ପ୍ରଯୋଜ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରଧାନସ୍ଯ ଵୈଧର୍ମ୍ଯମିଦମୁଚ୍ଯତେ । ସର୍ଵତ୍ର କର୍ତୃତା ବ୍ରହ୍ମ ପୁରୁଷସ୍ଯାପ୍ଯକର୍ତୃତା
ପ୍ରଧାନର ପ୍ରେରକ ଭୂମିକାକୁ ବିଷମତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସମସ୍ତଠାରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କର, ପୁରୁଷଙ୍କର ଅକର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ।
ଅଚେତନପ୍ରଧାନେନ ସମତ୍ଵମିଦମୁଚ୍ଯତେ । ତତ୍ତ୍ଵାଂତରଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ କାର୍ଯକାରଣମେଵ ଚ
ଅଚେତନ ପ୍ରଧାନ ସହ ସାମ୍ୟକୁ ଏହିପରି କୁହାଯାଏ; ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନତା ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାରଣ-ଫଳ ସମ୍ପର୍କ।
ପ୍ରଯୋଜନଂ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵପ୍ରସଂଖ୍ଯଯା । ସଂଖ୍ଯାତମୁଚ୍ଯତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ଵିଜଯାର୍ଥଵିଚିଂତକୈଃ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ହେବାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟତାର ଗଣନା କରନ୍ତି, ସେଇ ସମସ୍ତେ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଇତି ମତ୍ଵାସ୍ଯ ସଦ୍ଭାଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଖ୍ଯାଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଧିକଂ ଚାପି ଭୂତତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଏହାର ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ସଠିକ୍ ଗଣନା ବୁଝି, ପଣ୍ଡିତମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଭୂତତ୍ତ୍ୱକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ସାଂଖ୍ଯୈଃ କୃତା ଭକ୍ତିରେଷା ଭକ୍ତିରାଧ୍ଯାତ୍ମିକୀ ସ୍ମୃତା । ଯୋଗଜାମପି ତେ ଭୂପ ଶୃଣୁ ଭକ୍ତିଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍
ସାଂଖ୍ୟମାନେ ଯେଭଳି ଭକ୍ତି କରିଛନ୍ତି, ସେଠିକୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏବେ ରାଜା, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ।
ପ୍ରାଣାଯାମପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଧ୍ଯାନଵାନ୍ନିଯତେଂଦ୍ରିଯଃ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷଵ୍ରତୀ ଚାପି ସର୍ଵପ୍ରତ୍ଯାହୃତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରାଣାୟାମ କରେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଭିକ୍ଷା ଖାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ କରିଥାଏ,
ଧାରଣଂ ହୃଦଯେ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯମାନୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍ । ହୃତ୍ପଦ୍ମକର୍ଣିକାସୀନଂ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଂ ସୁଲୋଚନମ୍
ଯିଏ ହୃଦୟରେ ଧାରଣା କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମର କର୍ଣ୍ଣିକାରେ ବସିଥିବା, ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ,
ପଶ୍ଯନ୍ନୁଦ୍ଯୋତିତମୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରକଟୀତଟମ୍ । ଶ୍ଵେତଵର୍ଣଂ ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଵରଦାଭଯହସ୍ତକମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ, ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର ଲଗାଇଥିବା କଟି, ଧଳା ରଙ୍ଗ, ଚାରିଟି ହାତ, ଦାନ ଓ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଥିବା ହାତ ଦେଖେ,
ଯୋଗଜା ମାନସୀସିଦ୍ଧିର୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଃ ପରା ସ୍ମୃତା । ଯ ଏଵଂ ଭକ୍ତିମାନ୍ଦେଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନର ସିଦ୍ଧି ଯାହା ହୁଏ, ସେଠିକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଭକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ଏଭଳି ଭାବେ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ରେ ଅନୁଗତ।
ଏଵଂ ଭକ୍ତିଃ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟା ଵିଵିଧା ନୃପନଂଦନ । ସାତ୍ଵିକୀ ରାଜସୀ ଚୈଵ ତାମସୀଭେଦତସ୍ତ୍ଵିମାଃ
ଏଭଳି ଭକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବିବରଣ କରାଯାଇଛି, ରାଜନନ୍ଦନ। ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ଭେଦରେ ଏହି ଭକ୍ତିମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ନାନାପ୍ରକାରା ଵିଜ୍ଞେଯା ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ । ଯଥାଗ୍ନିଃ ସୁସମୃଦ୍ଧାର୍ଚ୍ଚିଃ କରୋତ୍ଯେଧାଂସି ଭସ୍ମସାତ୍
