କାଯିକୀ ସୈଵ ନିର୍ଦିଷ୍ଟା ଭକ୍ତିଃ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧିକୀ । ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମଜାପ୍ଯାନି ସଂହିତାଧ୍ଯଯନାନି ଚ
ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଓ ସଂହିତା ପାଠ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଭକ୍ତି କରାଯାଏ, ସେହି କାୟିକ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ।
କ୍ରିଯଂତେ ଵିଷ୍ଣୁମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ସା ଭକ୍ତିର୍ଵୈଦିକୋଚ୍ଯତେ । ଵେଦମଂତ୍ରହଵିର୍ଯାଗୈଃ କ୍ରିଯାଯା ଵୈଦିକୀ ମତା
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କଲେ, ଏହାକୁ ବେଦିକ ଭକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଓ ହବିଷ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କ୍ରିୟା କରାଯାଏ, ସେହି ବେଦିକ ଭକ୍ତି ମନାଯାଏ।
ଦର୍ଶେ ଚ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଚ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଚାଗ୍ନିହୋତ୍ରକମ୍ । ପ୍ରାଶନଂ ଦକ୍ଷିଣାଦାନଂ ପୁରୋଡାଶଂ ଚରୁ କ୍ରିଯା
ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ପ୍ରାଶନ, ଦକ୍ଷିଣା ଦାନ, ପୁରୋଡାଶ ଓ ଚରୁ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଇଷ୍ଟିର୍ଧୃତିଃ ସୋମପାନଂ ଯାଜ୍ଞିଯଂ କର୍ମ ସର୍ଵଶଃ । ଅଗ୍ନିଭୂମ୍ଯନିଲାକାଶ ଦ୍ଯୁତି ଶଂକର ଭାସ୍କରମ୍
ଯଜ୍ଞ, ଧୃତି, ସୋମପାନ ଓ ସମସ୍ତ ଯାଜ୍ଞିକ କାର୍ଯ୍ୟ; ଅଗ୍ନି, ଭୂମି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ତେଜ, ଶିବ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ତମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯକୃତଂ କର୍ମ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଦୈଵତମ୍ । ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକୀତି ଵିଵିଧା ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତିସ୍ଥିତା ନୃପ
ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ହୁଏ; ଏଭଳି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିତ।
ସାଂଖ୍ଯାଖ୍ଯାଂ ଯୋଗସଂଜାତାଂ ଶୃଣୁ ଭୂପ ଯଥୋଦିତାମ୍ । ଚତୁର୍ଵିଂଶତି ତତ୍ତ୍ଵାନି ପ୍ରଧାନାଦୀନି ସଂଖ୍ଯଯା
ହେ ରାଜା, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ସାଂଖ୍ୟ ବୋଲି ପରିଚିତ ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣ; ପ୍ରଧାନ ଆଦି ଚବିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।
ଅଚେତନାନି ଭୋଗ୍ଯାନି ପୁରୁଷଃ ପଂଚଵିଂଶକଃ । ଚେତନଃ ସ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ କର୍ତା ଭୋକ୍ତା ଚ କର୍ମଣାମ୍
ଏଗୁଡ଼ିକ ଜଡ ଓ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ; ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ପୁରୁଷ ଚେତନ, ସେ କର୍ତ୍ତା ଓ କର୍ମର ଭୋକ୍ତା ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।
ଆତ୍ମା ନିତ୍ଯୋଵ୍ଯଯଶ୍ଚୈଵ ଅଧିଷ୍ଠାତା ପ୍ରଯୋଜକଃ । ପୁରୁଷୋଽଵ୍ଯକ୍ତ ନିତ୍ଯଃ ସ୍ଯାତ୍କାରଣଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଆତ୍ମା ଅମର ଓ ଅବିନାଶୀ, ସେ ନିୟନ୍ତା ଓ ପ୍ରେରକ; ପୁରୁଷ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ନିତ୍ୟ, କାରଣ ଓ ମହେଶ୍ୱର।
ତତ୍ତ୍ଵସର୍ଗୋ ଭାଵସର୍ଗୋ ଭୂତସର୍ଗଶ୍ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ସଂଖ୍ଯାଯାଃ ପରିସଂଖ୍ଯାଯାଃ ପ୍ରଧାନଂ ଚ ଗୁଣାତ୍ମକମ୍
ତତ୍ତ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି, ଭାବ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଭୂତ ସୃଷ୍ଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଯାୟୀ; ସାଂଖ୍ୟରେ ସଂଖ୍ୟା ଏବଂ ପ୍ରଧାନ ଗୁଣମୟ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସାଧର୍ମ୍ଯଵୈଧର୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଧାନଂ ଚ ଵିଧର୍ମି ଚ । କାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚୈଵ କାମିତ୍ଵମିଦମୁଚ୍ଯତେ
ସାମ୍ୟ ଓ ବିଷମତା, ପ୍ରଧାନ ଓ ଅପ୍ରଧାନ, ବ୍ରହ୍ମର କାରଣ ଜାଣିବାକୁ, ଏହିଥିରେ ଇଚ୍ଛା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରଯୋଜ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରଧାନସ୍ଯ ଵୈଧର୍ମ୍ଯମିଦମୁଚ୍ଯତେ । ସର୍ଵତ୍ର କର୍ତୃତା ବ୍ରହ୍ମ ପୁରୁଷସ୍ଯାପ୍ଯକର୍ତୃତା
ପ୍ରଧାନର ପ୍ରେରକ ଭୂମିକାକୁ ବିଷମତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସମସ୍ତଠାରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କର, ପୁରୁଷଙ୍କର ଅକର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ।
ଅଚେତନପ୍ରଧାନେନ ସମତ୍ଵମିଦମୁଚ୍ଯତେ । ତତ୍ତ୍ଵାଂତରଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ କାର୍ଯକାରଣମେଵ ଚ
ଅଚେତନ ପ୍ରଧାନ ସହ ସାମ୍ୟକୁ ଏହିପରି କୁହାଯାଏ; ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନତା ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାରଣ-ଫଳ ସମ୍ପର୍କ।
ପ୍ରଯୋଜନଂ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵପ୍ରସଂଖ୍ଯଯା । ସଂଖ୍ଯାତମୁଚ୍ଯତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ଵିଜଯାର୍ଥଵିଚିଂତକୈଃ
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ହେବାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟତାର ଗଣନା କରନ୍ତି, ସେଇ ସମସ୍ତେ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଇତି ମତ୍ଵାସ୍ଯ ସଦ୍ଭାଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଖ୍ଯାଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଧିକଂ ଚାପି ଭୂତତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଏହାର ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ସଠିକ୍ ଗଣନା ବୁଝି, ପଣ୍ଡିତମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଭୂତତ୍ତ୍ୱକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ସାଂଖ୍ଯୈଃ କୃତା ଭକ୍ତିରେଷା ଭକ୍ତିରାଧ୍ଯାତ୍ମିକୀ ସ୍ମୃତା । ଯୋଗଜାମପି ତେ ଭୂପ ଶୃଣୁ ଭକ୍ତିଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍
ସାଂଖ୍ୟମାନେ ଯେଭଳି ଭକ୍ତି କରିଛନ୍ତି, ସେଠିକୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏବେ ରାଜା, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ।
ପ୍ରାଣାଯାମପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଧ୍ଯାନଵାନ୍ନିଯତେଂଦ୍ରିଯଃ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷଵ୍ରତୀ ଚାପି ସର୍ଵପ୍ରତ୍ଯାହୃତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରାଣାୟାମ କରେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଭିକ୍ଷା ଖାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ କରିଥାଏ,
ଧାରଣଂ ହୃଦଯେ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯମାନୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍ । ହୃତ୍ପଦ୍ମକର୍ଣିକାସୀନଂ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଂ ସୁଲୋଚନମ୍
ଯିଏ ହୃଦୟରେ ଧାରଣା କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମର କର୍ଣ୍ଣିକାରେ ବସିଥିବା, ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ,
ପଶ୍ଯନ୍ନୁଦ୍ଯୋତିତମୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରକଟୀତଟମ୍ । ଶ୍ଵେତଵର୍ଣଂ ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଵରଦାଭଯହସ୍ତକମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ, ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର ଲଗାଇଥିବା କଟି, ଧଳା ରଙ୍ଗ, ଚାରିଟି ହାତ, ଦାନ ଓ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଥିବା ହାତ ଦେଖେ,
ଯୋଗଜା ମାନସୀସିଦ୍ଧିର୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଃ ପରା ସ୍ମୃତା । ଯ ଏଵଂ ଭକ୍ତିମାନ୍ଦେଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନର ସିଦ୍ଧି ଯାହା ହୁଏ, ସେଠିକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଭକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ଏଭଳି ଭାବେ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ରେ ଅନୁଗତ।
ଏଵଂ ଭକ୍ତିଃ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟା ଵିଵିଧା ନୃପନଂଦନ । ସାତ୍ଵିକୀ ରାଜସୀ ଚୈଵ ତାମସୀଭେଦତସ୍ତ୍ଵିମାଃ
ଏଭଳି ଭକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବିବରଣ କରାଯାଇଛି, ରାଜନନ୍ଦନ। ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ଭେଦରେ ଏହି ଭକ୍ତିମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ନାନାପ୍ରକାରା ଵିଜ୍ଞେଯା ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ । ଯଥାଗ୍ନିଃ ସୁସମୃଦ୍ଧାର୍ଚ୍ଚିଃ କରୋତ୍ଯେଧାଂସି ଭସ୍ମସାତ୍
