରମ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହକୁ ବହୁ ଭାବରେ ଧୋଇ ଭଲଭାବେ ଶୁଖାଇ, ପୋଖରୀର ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ଘସି ଏବଂ ପରିଷ୍କାର କରି, ସେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଘଡ଼ିଗୁଡ଼ିକୁ ପୂରିଲେ।
ନଦ୍ଯାଃ ସୈକତଵେଦିକାଂ ନଵତରାଂ ସଂଚ୍ଛାଦ୍ଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାଂବରୈଃ ଶୁଦ୍ଧୈଃ ଶ୍ଵେତତରୈରଥୋପରିଘଟାଂସ୍ତୋଯେନ ପୂର୍ଣାନ୍କ୍ଷିପେତ୍ । କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ନାଲକଜାତିମାସ୍ତପୁଟକଂ କଂକୋଲକସ୍ତୂରିକାଚୂର୍ଣଂ ଚନ୍ଦନଚଂଦ୍ରରଶ୍ମିଵିଶଦାଂ ମାଲାଂ ପୁଟାଂ ତଂ କ୍ଷିପେତ୍
ନଦୀର ତାଜା ବାଳୁକାରେ ଏକ ନୂତନ ବେଦି ତିଆରି କରି, ଶୁଦ୍ଧ, ଧଳା ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକି, ତା'ଉପରେ ଜଳଭରା ଘଡ଼ିଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିଲେ। ତା'ଉପରେ ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡ, କପୂର, କଙ୍କୋଳ, କସ୍ତୂରୀ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାଁତ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ମାଳା ରଖି, ସେ ପୁଡ଼ିକୁ ସେଠାରେ ରଖିଲେ।
ଯାମସ୍ଯାପି ପୁନଶ୍ଚ ଵାରିଵସନେନାଶୋଧ୍ଯ କୁଂଭେ କ୍ଷିପେଚ୍ଚଂଦ୍ର ଗ୍ରଂଥିମଥୋ ନିଧାଯ ବକୁଲଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତଥା ପାଟଲାମ୍
ରାତିର ପାଳି ପାଇଁ ପୁଣି, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଘଡ଼ିରେ ଚନ୍ଦ୍ରକାଁତ ଗଠି ରଖି, ତା'ପରେ ବକୁଳ ଓ ପାଟଳା ଫୁଲ ଦେଲେ।
ଶେଫାଲୀସ୍ତବକମଥୋ ଜଲଂ ଚ ତତ୍ର ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଥମତ ଏଵ ତୋଯଶୁଦ୍ଧିମ୍ । କୃତ୍ଵାଥୋ ମୃଦୁତରସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଖଂଡେନାଵେଷ୍ଟେତ୍ସୃଣିକମୁଖଂ ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମଚଂଦ୍ରମ୍
ତା'ପରେ ଶେଫାଳି ଗୁଛ ଓ ଜଳ ସେଠାରେ ରଖି, ପ୍ରଥମେ ଜଳ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ମୃଦୁ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଘଡ଼ିର ମୁହଁ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚନ୍ଦ୍ରକାଁତ ରେ ଢାକିଦେବା ଉଚିତ।