ଅସୀମ ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଭଲ ଭାବେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି ଇଂଧନକୁ ଖାକରେ ପରିଣତ କରେ,
ପାପାନି ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତିସ୍ତଥା ଦହତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେପରି ଭଗବତ୍ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ପାପକୁ ଦହିଦିଏ।
ଯାଵଜ୍ଜନୋ ନ ଶୃଣୁତେ ଭୁଵି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସୁଧାରସମଶେଷରସୈକସାରମ୍ । ତାଵଜ୍ଜରାମରଣଜନ୍ମଶତାଭିଘାତଦୁଃଖାନି ତାନି ଲଭତେ ବହୁଦେହଜାନି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହା ସତ୍ୟ ସୁଧା ଓ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ସାର, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଜରା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନେକ ଜନ୍ମର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ, ଯାହା ଅନେକ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସଂକୀର୍ତିତଶ୍ଚିଂତିତକୀର୍ତିରଂତଃ ଶ୍ରୁତାନୁଭାଵୋ ଭଗଵାନନଂତଃ । ସମଂତତୋଽଘଵିନିହଂତି ମେଘଂ ଵାଯୁର୍ଯଥାଭାନୁରିଵାଂଧକାରମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ, ଚିନ୍ତନ ଓ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଏ କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଏ।
ନ ଦାନ ଦେଵାର୍ଚନ ଯାଗ ତୀର୍ଥ ସ୍ନାନ ଶ୍ରୁତାଚାର ତପଃ କ୍ରିଯାଭିଃ । ତଥା ଵିଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭତେଂଽତରାତ୍ମା ଯଥା ହୃଦିସ୍ଥେ ଭଗଵତ୍ଯନଂତେ
ଦାନ, ଦେବପୂଜା, ଯଜ୍ଞ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା କୌଣସି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମା ଏମିତି ପବିତ୍ରତା ପାଏନାହିଁ, ଯେପରି ହୃଦୟରେ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ୍ ବସିଥାନ୍ତି।
କଥା ଵିଶୁଦ୍ଧା ନରନାଥ ତଥ୍ଯାସ୍ତା ଏଵ ପଥ୍ଯା ହରିନାଥ ତଥ୍ଯାଃ । ସଂକୀର୍ତିତା ଯତ୍ର ପଵିତ୍ରମୂର୍ତେଃ ସଂଶ୍ରୂଯତେ ଚ ଶ୍ରୁତସାଧୁକୀର୍ତିଃ
ନରନାଥ, ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ପବିତ୍ର, ସତ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ। ହରିନାଥ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ହୁଏ ଓ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠାରେ ସାଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଧନ୍ଯୋସି ଧୀରଧରଣୀଧର ଧର୍ମଧୁର୍ଯ୍ଯ ଧ୍ଯାନୈକତାନ ହୃଦଯଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ । ଯନ୍ନୈଷ୍ଠିକୀମତିରସୌ ତଵ ସୌଭଗଶ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣନାଥସୁକୃତଃ ଶ୍ରଵଣେ ପ୍ରଵୃତ୍ତା
ଧନ୍ୟ ତୁମେ, ଧୀର ଧରଣୀଧର, ଧର୍ମର ଭାରବାହକ, ଯାହାର ହୃଦୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର। ତୁମର ନିଶ୍ଚଳ ମନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣନାଥଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଛି, ଏହା ତୁମର ଭାଗ୍ୟ।
ଅନାରାଧ୍ଯ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରଦଂ ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯଯମ୍ । କୁତଃ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵେଦ୍ଭୂପ ପୁରୁଷସ୍ଯାତ୍ମମାନିନଃ
ହରିଙ୍କୁ, ଦାତା ଓ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଆରାଧନା କରିନଥିଲେ, ରାଜା, ନିଜକୁ ଉଚ୍ଚ ଭାବୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ କେମିତି ପରମ ମଙ୍ଗଳ ହେବ?
ମାଯାଜନିରମାଯୋଽସୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ରାଜନ୍ନମାଯଯା । ସାଧ୍ଯତେ ସାଧୁପୁରୁଷଃ ସ୍ଵଯଂ ଜାନାତି ତଦ୍ଭଵାନ୍
ଯିଏ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଅନ୍ତି, ରାଜା, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସାଧୁପୁରୁଷ ସ୍ୱୟଂ ଜାଣନ୍ତି—ଏହି କଥା ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣ।
ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତେ ନୃପ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ଵମଜ୍ଞାତମେତଦ୍ଵିମଲଂ ପୁନର୍ମାମ୍ । ତ୍ଵଂ ପୃଚ୍ଛସେ ତୀର୍ଥପଦଂ ପ୍ରସଂଗାତ୍କଥାରସଂ ଵୈଷ୍ଣଵ ଗୌରଵେଣ
ରାଜା, ଏହି ନିର୍ମଳ ଉପଦେଶ ଛଡ଼ି ଧର୍ମର ତତ୍ତ୍ୱ ଜଣାଯାଏନାହିଁ। ତୁମେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ରଖି, ତୀର୍ଥପଦ ଓ କଥାରସ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ।
