ଯନ୍ମାଯଯା ତତଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ଯଚ୍ଛତି ସୋଽଚ୍ଯୁତଃ । ପୁତ୍ରାନ୍କଲତ୍ରଂ ଦୀର୍ଘାଯୂ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗକମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟାପିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଇ ଅଚ୍ୟୁତ। ପୁଅ, ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ, ସମସ୍ତ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ସ ଦଦ୍ଯାଦୀପ୍ସିତଂ ସର୍ଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜିତୋଽଜିତଃ । କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ତତ୍ପରା ଯେ ହି ମାନଵାଃ
ଅଜିତଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଲେ ସେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ ବାଣୀରେ ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭଜନ କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ଵ୍ରତାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପ୍ରୀତଯେ ଭୂପସତ୍ତମ । ଅହିଂସାସତ୍ଯମସ୍ତେଯଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯମକଲ୍ପତା
ମୁଁ ଏହାଁମାନଙ୍କର ବ୍ରତଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କହିବି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହାମାନେ ହେଉଛି: ଅହିଂସା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଚୋରି ନ କରିବା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଲ୍ପ ଆସକ୍ତି।
ଏତାନି ମାନସାନ୍ଯାହୁର୍ଵ୍ରତାନି ହରିତୁଷ୍ଟଯେ । ଏକଭକ୍ତଂ ତଥା ନକ୍ତମୁପଵାସମଯାଚିତମ୍
ଏହିମାନେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ମନର ବ୍ରତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ସହିତ, ଦିନକୁ ଏକଥର ଖାଇବା, ରାତିରେ ଉପବାସ ଓ ଭିକ୍ଷା ନେବା ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ କାଯିକଂ ପୁଂସାଂ ଵ୍ରତମୁକ୍ତଂ ନରେଶ୍ଵର । ଵେଦସ୍ଯାଧ୍ଯଯନଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ କୀର୍ତନଂ ସତ୍ଯଭାଷଣମ୍
ଏଭଳି ମାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶରୀରୀକ ବ୍ରତ କୁହାଯାଇଛି, ରାଜା। ବେଦ ପଢ଼ିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୀର୍ତି କରିବା ଓ ସତ୍ୟ କହିବା।
ଅପୈଶୁନ୍ଯମିଦଂ ରାଜନ୍ଵାଚିକଂ ଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍ । ଚକ୍ରାଯୁଧସ୍ଯ ନାମାନି ସଦା ସର୍ଵତ୍ର କୀର୍ତଯେତ୍
ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା ନ କରିବା, ରାଜା, ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଚିକ ବ୍ରତ। ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କର ନାମ ସବୁବେଳେ ଏବଂ ସବୁଠାରେ କୀର୍ତି କରିବା ଉଚିତ।
ନାଶୌଚଂ କୀର୍ତନେ ତସ୍ଯ ସ ପଵିତ୍ରକରୋ ଯତଃ । ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଚାରଵତା ପୁରୁଷେଣ ପରଃ ପୁମାନ୍
ତାଙ୍କର କୀର୍ତିରେ କୌଣସି ଅଶୁଚି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପବିତ୍ରତା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର ଆଚରଣ ଅନୁସରେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଵିଷ୍ଣୁରାରାଧ୍ଯତେ ପଂଥା ନାନ୍ଯଃ ସଂତୋଷକାରଣମ୍ । ପତିପ୍ରିଯହିତାଭିଶ୍ଚ ମନୋଵାକ୍କାଯସଂଯମୈଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ; କେବଳ ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରକୁ ସଂଯମ କରି, ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।
ଵ୍ରତୈରାରାଧ୍ଯତେ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଵାସୁଦେଵୋ ଦଯାନିଧିଃ । ଆଗମୋକ୍ତେନ ମାର୍ଗେଣ ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରୈରପିପୂଜନମ୍
ଏହି ବ୍ରତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜନନୀମାନେ କୃପାର ଧାମ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶିତ ପଥରେ, ଜନନୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି।
କର୍ତଵ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣଚଂଦ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜାତିଵରରୂପିଣଃ । ତ୍ରଯୋଵର୍ଣାସ୍ତୁ ଵେଦୋକ୍ତମାର୍ଗାରାଧନତତ୍ପରାଃ
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତିନି ଜାତି ବେଦ ଉପଦେଶିତ ପଥରେ ଅର୍ପିତ ହୋଇ ଆରାଧନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।
ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରାଦଯ ଏଵ ସ୍ଯୁର୍ନାମ୍ନାଽରାଧନତତ୍ପରାଃ । ନ ପୂଜନୈର୍ନ ଯଜନୈର୍ନ ଵ୍ରତୈରପି ମାଧଵଃ
ଜନନୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ କେବଳ ନାମସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଆରାଧନାରେ ଲିନ ରହନ୍ତି; ମାଧବ ରିତି, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ତୁଷ୍ଯତେ କେଵଲଂ ଭକ୍ତିପ୍ରିଯୋଽସୌ ସମୁଦାହୃତଃ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପତିଵ୍ରତାନାଂ ତୁ ପତିରେଵ ହି ଦୈଵତମ୍
ସେ କେବଳ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରିୟ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି। ପତିବ୍ରତା ଜନନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପତିଏ ଦେବତା।
ସ ତୁ ପୂଜ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ୍ଯା ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ । କର୍ତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚିଂତଯିତ୍ଵା ପତିଂ ହୃଦି
ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ସହିତ, ମନ, କଥା ଓ କାୟର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ହୃଦୟରେ ପତିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଚୈଵ ଭଵତି ନାମ୍ନା ଵୈ ଦେଵତାର୍ଚନମ୍ । ସର୍ଵେଽପ୍ଯାଗମମାର୍ଗେଣ କୁର୍ଯୁର୍ଵେଦାନୁକାରିଣା
ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ନାମସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାର ପୂଜା ହୁଏ। ସମସ୍ତେ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶିତ ବେଦୋଚିତ ପଥରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ତ୍ରୀଣାମପ୍ଯଧିକାରୋଽସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋରାରାଧନାଦିଷୁ । ପତିପ୍ରିଯରତାନାଂ ଚ ଶ୍ରୁତିରେଷା ସନାତନୀ
ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆରାଧନା ଓ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଧିକାରୀ। ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଲିନ ଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶ୍ରୁତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ।
ସ୍ଵକୁଲୋଚିତଧର୍ମେଣ ଯଦ୍ଯସ୍ଯ ଵିହିତଂ ଵ୍ରତମ୍ । ତତ୍ତଦେଵାଚରେଦ୍ଯସ୍ତୁ ତେନ ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ନିଜ ପରିବାରର ଉଚିତ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ପାଇଁ ଯେଉଁ ବ୍ରତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ତାହା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ହଵିଷାଗ୍ନୌ ଜଲେ ପୁଷ୍ପୈର୍ଧ୍ଯାନେନ ହୃଦଯେ ହରିମ୍ । ଯଜଂତି ସୂରଯୋ ନିତ୍ଯଂ ଜପେନ ରଵିମଂଡଲେ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସଦା ଅଗ୍ନିରେ ହବି, ପାଣିରେ, ଫୁଲରେ, ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଜପ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଅହିଂସା ପ୍ରଥମଂ ପୁଷ୍ପଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ କରଣଗ୍ରହଃ । ତୃତୀଯକଂ ଭୂତଦଯା ଚତୁର୍ଥଂ କ୍ଷାଂତିରେଵ ଚ
ଅହିଂସା ପ୍ରଥମ ପୁଷ୍ପ, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ; ତୃତୀୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟା, ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛି କ୍ଷମା।
ଶମସ୍ତୁ ପଂଚମଂ ପୁଷ୍ପଂ ଦମଃ ଷଷ୍ଠଂ ଚ ସପ୍ତମମ୍ । ଧ୍ଯାନଂ ସତ୍ଯଂ ଚାଷ୍ଟମଂ ଚ ହ୍ଯେତୈସ୍ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ଶାନ୍ତି ପଞ୍ଚମ ପୁଷ୍ପ, ଦମ ଛଅଟିଏ, ଧ୍ୟାନ ସାତଟିଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଅଠଟିଏ; ଏହିମାନେ ଦ୍ୱାରା କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଏତୈରେଵାଷ୍ଟଭିଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତୁଷ୍ଯତ୍ଯେଵାର୍ଚିତୋ ହରିଃ । ପୁଷ୍ପାଂତରାଣି ସଂତ୍ଯେଵ ବାହ୍ଯାନି ମନୁଜୋତ୍ତମ
ଏହି ଅଠଟି ପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା ହରି ପୂଜିତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ପୁଷ୍ପମାନେ କେବଳ ବାହ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଭକ୍ତ୍ଯା କୃତାନି ଯୈର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୂଜିତଃ ପରିତୁଷ୍ଯତି । ଵାରୁଣଂ ସଲିଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ସୌମ୍ଯଂ ଘୃତପଯୋଦଧି
ଭକ୍ତି ସହିତ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ବାରୁଣ୍ୟ ଜଳ, ଫୁଲ, ଶାନ୍ତ ଭେଟ, ଘିଅ, ଦୁଧ ଓ ଦହି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ।
ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତଥାନ୍ନାଦି ଆଗ୍ନେଯଂ ଧୂପଦୀପକମ୍ । ଫଲପୁଷ୍ପାଦିକଂ ଚୈଵ ଵାନସ୍ପତ୍ଯଂ ତୁ ପଂଚମମ୍
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଅନ୍ନ ଓ ଧାନ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଧୂପ ଓ ଦୀପ, ଫଳ ଓ ଫୁଲ, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛର ଦାନ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ପାର୍ଥିଵଂ କୁଶମୂଲାଦ୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯଂ ଗଂଧଚଂଦନମ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧାଖ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁପୁଷ୍ପଂ ଚ ଵାଦ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପୃଥିବୀରୁ ମିଳୁଥିବା କୁଶ ଓ ମୂଳ, ବାୟୁ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧି ଚନ୍ଦନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଫୁଲ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ—ଏହି ସବୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାର ଉପକରଣ ଭାବେ ମନେ କରାଯାଏ।
ଏଭିସ୍ତୁପୂଜିତଃ ପୁଷ୍ପୈରପି ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସୀଦତି । ସୂର୍ଯୋଽଗ୍ନିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋଗାଵୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଖଂ ମରୁଜ୍ଜଲମ୍
ଏହି ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ବୈଷ୍ଣବ, ଆକାଶ, ବାୟୁ ଓ ଜଳ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାର ଅଂଶ।
ଭୂରାତ୍ମା ସର୍ଵଭୂତାନି ପୂଜାସ୍ଥାନାନି ଵା ହରେଃ । ସୂର୍ଯ୍ଯେ ତୁ ମଂତ୍ରଜାପ୍ଯେନ ହଵିଷାଗ୍ନୌ ଯଜେତ୍ତତଃ
ପୃଥିବୀ, ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ଏହି ସବୁ ହରିଙ୍କ ପୂଜା ସ୍ଥାନ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଦ୍ୱାରା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ।
ଆତିଥ୍ଯେନ ତୁ ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯେ ଗୋଷୁ ଗ୍ରାସରସାଦିନା । ଵୈଷ୍ଣଵେ ବଂଧୁସତ୍କୃତ୍ଯା ହୃଦଯେ ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠଯା
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ଗାଈଙ୍କୁ ଘାସ ଓ ଜଳ ଦେଇ, ବୈଷ୍ଣବ ପରିବାରକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ରୁହି—ଏହିପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵାଯୌ ମୁଖ୍ଯଧିଯା ତୋଯେ ଦ୍ରଵ୍ଯୈସ୍ତୋଯପୁରସ୍କୃତୈଃ । ସ୍ଥଂଡିଲେ ମଂତ୍ରହୃଦଯୈର୍ଭୋଗୈରାତ୍ମାନମାତ୍ମନି
ବାୟୁକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଜଳକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ପୃଥିବୀରେ ହୃଦୟର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ନିଜକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅର୍ପଣ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ସମତ୍ଵେନାର୍ଚଯେଦ୍ଵିଭୁମ୍ । ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷ୍ଵେତେଷୁ ତଦ୍ରୂପଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଂବୁଜୈଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମଧାରୀ ତାଙ୍କ ରୂପରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଯୁକ୍ତଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାଂତଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ନର୍ଚ୍ଚେତ୍ସମାହିତଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ପୂଜିତୈରେଵ ପୂଜିତୋଽଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଚାରିଟି ହାତ, ଶାନ୍ତ ରୂପ ଓ ଏହି ଚିହ୍ନଧାରୀ ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତୈଶ୍ଚ ତୈର୍ଭୂପ ଭଵେନ୍ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତୋ ଵିଭୁଃ । ନିଗମୋ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଯଦାଧାରେ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଦି ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେଇ ଭାବେ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ବେଦ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାରିତ।