ଭକ୍ତ୍ଯା କୃତାନି ଯୈର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୂଜିତଃ ପରିତୁଷ୍ଯତି । ଵାରୁଣଂ ସଲିଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ସୌମ୍ଯଂ ଘୃତପଯୋଦଧି
ଭକ୍ତି ସହିତ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ବାରୁଣ୍ୟ ଜଳ, ଫୁଲ, ଶାନ୍ତ ଭେଟ, ଘିଅ, ଦୁଧ ଓ ଦହି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ।
ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତଥାନ୍ନାଦି ଆଗ୍ନେଯଂ ଧୂପଦୀପକମ୍ । ଫଲପୁଷ୍ପାଦିକଂ ଚୈଵ ଵାନସ୍ପତ୍ଯଂ ତୁ ପଂଚମମ୍
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଅନ୍ନ ଓ ଧାନ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଧୂପ ଓ ଦୀପ, ଫଳ ଓ ଫୁଲ, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛର ଦାନ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ପାର୍ଥିଵଂ କୁଶମୂଲାଦ୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯଂ ଗଂଧଚଂଦନମ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧାଖ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁପୁଷ୍ପଂ ଚ ଵାଦ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପୃଥିବୀରୁ ମିଳୁଥିବା କୁଶ ଓ ମୂଳ, ବାୟୁ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଫୁଲ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ—ଏହି ସବୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାର ଉପକରଣ ଭାବେ ମନେ କରାଯାଏ।
ଏଭିସ୍ତୁପୂଜିତଃ ପୁଷ୍ପୈରପି ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି । ସୂର୍ଯୋଽଗ୍ନିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋଗାଵୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଖଂ ମରୁଜ୍ଜଲମ୍
ଏହି ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ବୈଷ୍ଣବ, ଆକାଶ, ବାୟୁ ଓ ଜଳ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାର ଅଂଶ।
ଭୂରାତ୍ମା ସର୍ଵଭୂତାନି ପୂଜାସ୍ଥାନାନି ଵା ହରେଃ । ସୂର୍ଯ୍ଯେ ତୁ ମଂତ୍ରଜାପ୍ଯେନ ହଵିଷାଗ୍ନୌ ଯଜେତ୍ତତଃ
ପୃଥିବୀ, ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ଏହି ସବୁ ହରିଙ୍କ ପୂଜା ସ୍ଥାନ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଦ୍ୱାରା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ।
ଆତିଥ୍ଯେନ ତୁ ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯେ ଗୋଷୁ ଗ୍ରାସରସାଦିନା । ଵୈଷ୍ଣଵେ ବଂଧୁସତ୍କୃତ୍ଯା ହୃଦଯେ ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠଯା
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ଗାଈଙ୍କୁ ଘାସ ଓ ଜଳ ଦେଇ, ବୈଷ୍ଣବ ପରିବାରକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ରୁହି—ଏହିପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵାଯୌ ମୁଖ୍ଯଧିଯା ତୋଯେ ଦ୍ରଵ୍ଯୈସ୍ତୋଯପୁରସ୍କୃତୈଃ । ସ୍ଥଂଡିଲେ ମଂତ୍ରହୃଦଯୈର୍ଭୋଗୈରାତ୍ମାନମାତ୍ମନି
ବାୟୁକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଜଳକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ପୃଥିବୀରେ ହୃଦୟର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ନିଜକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅର୍ପଣ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ସମତ୍ଵେନାର୍ଚଯେଦ୍ଵିଭୁମ୍ । ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷ୍ଵେତେଷୁ ତଦ୍ରୂପଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଂବୁଜୈଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମଧାରୀ ତାଙ୍କ ରୂପରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଯୁକ୍ତଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାଂତଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ନର୍ଚ୍ଚେତ୍ସମାହିତଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ପୂଜିତୈରେଵ ପୂଜିତୋଽଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଚାରିଟି ହାତ, ଶାନ୍ତ ରୂପ ଓ ଏହି ଚିହ୍ନଧାରୀ ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତୈଶ୍ଚ ତୈର୍ଭୂପ ଭଵେନ୍ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତୋ ଵିଭୁଃ । ନିଗମୋ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଯଦାଧାରେ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଦି ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେଇ ଭାବେ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ବେଦ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାରିତ।
ଵିପ୍ରାସ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵୀମୂର୍ତିଃ ପାଵନୀ ପରମା ମତା
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର ରୂପ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ।
ସର୍ଵଂ ଶୁଭଂ ଜଗତି ଧର୍ମତ ଏଵ ଲଭ୍ଯଂ ଧର୍ମୋ ଗତିର୍ନିଗମତୋ ନୃପଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାତ୍ । ନୂନଂ ତଯୋରପି ଗତିର୍ଭୁଵି ଭୂମିଦେଵାସ୍ତୈରର୍ଚିତୈରିହ ଜଗତ୍ପତିରର୍ଚିତଃ ସ୍ଯାତ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ କେବଳ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ; ଧର୍ମ ଓ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବେଦ ଓ ରାଜାଙ୍କ ନୀତି ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ନ ଯଜ୍ଞଯୋଗୈର୍ନ ତପୋଭିରନ୍ଯୈର୍ନ ଯୋଗଯୁକ୍ତ୍ଯା ନ ସମର୍ଚନେନ । ତଥା ଵିଭୁସ୍ତୁଷ୍ଯତି ଦେଵଦେଵୋ ଯଥା ମହୀ ଦୈଵତତୋଷଣେନ
ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଦେବଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵେଦପ୍ରଵର୍ତକଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୈରେଵ ତୁଷ୍ଯେତ ତୋଷିତଂ ବ୍ରହ୍ମଦୈଵତମ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜାଣେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବେଦର ପ୍ରଚାରକ—ସେ କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ନରକେଽପି ଚିରଂ ମଗ୍ନାଃ ପୂର୍ଵଜା ଯେ କୁଲଦ୍ଵଯେ । ତଦୈଵ ଯାଂତି ତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯଦାର୍ଚ୍ଚତି ସୁତୋ ହରିମ୍
ଯେ ପୁର୍ବଜମାନେ ଦୁଇ ଗୋତ୍ରରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁଅ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
କିଂ ତେଷାଂ ଜୀଵିତେନେହ ପଶୁଵଚ୍ଚେଷ୍ଟିତେନ କିମ୍ । ଯେଷାଂ ନ ପ୍ରଵଣଂ ଚିତ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵେ ଜଗନ୍ମଯେ
ଯେମାନଙ୍କ ମନ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉନ୍ମୁଖ ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ କିମ୍ବା ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି କାର୍ଯ୍ୟର କଣ ମୂଲ୍ୟ ଅଛି?
ଧ୍ଯାନଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତୁ କେନଚିତ୍ । ଶ୍ରୂଯତାଂ ଭୂପକୈଵଲ୍ଯଂ କେଵଲଂ ମଲଵର୍ଜିତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ହେ ରାଜା, ଏହି ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର ମୋକ୍ଷ ଧ୍ୟାନକୁ ଶୁଣ।
ଯଥା ଦୀପୋ ନିଵାତସ୍ଥୋ ନିଶ୍ଚଲୋ ଵାଯୁଵର୍ଜିତଃ । ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ନାଶଯେତ୍ସର୍ଵମଂଧକାରଂ ମହାମତେ
ଯେପରି ଏକ ଦୀପ ବାୟୁ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରହି, ଜ୍ୱଳି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ହେ ମହାମତି—
ତଦ୍ଵଦ୍ଦୋଷଵିହୀନାତ୍ମା ଭଵତ୍ଯେଵ ନିରାମଯଃ । ନିରାଶୋ ନିଶ୍ଚଲୋ ଵୀରୋନମିତ୍ରଂ ନ ରିପୁସ୍ତଥା
ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟି ଦୂର କରିଥିବା ଆତ୍ମା ନିର୍ମଳ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ହୁଏ; ସେ ଆଶା ରହିତ, ଅଚଳ, ସାହସୀ, କାହାରି ବି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନୁହେଁ, ଏବଂ କାହାରି ବି ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ।
ଶୋକହର୍ଷୌ ଵିଷାଦଶ୍ଚ ନ ଲୋଭୋ ମତ୍ସରୋ ଭ୍ରମଃ । ସଂଭ୍ରମାଲାପମୋହୈଶ୍ଚ ସୁଖଦୁଃଖୈର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ଶୋକ, ଆନନ୍ଦ, ନିରାଶା, ଲୋଭ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଭ୍ରମ, ଅସ୍ଥିରତା, ଭ୍ରାନ୍ତି, ମୂଢତା ଓ ସୁଖ-ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଵିଷଯୈଶ୍ଚାପି ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ଇଂଦ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ । ତଦା ସ କେଵଲଜ୍ଞାନୀ କୈଵଲ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାଯତେ
ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଜ୍ଵାଲାକର୍ମପ୍ରସଂଗେନ ଦୀପସ୍ତୈଲଂ ପ୍ରଶୋଷଯେତ୍ । ଵର୍ତ୍ଯାଧାରେଣ ରାଜେଂଦ୍ର ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ଵାଯୁଵର୍ଜିତଃ
ଯେପରି ଦୀପର ଆଗୁନି ତାର ତେଲକୁ ଶୋଷି ନେଇଥାଏ, ଓ ବତିର ଆଧାରରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ ଓ ପବନର ଛୁଆଁରୁ ଦୂର ରହିଥାଏ, ରାଜାନ୍ତ।
କଜ୍ଜଲଂ ଵମତେ ପଶ୍ଚାତ୍ତୈଲସ୍ଯାପି ମହାମତେ । କୃଷ୍ଣା ସଂଦୃଶ୍ଯତେ ରେଖା ଦୀପସ୍ଯାଗ୍ରେ ମହାମତେ
ପରେ ଦୀପ ତେଲରୁ କାଳି ଚାଡ଼ିଦିଏ; ଦୀପର ଆଗରେ କଳା ଧାର ଦେଖାଯାଏ, ମହାମତି।
ସ୍ଵଯମାକୃଷ୍ଯ ତତ୍ତୈଲଂ ତେଜସା ନିର୍ମଲୋଭଵେତ୍ । କାଯେ ଚାଂତଃ ସ୍ଥିତସ୍ତଦ୍ଵତ୍କର୍ମତୈଲଂ ପ୍ରଶୋଷଯେତ୍
ଦୀପ ନିଜ ତେଜରେ ତେଲକୁ ଆକର୍ଷି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଏହିପରି ଦେହର ଭିତରେ ଥିବା କର୍ମର ତେଲ ଶୋଷି ନେଲେ, ଶୁଦ୍ଧତା ଆସେ।
ଵିଷଯାନ୍କଜ୍ଜଲଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାନ୍ସଂପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍ । ଜ୍ଵାଲାଵନ୍ନିର୍ମଲୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ଵଯମେଵ ପ୍ରକାଶଯେତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟକୁ କାଳି କରି ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ; ଆଗୁନି ପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ।
କ୍ରୋଧଲୋଭାଦିଭିଃ ସଂଜ୍ଞୈର୍ଵାଯୁଭିଃ ପରିଵର୍ଜିତଃ । ନିଃସ୍ପୃହୋ ନିଶ୍ଚଲୋ ଭୂତ୍ଵା ତେଜଶ୍ଚ ସ୍ଵଯମୁଜ୍ଜ୍ଵଲେତ୍
କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଓ ଏହାଦି ହବାର ପବନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଅଚଳ ହୋଇ, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପଶ୍ଯତେ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵସ୍ଥାନସ୍ଥଂ ସ୍ଵତେଜସା । କେଵଲଜ୍ଞାନରୂପୋଽଯଂ ମଯା ତେ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖେ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି।
ଧ୍ଯାନଂ ଚୈଵ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦ୍ଵିଵିଧଂ ତସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ । କେଵଲଜ୍ଞାନରୂପେଣ ଦୃଶ୍ଯତେ ପରଚକ୍ଷୁଷା
ଏବେ ମୁଁ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଧ୍ୟାନ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ସେ ପର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଯୋଗଯୁକ୍ତା ମହାତ୍ମାନଃ ପରମାର୍ଥପରାଯଣାଃ । ଯଂ ନ ପଶ୍ଯଂତି ମୁଗ୍ଧାସ୍ତୁ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଦର୍ଶକମ୍
ଯେମାନେ ଯୋଗରେ ଲିନ ଓ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; ମୂଢ଼ମନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ହସ୍ତପାଦଵିହୀନଶ୍ଚ ସର୍ଵତ୍ର ପରିଗଚ୍ଛତି । ସର୍ଵଂ ଗୃହ୍ଣାତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସ୍ଥାଵରଂ ଜଂଗମଂ ପୁନଃ
ହାତ ଓ ପାଦ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ଚଳିଯାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚଳ ଓ ଅଚଳ, ସେ ଧରିପାରନ୍ତି।