ନାତଃ ପରଂ ପରମତୋଷଵିଶେଷପୋଷଂ ପଶ୍ଯାମି ପୁଣ୍ଯମୁଚିତଂ ଚ ପରସ୍ପରେଣ । ସଂତଃ ପ୍ରସହ୍ଯ ଯଦନଂତଗୁଣାନନଂତଶ୍ରେଯୋନିଧୀନଧିକଭାଵଭୁଜୋ ଭୁଜଂତି
ମୁଁ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିମ୍ବା ଅଧିକ ପବିତ୍ର କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ କାମ ଦେଖୁନି, ଯେଉଁଥିରେ ଭଲ ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ଗୁଣ ଓ ଅନନ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଧନକୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭୋଗ କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହାରେ ସେମାନେ ଅଧିକ ଅଧିକ ଉନ୍ନତି ପାଆନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସୁରଭୀ ସତ୍ଯ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯାଗ ତପାଂସି ଚ । ଶ୍ରୁତି ସ୍ମୃତି ଦଯା ଦୀକ୍ଷା ଶାଂତଯସ୍ତନଵୋ ହରେଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ସତ୍ୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ବେଦ, ସ୍ମୃତି, ଦୟା, ଦୀକ୍ଷା ଓ ଶାନ୍ତି—ଏହା ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅଟୁଟ ଅଂଶ।
ଆଦିତ୍ଯଶ୍ଚଂଦ୍ରମା ଵାଯୁର୍ଭୂମିରାପୋଂଽବରଂ ଦିଶଃ । ବ୍ରହ୍ମାଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ସର୍ଵଭୂତମଯୋ ଵିଭୁଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଆକାଶ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ର—ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ।
ଵିଶ୍ଵରୂପଃ ସ୍ଵଯଂ ଚକ୍ରେ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାଵିଶ୍ଯ ସଦାନ୍ନମୁପଭୁଂଜତେ
ସେ ନିଜେ ବିଶ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ଏହି ଚରାଚର ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ନିଜେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସଦା ଅନ୍ନର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତତସ୍ତୁ ତୀର୍ଥାସ୍ପଦପାଦରେଣୂନ୍ଧରାଧରାତ୍ମାଲଯ ଭୂମିଦେଵାନ୍ । ପରାତ୍ମନଃ ପୂଜଯ ପୁଣ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀ ସର୍ଵସ୍ଵଭୂତାନଖିଲାତ୍ମଭୂତାନ୍
ସେହିପରି, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଧୂଳି, ପାହାଡ଼ର ଆଶ୍ରୟ, ଭୂମିଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର, କାରଣ ସେମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ପୁଣ୍ୟର ଲକ୍ଷ୍ମୀ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵିଷ୍ଣୁବୁଦ୍ଧ୍ଯ୍ଯା ଯୋ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ସାଧୁ ପଶ୍ଯତି । ସ ଏଵ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଯଶ୍ଚ ସ୍ଵସ୍ଵକର୍ମୈକନିଷ୍ଠିତଃ
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ବୁଝି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସାଧୁ ଦେଖେ, ସେଠିକି ଜଣେ ଭକ୍ତ, ନିଜ କର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଥାଏ।
କିଂଚିଦେତନ୍ମଯାପ୍ରୋକ୍ତଂ ରହସ୍ଯଂ ସମଯୋ ହି ମେ । ସ୍ନାତୁଂ ଗଂତୁଂ ଚ ଗଂଗାଯାଂ ନ କଥାଵସରୋଽଧିକଃ
ମୁଁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶର କିଛି ଅଂଶ କହିଲି; ମୋର ସମୟ କମ୍, ମତେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ଏଠାରେ ଅଧିକ କଥାବାର୍ତ୍ତାର ସୁଯୋଗ ନାହିଁ।
ପ୍ରାପ୍ତୋଽଯଂ ମାଧଵୋ ମାସଃ ପୁଣ୍ଯୋ ମାଧଵଵଲ୍ଲଭଃ । ତସ୍ଯାପି ସପ୍ତମୀ ଶୁକ୍ଲା ଗଂଗାଯାମତିଦୁର୍ଲ୍ଲଭା
ଏବେ ମାଧବ ମାସ ଆସିଛି, ଯାହା ପବିତ୍ର ଓ ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ଏହି ମାସର ଶୁକ୍ଳ ସପ୍ତମୀ ଦିନ ଗଙ୍ଗାରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଵୈଶାଖ ଶୁକ୍ଲ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଜାହ୍ନଵୀ ଜହ୍ନୁନା ପୁରା । କ୍ରୋଧାତ୍ପୀତା ପୁନସ୍ତ୍ଯକ୍ତା କର୍ଣରଂଧ୍ରାତ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣାତ୍
ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ସପ୍ତମୀ ଦିନ, ଏକଥା ସମୟରେ ଜାହ୍ନବୀକୁ ଜାହ୍ନୁ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଗିଳିଗଲେ, ପରେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ସମର୍ଚଯେଦ୍ଦେଵୀଂ ଗଂଗାଂ ଗଗନମେଖଲାମ୍ । ସ୍ନାତ୍ଵା ସମ୍ଯଗ୍ଵିଧାନେନ ସ ଧନ୍ଯଃ ସୁକୃତୀ ନରଃ
ସେହି ଦିନରେ, ଗଗନର ମେଖଳା ଭାବରେ ଥିବା ଦେବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍।