ଵିନ୍ଯସ୍ତା କଂବୁକଂଠେଽସ୍ଯା ଭାତି ଗୁଂଜାଵଲି ଶୁଭା । ପରୋକ୍ଷେପି ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କାଂତିଭିଶ୍ଚ ସ୍ମରାର୍ଦିତା
ତାଙ୍କର ଶଂଖ ଗଳାରେ ଗୁଞ୍ଜା ମାଳା ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଚମକୁଛି; କୃଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଆଶାରେ ତପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ସଖୀଭିର୍ଵାଦଯଂତୀଭିର୍ଗାଯଂତୀ ସୁସ୍ଵରଂ ପରମ୍ । ନର୍ତ୍ତଯେତ୍ପ୍ରିଯଵେଷେଣ ଵେଷଯିତ୍ଵା ଵଧୂମିମାମ୍
ସଖୀମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ବଜାଉଥିବା, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଉଥିବା, ସେ ପ୍ରିୟା ଭୂଷା ରେ ନୃତ୍ୟ କରାନ୍ତି ଏବଂ ଏହି ବଧୂକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରନ୍ତି।
ଵାରଂଵାରଂ ଚ ଗୋଵିଂଦଂ ଭାଵେନାଲିଂଗ୍ଯ ଚୁଂବତି । ପ୍ରିଯାସୌ ସର୍ଵଗୋପୀନାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାପ୍ଯତିଵଲ୍ଲଭା
ବାରମ୍ବାର ଭାବରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଗୋପୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟା ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଆଦରଣୀୟ।
ଶ୍ଵେତକେତୋଃ ସୁତଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ । ସର୍ଵମେଵ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରଚଂଡଂ ତପ ଆସ୍ଥିତଃ
ଶ୍ୱେତକେତୁଙ୍କ ପୁଅ ଜଣେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମୁରାରେଃ ସେଵିତପଦାଂ ସୁଧାମଧୁରନାଦିନୀମ୍ । ଗୋଵିଂଦସ୍ଯ ପ୍ରିଯାଂ ଶକ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦିଦୁର୍ଗମାମ୍
ମୁରାରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ସେବନ କରୁଥିବା, ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱର ଅମୃତ ଭଳି ମଧୁର, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶକ୍ତି।
ଭଜଂତୀମେକଭାଵେନ ଶ୍ରିଯମେଵ ମନୋହରାମ୍ । ଧ୍ଯାଯଞ୍ଜଜାପ ସତତଂ ମଂତ୍ରମେକାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ମନୋହର ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଭଜି, ସେଠିଏ ଚିନ୍ତା କରି, ସଦା ଏକାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିଥାଏ।
ହସିତଂ ସକଲଂ କୃତ୍ଵା ବତମାଯେଷୁ ଯୋଜଯନ୍ । କାଂତ୍ଯାଦିଭିର୍ହସଂତୀଭିର୍ଵାସଯଂତ୍ଯଭିତୋ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତକୁ ହସିଉଠାଇ, ସେ ମାୟା ସହିତ ସଂଯୋଗ କରାଏ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଜଗତକୁ ଚମକୁଥିବା ଜୀବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦିଏ।
ଵସଂତେ ଵସତେତ୍ଯେଵଂ ମଂତ୍ରାର୍ଥଂ ଚିଂତଯନ୍ସଦା । ସୋଽପି କଲ୍ପଦ୍ଵଯେନୈଵ ସିଦ୍ଧୋଽତ୍ର ଜନିମାପ୍ତଵାନ୍
‘ବସନ୍ତରେ ବସିଥାଏ’—ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ସଦା ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଦୁଇ କଳ୍ପ ଧରି ଏହି ଜନ୍ମରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।
ସେଯଂ ବାଲାଯତେ ପୁତ୍ରୀ କୃଶାଂଗୀ କୁଡ୍ମଲସ୍ତନୀ । ମୁକ୍ତାଵଲିଲସତ୍କଂଠୀ ଶୁଦ୍ଧକୌଶେଯଵାସିନୀ
ସେ ଏକ ଶିଶୁ କନ୍ୟା ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଶରୀର କ୍ଷୀଣ, ଅଧଉନ୍ମୁକ୍ତ ଅଂଶ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଗଳାରେ ଝଲମଲ, ଶୁଧ୍ଧ କୌଶେୟ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ମୁକ୍ତାଚ୍ଛୁରିତମଂଜୀରକଂକଣାଂଗଦମୁଦ୍ରିକା । ବିଭ୍ରତୀ କୁଂଡଲେ ଦିଵ୍ଯେ ଅମୃତସ୍ରାଵିଣୀ ଶୁଭେ
ମୁକ୍ତା ଲଗା ଗୁଂଜନ, କଙ୍କଣ, ବାହୁଡ଼ି, ଅଂଗୁଠି ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଓ ଅମୃତ ଝରୁଥିବା।
ଵୃତ୍ତକସ୍ତୂରିକାଵେଣୀ ମଧ୍ଯେ ସିଂଦୂରବିଂଦୁଵତ୍ । ଦଧାନା ଚିତ୍ରକଂ ଭାଲେ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚଂଦନଚିତ୍ରକୈଃ
ଗୋଲାକାର କସ୍ତୂରୀ ଚୁଟିକୁ ମଧ୍ୟରେ ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁ ଦେଇ ସଜାଇଛନ୍ତି, ଭାଲରେ ଚିତ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନ ରେଖା ଲଗାଇଛନ୍ତି।
ଯା ସୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶାଂତା ଜପଂତୀ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଆସୀଚ୍ଚଂଦ୍ରପ୍ରଭୋ ନାମ ରାଜର୍ଷିଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ
ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ପରମ ପଦ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଛନ୍ତି; ଏକ ରାଜା ଋଷି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଦେଖିବାକୁ ମଧୁର।
ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦେନ ପୁତ୍ରୋଽଭୂନ୍ମଧୁରାକୃତିଃ । ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ କୌମାରାଵଧି ଵୈଷ୍ଣଵଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧୁର ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରଧ୍ୱଜ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ବାଳ୍ୟାବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଥିଲେ।
ସ ରାଜା ସୁସୁତଂ ସୌମ୍ଯଂ ସୁସ୍ଥିରଂ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକମ୍ । ଆଦେଶଯଦ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍ମଂତ୍ରଂ ପରମଷ୍ଟାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ପୁଅକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଠାରୁ ପରମ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ।
ଅଭିଷିଚ୍ଯମାନଃ ସ ଶିଶୁର୍ମଂତ୍ରାମୃତମଯୈର୍ଜଲୈଃ । ତତ୍କ୍ଷଣେ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ନତ୍ଵୋଦଶ୍ରୁପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ମନ୍ତ୍ର ଅମୃତରେ ମିଶା ଜଳରେ ଅଭିଷେକ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଶିଶୁ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ଆସିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ସ ଵୈ ବାଲଃ ଶୁଚିଵସ୍ତ୍ରଧରଃ ଶୁଚିଃ । ହାରନୂପୁରସୂତ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ଗ୍ରୈଵେଯାଂଗଦକଂକଣୈଃ
ସେହି ଦିନ, ସେ ପୁଅ ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହାର, ନୂପୁର, ସୂତ୍ର, ଗଳାର ମାଳା, ବାହୁଡ଼ି, କଙ୍କଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ।
ଵିଭୂଷିତୋ ହରେର୍ଭକ୍ତିମୁପସ୍ପୃଶ୍ଯାମଲାଶଯଃ । ଵିଷ୍ଣୋରାଯତନଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥିତ୍ଵୈକାକୀ ଵ୍ଯଚିଂତଯତ୍
ଏଭଳି ଭୂଷିତ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ଏକାକୀ ଦଢ଼ି ଚିନ୍ତା କଲେ।
କଥଂ ଭଜାମି ତଂ ଭକ୍ତଂ ମୋହନଂ ଗୋପଯୋଷିତାମ୍ । ଵିକ୍ରୀଡଂତଂ ସଦା ତାଭିଃ କାଲିଂଦୀପୁଲିନେ ଵନେ
କିପରି ମୁଁ ସେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଜିବି, ଯିଏ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିଥାନ୍ତି, ଯିଏ ସଦା କାଳିନ୍ଦୀ ତଟର ଅରଣ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳନ୍ତି?
ଇତ୍ଥମତ୍ଯାକୁଲମତିଶ୍ଚିଂତଯନ୍ନେଵ ବାଲକଃ । ଅଥାପପରମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସ୍ଵପ୍ନଂ ଚ ସମଵାପ୍ଯତ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ସେ ପୁଅ ପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଓ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ପାଇଲେ।
ଆସୀତ୍କୃଷ୍ଣପ୍ରତିକୃତିଃ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଶୋଭନା । ଶିଲାମଯୀ ସ୍ଵର୍ଣପୀଠେ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା
ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ କୃଷ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଗଲା, ପାଥରରେ ତିଆରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ।
ସାଭୂଦିଂଦୀଵରଶ୍ଯାମା ସ୍ନିଗ୍ଧଲାଵଣ୍ଯଶାଲିନୀ । ତ୍ରିଭଂଗଲଲିତାକାର ଶିଖଂଡୀ ପିଚ୍ଛଭୂଷଣା
ସେ ନୀଳ କମଳ ଭଳି କଳା, ମୃଦୁ ରୂପରେ ଚମକୁଥିବା, ତିନିଭାଙ୍ଗ ଭାବରେ ଶୋଭିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂର ପିଞ୍ଜର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
କୂଜଯଂତୀ ମୁଦା ଵେଣୁଂ କାଂଚନୀମଧରେଽର୍ପିତାମ୍ । ଦକ୍ଷସଵ୍ଯଗତାଭ୍ଯାଂ ଚ ସୁଂଦରୀଭ୍ଯାଂ ନିଷେଵିତାମ୍
ଅନନ୍ଦରେ ସୁନା ଵାଁଶୀ ଠୋଠରେ ଧରି ବାଜାଉଛନ୍ତି, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ପାଖରେ ଦୁଇ ଶୁଭ୍ରାଙ୍ଗନା ସେବା କରୁଛନ୍ତି।
ଵର୍ଦ୍ଧଯଂତୀଂ ତଯୋଃ କାମଂ ଚୁଂବନାଶ୍ଲେଷଣାଦିଭିଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜଃ କୃଷ୍ଣଂ ତାଦୃଗ୍ଵେଷଵିଲାସିନମ୍
ଚୁମ୍ବନ, ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷା ବଢ଼ୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଚିତ୍ରଧ୍ୱଜ ଏମିତି ରୂପ ଓ ଭୂଷାରେ ମନୋମୋହନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଵନମ୍ଯ ଶିରସ୍ତସ୍ମୈ ପୁରୋ ଲଜ୍ଜିତମାନସଃ । ଅଥୋଵାଚ ହରିର୍ଦକ୍ଷପାର୍ଶ୍ଵଗାଂ ପ୍ରେଯସୀଂ ହସନ୍
ଲଜ୍ଜାରେ ମନ ଭରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ ହରି। ତାପରେ, ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହସି ହସି କହିଲେ।
ସଲଜ୍ଜଂ ପରମଂ ଚୈନଂ ସ୍ଵଶରୀରାସନାଗତମ୍ । ନିର୍ମାଯାତ୍ମସମଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଯୁଵତୀରୂପମଦ୍ଭୁତମ୍
ଲଜ୍ଜାଭାବରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱ ଦେହରେ ବସିଥିବା, ନିଜ ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁବତୀ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ।
ଚିଂତଯସ୍ଵ ଶରୀରେଣ ହ୍ଯଭେଦଂ ମୃଗଲୋଚନେ । ଅଥୋ ତ୍ଵଦଂଗତେଜୋଭିଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଦ୍ରୂପମାପ୍ସ୍ଯତି
ହରିଣୀନୟନି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ଦେହର ଏକତାକୁ ଚିନ୍ତା କର। ତାପରେ, ତୁମ ଅଙ୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଛୁଇଁଲେ, ସେ ତୁମ ରୂପ ଧାରଣ କରିବେ।
ତତଃ ସା ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷୀ ଗତ୍ଵା ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜାଂତିକମ୍ । ନିଜାଂଗକୈସ୍ତଦଂଗାନାମଭେଦଂ ଧ୍ଯାଯତୀ ସ୍ଥିତା
ତାପରେ, ପଦ୍ମପତ୍ରନୟନୀ ସେ ଚିତ୍ରଧ୍ୱଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଓ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସହ ନିଜ ଅଙ୍ଗର ଏକତା ଧ୍ୟାନ କରି ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ।
ଅଥାସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଂଗତେଜାଂସି ତଦଂଗଂ ପର୍ଯପୂରଯନ୍ । ସ୍ତନଯୋର୍ଜ୍ଯୋତିଷା ଜାତୌ ପୀନୌ ଚାରୁପଯୋଧରୌ
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ରୂପକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଷଣ୍ଢ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ଦୁଇଟି ଭରି ଓ ମନୋହର ଅଂଶ ଉପଜିଲା।
ନିତଂବଜ୍ଯୋତିଷା ଜାତଂ ଶ୍ରୋଣିବିଂବଂ ମନୋହରମ୍ । କୁଂତଲଜ୍ଯୋତିଷା କେଶପାଶୋଽଭୂତ୍କରଯୋଃ କରୌ
ତାଙ୍କ ନିତମ୍ବର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ଆକର୍ଷକ ଶ୍ରୋଣି ଉପଜିଲା; କେଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ଘନ କେଶପାଶ ହେଲା; ହାତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ହାତ ହେଲା।
ସର୍ଵମେଵଂ ସୁସଂପନ୍ନଂ ଭୂଷାଵାସଃ ସ୍ରଗାଦିକମ୍ । କଲାସୁ କୁଶଲା ଜାତା ସୌରଭେନାଂତରାତ୍ମନି
ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ, ଭୂଷଣ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ତିଆରି ହେଲା। ସେ କଳାରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ମନ ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।