ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରାଦଯ ଏଵ ସ୍ଯୁର୍ନାମ୍ନାଽରାଧନତତ୍ପରାଃ । ନ ପୂଜନୈର୍ନ ଯଜନୈର୍ନ ଵ୍ରତୈରପି ମାଧଵଃ
ଜନନୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ କେବଳ ନାମସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଆରାଧନାରେ ଲିନ ରହନ୍ତି; ମାଧବ ରିତି, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ତୁଷ୍ଯତେ କେଵଲଂ ଭକ୍ତିପ୍ରିଯୋଽସୌ ସମୁଦାହୃତଃ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପତିଵ୍ରତାନାଂ ତୁ ପତିରେଵ ହି ଦୈଵତମ୍
ସେ କେବଳ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରିୟ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି। ପତିବ୍ରତା ଜନନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପତିଏ ଦେବତା।
ସ ତୁ ପୂଜ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ୍ଯା ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ । କର୍ତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚିଂତଯିତ୍ଵା ପତିଂ ହୃଦି
ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ସହିତ, ମନ, କଥା ଓ କାୟର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ହୃଦୟରେ ପତିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଚୈଵ ଭଵତି ନାମ୍ନା ଵୈ ଦେଵତାର୍ଚନମ୍ । ସର୍ଵେଽପ୍ଯାଗମମାର୍ଗେଣ କୁର୍ଯୁର୍ଵେଦାନୁକାରିଣା
ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ନାମସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାର ପୂଜା ହୁଏ। ସମସ୍ତେ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶିତ ବେଦୋଚିତ ପଥରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ତ୍ରୀଣାମପ୍ଯଧିକାରୋଽସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋରାରାଧନାଦିଷୁ । ପତିପ୍ରିଯରତାନାଂ ଚ ଶ୍ରୁତିରେଷା ସନାତନୀ
ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆରାଧନା ଓ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଧିକାରୀ। ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଲିନ ଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶ୍ରୁତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ।
ସ୍ଵକୁଲୋଚିତଧର୍ମେଣ ଯଦ୍ଯସ୍ଯ ଵିହିତଂ ଵ୍ରତମ୍ । ତତ୍ତଦେଵାଚରେଦ୍ଯସ୍ତୁ ତେନ ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ନିଜ ପରିବାରର ଉଚିତ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ପାଇଁ ଯେଉଁ ବ୍ରତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ତାହା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ହଵିଷାଗ୍ନୌ ଜଲେ ପୁଷ୍ପୈର୍ଧ୍ଯାନେନ ହୃଦଯେ ହରିମ୍ । ଯଜଂତି ସୂରଯୋ ନିତ୍ଯଂ ଜପେନ ରଵିମଂଡଲେ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସଦା ଅଗ୍ନିରେ ହବି, ପାଣିରେ, ଫୁଲରେ, ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଜପ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଅହିଂସା ପ୍ରଥମଂ ପୁଷ୍ପଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ କରଣଗ୍ରହଃ । ତୃତୀଯକଂ ଭୂତଦଯା ଚତୁର୍ଥଂ କ୍ଷାଂତିରେଵ ଚ
ଅହିଂସା ପ୍ରଥମ ପୁଷ୍ପ, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ; ତୃତୀୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟା, ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛି କ୍ଷମା।
ଶମସ୍ତୁ ପଂଚମଂ ପୁଷ୍ପଂ ଦମଃ ଷଷ୍ଠଂ ଚ ସପ୍ତମମ୍ । ଧ୍ଯାନଂ ସତ୍ଯଂ ଚାଷ୍ଟମଂ ଚ ହ୍ଯେତୈସ୍ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ଶାନ୍ତି ପଞ୍ଚମ ପୁଷ୍ପ, ଦମ ଛଅଟିଏ, ଧ୍ୟାନ ସାତଟିଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଅଠଟିଏ; ଏହିମାନେ ଦ୍ୱାରା କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଏତୈରେଵାଷ୍ଟଭିଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତୁଷ୍ଯତ୍ଯେଵାର୍ଚିତୋ ହରିଃ । ପୁଷ୍ପାଂତରାଣି ସଂତ୍ଯେଵ ବାହ୍ଯାନି ମନୁଜୋତ୍ତମ
ଏହି ଅଠଟି ପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା ହରି ପୂଜିତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ପୁଷ୍ପମାନେ କେବଳ ବାହ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଭକ୍ତ୍ଯା କୃତାନି ଯୈର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୂଜିତଃ ପରିତୁଷ୍ଯତି । ଵାରୁଣଂ ସଲିଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ସୌମ୍ଯଂ ଘୃତପଯୋଦଧି
ଭକ୍ତି ସହିତ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ବାରୁଣ୍ୟ ଜଳ, ଫୁଲ, ଶାନ୍ତ ଭେଟ, ଘିଅ, ଦୁଧ ଓ ଦହି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ।
ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତଥାନ୍ନାଦି ଆଗ୍ନେଯଂ ଧୂପଦୀପକମ୍ । ଫଲପୁଷ୍ପାଦିକଂ ଚୈଵ ଵାନସ୍ପତ୍ଯଂ ତୁ ପଂଚମମ୍
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଅନ୍ନ ଓ ଧାନ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଧୂପ ଓ ଦୀପ, ଫଳ ଓ ଫୁଲ, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛର ଦାନ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ପାର୍ଥିଵଂ କୁଶମୂଲାଦ୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯଂ ଗଂଧଚଂଦନମ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧାଖ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁପୁଷ୍ପଂ ଚ ଵାଦ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପୃଥିବୀରୁ ମିଳୁଥିବା କୁଶ ଓ ମୂଳ, ବାୟୁ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଫୁଲ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ—ଏହି ସବୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାର ଉପକରଣ ଭାବେ ମନେ କରାଯାଏ।
ଏଭିସ୍ତୁପୂଜିତଃ ପୁଷ୍ପୈରପି ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି । ସୂର୍ଯୋଽଗ୍ନିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋଗାଵୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଖଂ ମରୁଜ୍ଜଲମ୍
ଏହି ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ବୈଷ୍ଣବ, ଆକାଶ, ବାୟୁ ଓ ଜଳ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାର ଅଂଶ।
ଭୂରାତ୍ମା ସର୍ଵଭୂତାନି ପୂଜାସ୍ଥାନାନି ଵା ହରେଃ । ସୂର୍ଯ୍ଯେ ତୁ ମଂତ୍ରଜାପ୍ଯେନ ହଵିଷାଗ୍ନୌ ଯଜେତ୍ତତଃ
ପୃଥିବୀ, ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ଏହି ସବୁ ହରିଙ୍କ ପୂଜା ସ୍ଥାନ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଦ୍ୱାରା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ।
ଆତିଥ୍ଯେନ ତୁ ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯେ ଗୋଷୁ ଗ୍ରାସରସାଦିନା । ଵୈଷ୍ଣଵେ ବଂଧୁସତ୍କୃତ୍ଯା ହୃଦଯେ ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠଯା
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ଗାଈଙ୍କୁ ଘାସ ଓ ଜଳ ଦେଇ, ବୈଷ୍ଣବ ପରିବାରକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ରୁହି—ଏହିପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵାଯୌ ମୁଖ୍ଯଧିଯା ତୋଯେ ଦ୍ରଵ୍ଯୈସ୍ତୋଯପୁରସ୍କୃତୈଃ । ସ୍ଥଂଡିଲେ ମଂତ୍ରହୃଦଯୈର୍ଭୋଗୈରାତ୍ମାନମାତ୍ମନି
ବାୟୁକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଜଳକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ପୃଥିବୀରେ ହୃଦୟର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ନିଜକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅର୍ପଣ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ସମତ୍ଵେନାର୍ଚଯେଦ୍ଵିଭୁମ୍ । ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷ୍ଵେତେଷୁ ତଦ୍ରୂପଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଂବୁଜୈଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମଧାରୀ ତାଙ୍କ ରୂପରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଯୁକ୍ତଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାଂତଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ନର୍ଚ୍ଚେତ୍ସମାହିତଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ପୂଜିତୈରେଵ ପୂଜିତୋଽଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଚାରିଟି ହାତ, ଶାନ୍ତ ରୂପ ଓ ଏହି ଚିହ୍ନଧାରୀ ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତୈଶ୍ଚ ତୈର୍ଭୂପ ଭଵେନ୍ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତୋ ଵିଭୁଃ । ନିଗମୋ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଯଦାଧାରେ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଦି ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେଇ ଭାବେ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ବେଦ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାରିତ।
ଵିପ୍ରାସ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵୀମୂର୍ତିଃ ପାଵନୀ ପରମା ମତା
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର ରୂପ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ।
ସର୍ଵଂ ଶୁଭଂ ଜଗତି ଧର୍ମତ ଏଵ ଲଭ୍ଯଂ ଧର୍ମୋ ଗତିର୍ନିଗମତୋ ନୃପଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାତ୍ । ନୂନଂ ତଯୋରପି ଗତିର୍ଭୁଵି ଭୂମିଦେଵାସ୍ତୈରର୍ଚିତୈରିହ ଜଗତ୍ପତିରର୍ଚିତଃ ସ୍ଯାତ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ କେବଳ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ; ଧର୍ମ ଓ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବେଦ ଓ ରାଜାଙ୍କ ନୀତି ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ନ ଯଜ୍ଞଯୋଗୈର୍ନ ତପୋଭିରନ୍ଯୈର୍ନ ଯୋଗଯୁକ୍ତ୍ଯା ନ ସମର୍ଚନେନ । ତଥା ଵିଭୁସ୍ତୁଷ୍ଯତି ଦେଵଦେଵୋ ଯଥା ମହୀ ଦୈଵତତୋଷଣେନ
ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଦେବଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵେଦପ୍ରଵର୍ତକଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୈରେଵ ତୁଷ୍ଯେତ ତୋଷିତଂ ବ୍ରହ୍ମଦୈଵତମ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜାଣେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବେଦର ପ୍ରଚାରକ—ସେ କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ନରକେଽପି ଚିରଂ ମଗ୍ନାଃ ପୂର୍ଵଜା ଯେ କୁଲଦ୍ଵଯେ । ତଦୈଵ ଯାଂତି ତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯଦାର୍ଚ୍ଚତି ସୁତୋ ହରିମ୍
ଯେ ପୁର୍ବଜମାନେ ଦୁଇ ଗୋତ୍ରରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁଅ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
କିଂ ତେଷାଂ ଜୀଵିତେନେହ ପଶୁଵଚ୍ଚେଷ୍ଟିତେନ କିମ୍ । ଯେଷାଂ ନ ପ୍ରଵଣଂ ଚିତ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵେ ଜଗନ୍ମଯେ
ଯେମାନଙ୍କ ମନ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉନ୍ମୁଖ ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ କିମ୍ବା ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି କାର୍ଯ୍ୟର କଣ ମୂଲ୍ୟ ଅଛି?
ଧ୍ଯାନଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତୁ କେନଚିତ୍ । ଶ୍ରୂଯତାଂ ଭୂପକୈଵଲ୍ଯଂ କେଵଲଂ ମଲଵର୍ଜିତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ହେ ରାଜା, ଏହି ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର ମୋକ୍ଷ ଧ୍ୟାନକୁ ଶୁଣ।
ଯଥା ଦୀପୋ ନିଵାତସ୍ଥୋ ନିଶ୍ଚଲୋ ଵାଯୁଵର୍ଜିତଃ । ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ନାଶଯେତ୍ସର୍ଵମଂଧକାରଂ ମହାମତେ
ଯେପରି ଏକ ଦୀପ ବାୟୁ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରହି, ଜ୍ୱଳି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ହେ ମହାମତି—
ତଦ୍ଵଦ୍ଦୋଷଵିହୀନାତ୍ମା ଭଵତ୍ଯେଵ ନିରାମଯଃ । ନିରାଶୋ ନିଶ୍ଚଲୋ ଵୀରୋନମିତ୍ରଂ ନ ରିପୁସ୍ତଥା
ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟି ଦୂର କରିଥିବା ଆତ୍ମା ନିର୍ମଳ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ହୁଏ; ସେ ଆଶା ରହିତ, ଅଚଳ, ସାହସୀ, କାହାରି ବି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନୁହେଁ, ଏବଂ କାହାରି ବି ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ।
ଶୋକହର୍ଷୌ ଵିଷାଦଶ୍ଚ ନ ଲୋଭୋ ମତ୍ସରୋ ଭ୍ରମଃ । ସଂଭ୍ରମାଲାପମୋହୈଶ୍ଚ ସୁଖଦୁଃଖୈର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ଶୋକ, ଆନନ୍ଦ, ନିରାଶା, ଲୋଭ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଭ୍ରମ, ଅସ୍ଥିରତା, ଭ୍ରାନ୍ତି, ମୂଢତା ଓ ସୁଖ-ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।