ଅସୀମ ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଭଲ ଭାବେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି ଇଂଧନକୁ ଖାକରେ ପରିଣତ କରେ,
ପାପାନି ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତିସ୍ତଥା ଦହତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେପରି ଭଗବତ୍ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ପାପକୁ ଦହିଦିଏ।
ଯାଵଜ୍ଜନୋ ନ ଶୃଣୁତେ ଭୁଵି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସୁଧାରସମଶେଷରସୈକସାରମ୍ । ତାଵଜ୍ଜରାମରଣଜନ୍ମଶତାଭିଘାତଦୁଃଖାନି ତାନି ଲଭତେ ବହୁଦେହଜାନି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହା ସତ୍ୟ ସୁଧା ଓ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ସାର, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଜରା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନେକ ଜନ୍ମର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ, ଯାହା ଅନେକ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସଂକୀର୍ତିତଶ୍ଚିଂତିତକୀର୍ତିରଂତଃ ଶ୍ରୁତାନୁଭାଵୋ ଭଗଵାନନଂତଃ । ସମଂତତୋଽଘଵିନିହଂତି ମେଘଂ ଵାଯୁର୍ଯଥାଭାନୁରିଵାଂଧକାରମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ, ଚିନ୍ତନ ଓ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଏ କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଏ।
ନ ଦାନ ଦେଵାର୍ଚନ ଯାଗ ତୀର୍ଥ ସ୍ନାନ ଶ୍ରୁତାଚାର ତପଃ କ୍ରିଯାଭିଃ । ତଥା ଵିଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭତେଂଽତରାତ୍ମା ଯଥା ହୃଦିସ୍ଥେ ଭଗଵତ୍ଯନଂତେ
ଦାନ, ଦେବପୂଜା, ଯଜ୍ଞ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା କୌଣସି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମା ଏମିତି ପବିତ୍ରତା ପାଏନାହିଁ, ଯେପରି ହୃଦୟରେ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ୍ ବସିଥାନ୍ତି।
କଥା ଵିଶୁଦ୍ଧା ନରନାଥ ତଥ୍ଯାସ୍ତା ଏଵ ପଥ୍ଯା ହରିନାଥ ତଥ୍ଯାଃ । ସଂକୀର୍ତିତା ଯତ୍ର ପଵିତ୍ରମୂର୍ତେଃ ସଂଶ୍ରୂଯତେ ଚ ଶ୍ରୁତସାଧୁକୀର୍ତିଃ
ନରନାଥ, ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ପବିତ୍ର, ସତ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ। ହରିନାଥ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ହୁଏ ଓ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠାରେ ସାଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଧନ୍ଯୋସି ଧୀରଧରଣୀଧର ଧର୍ମଧୁର୍ଯ୍ଯ ଧ୍ଯାନୈକତାନ ହୃଦଯଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ । ଯନ୍ନୈଷ୍ଠିକୀମତିରସୌ ତଵ ସୌଭଗଶ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣନାଥସୁକୃତଃ ଶ୍ରଵଣେ ପ୍ରଵୃତ୍ତା
ଧନ୍ୟ ତୁମେ, ଧୀର ଧରଣୀଧର, ଧର୍ମର ଭାରବାହକ, ଯାହାର ହୃଦୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର। ତୁମର ନିଶ୍ଚଳ ମନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣନାଥଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଛି, ଏହା ତୁମର ଭାଗ୍ୟ।
ଅନାରାଧ୍ଯ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରଦଂ ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯଯମ୍ । କୁତଃ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵେଦ୍ଭୂପ ପୁରୁଷସ୍ଯାତ୍ମମାନିନଃ
ହରିଙ୍କୁ, ଦାତା ଓ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଆରାଧନା କରିନଥିଲେ, ରାଜା, ନିଜକୁ ଉଚ୍ଚ ଭାବୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ କେମିତି ପରମ ମଙ୍ଗଳ ହେବ?
ମାଯାଜନିରମାଯୋଽସୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ରାଜନ୍ନମାଯଯା । ସାଧ୍ଯତେ ସାଧୁପୁରୁଷଃ ସ୍ଵଯଂ ଜାନାତି ତଦ୍ଭଵାନ୍
ଯିଏ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଅନ୍ତି, ରାଜା, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସାଧୁପୁରୁଷ ସ୍ୱୟଂ ଜାଣନ୍ତି—ଏହି କଥା ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣ।
ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତେ ନୃପ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ଵମଜ୍ଞାତମେତଦ୍ଵିମଲଂ ପୁନର୍ମାମ୍ । ତ୍ଵଂ ପୃଚ୍ଛସେ ତୀର୍ଥପଦଂ ପ୍ରସଂଗାତ୍କଥାରସଂ ଵୈଷ୍ଣଵ ଗୌରଵେଣ
ରାଜା, ଏହି ନିର୍ମଳ ଉପଦେଶ ଛଡ଼ି ଧର୍ମର ତତ୍ତ୍ୱ ଜଣାଯାଏନାହିଁ। ତୁମେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ରଖି, ତୀର୍ଥପଦ ଓ କଥାରସ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ।