ତଂ ଭକ୍ତିକାମଂ ପତିତଂ ଧରଣ୍ଯାମାଯାସିତୋସ୍ମୀତି ଵଦଂତମୁଚ୍ଚୈଃ । ଦଂଡପ୍ରଣାମସ୍ଯ ଭୁଜୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ପସ୍ପର୍ଶ ହର୍ଷୋପଚିତେକ୍ଷଣେନ
ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡିଥିବା ଦେଖି, 'ମୁଁ ଦୁଃଖିତ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହୁଥିବା, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡବତ୍ କରୁଥିବା ହାତ ଧରି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରିଯାରୂପଂ ଲବ୍ଧଵଂତଂ ଶୁକଂ ହରିଃ । ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରିଯତମା ଭଦ୍ରେ ସଦା ତିଷ୍ଠ ମମାଂତିକେ
ହରି ନିଜ ପ୍ରିୟ ରୂପ ପାଇଥିବା ଶୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରୁହ।'
ମଦ୍ରୂପଂ ଚିଂତଯଂତୀ ଚ ପ୍ରେମାସ୍ପଦମୁପାଗତା । ଦ୍ଵେ ଚ ମୁଖ୍ଯତମେ ଗୋପ୍ଯୌ ସମାନଵଯସୀ ଶୁଭେ
ମୋ ରୂପକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ତୁମେ ପ୍ରେମର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲ, ଏବଂ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋପୀ, ଏକେ ବୟସର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଏକଵ୍ରତେ ଏକନିଷ୍ଠେ ଏକନକ୍ଷତ୍ରନାମନୀ । ତପ୍ତଜାଂବୂନଦପ୍ରଖ୍ଯା ତତ୍ରୈଵାନ୍ଯା ତଡିତ୍ପ୍ରଭା
ଏକ ନିୟମରେ, ଏକ ଭକ୍ତିରେ, ଏକ ନକ୍ଷତ୍ର ନାମରେ, ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକେ, ଅନ୍ୟଜଣ ତଡିତ୍ ପ୍ରଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଏକାନିଦ୍ରା ଯମାଣାକ୍ଷୀ ପରା ସୌମ୍ଯାଯତେକ୍ଷଣା । ସୋଽର୍ଚଯତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ହରେଃ ସଵ୍ଯଦକ୍ଷିଣେ
ଏକ ନିଦ୍ରାହୀନ, ଯମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ଆଖି, ଅନ୍ୟଜଣ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଦୃଷ୍ଟି; ଦୁହେଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ବାମ ଓ ଡାହାଣ ପଟେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ସ କଲ୍ପାଂତେ ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗୋକୁଲେଽଭୂନ୍ମହାତ୍ମନଃ । ଉପନଂଦସ୍ଯ ଦୁହିତା ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିଃ
କଳ୍ପାନ୍ତେ ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଗୋକୁଳରେ ଉପନନ୍ଦଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଚମକ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି।
ସେଯଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵନିତା ପୀତଶାଟୀପରିଚ୍ଛଦା । ରକ୍ତଚୋଲିକଯା ପୂର୍ଣା ଶାତକୁଂଭଘଟସ୍ତନୀ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାରୀ, ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଲାଲ ଚୋଲି ରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ସ୍ଥନ ଶୁଣ୍ଡର ଘଟ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଦଧାନା ରକ୍ତସିଂଦୂରଂ ସର୍ଵାଂଗସ୍ଯାଵଗୁଂଠନମ୍ । ସ୍ଵର୍ଣକୁଂଡଲଵିଭ୍ରାଜଦ୍ଗଂଡଦେଶାଂ ସୁଶୋଭନାମ୍
ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଲାଲ ସିନ୍ଦୂର ଲଗାଇଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁଣ୍ଡଳରେ ତାଙ୍କର ଗଣ୍ଡ ଦେଶ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଚମକୁଛି।
ସ୍ଵର୍ଣପଂକଜମାଲାଢ୍ଯା କୁଂକୁମାଲିପ୍ତସୁସ୍ତନୀ । ଯସ୍ଯା ହସ୍ତେ ଚର୍ଵଣୀଯଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ହରିଣାର୍ପିତମ୍
ସୁନା ପଦ୍ମ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇଥିବା ମସ୍ତ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ହରି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଇବା ଜିନିଷ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଵେଣୁଵାଦ୍ଯାତିନିପୁଣା କେଶଵସ୍ଯ ନିଷେଵଣୀ । କୃଷ୍ଣେନ ପରିତୁଷ୍ଟେନ କଦାଚିଦ୍ଗୀତକର୍ମଣି
ବାଂଶୀ ବଜାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ, କେଶବଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିବା, କେବେ କେବେ କୃଷ୍ଣ ଖୁସି ହେଲେ ସେ ଗୀତ ଗାଏ।
ଵିନ୍ଯସ୍ତା କଂବୁକଂଠେଽସ୍ଯା ଭାତି ଗୁଂଜାଵଲି ଶୁଭା । ପରୋକ୍ଷେପି ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କାଂତିଭିଶ୍ଚ ସ୍ମରାର୍ଦିତା
ତାଙ୍କର ଶଂଖ ଗଳାରେ ଗୁଞ୍ଜା ମାଳା ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଚମକୁଛି; କୃଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଆଶାରେ ତପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ସଖୀଭିର୍ଵାଦଯଂତୀଭିର୍ଗାଯଂତୀ ସୁସ୍ଵରଂ ପରମ୍ । ନର୍ତ୍ତଯେତ୍ପ୍ରିଯଵେଷେଣ ଵେଷଯିତ୍ଵା ଵଧୂମିମାମ୍
ସଖୀମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ବଜାଉଥିବା, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଉଥିବା, ସେ ପ୍ରିୟା ଭୂଷା ରେ ନୃତ୍ୟ କରାନ୍ତି ଏବଂ ଏହି ବଧୂକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରନ୍ତି।
ଵାରଂଵାରଂ ଚ ଗୋଵିଂଦଂ ଭାଵେନାଲିଂଗ୍ଯ ଚୁଂବତି । ପ୍ରିଯାସୌ ସର୍ଵଗୋପୀନାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାପ୍ଯତିଵଲ୍ଲଭା
ବାରମ୍ବାର ଭାବରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଗୋପୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟା ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଆଦରଣୀୟ।
ଶ୍ଵେତକେତୋଃ ସୁତଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ । ସର୍ଵମେଵ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରଚଂଡଂ ତପ ଆସ୍ଥିତଃ
ଶ୍ୱେତକେତୁଙ୍କ ପୁଅ ଜଣେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମୁରାରେଃ ସେଵିତପଦାଂ ସୁଧାମଧୁରନାଦିନୀମ୍ । ଗୋଵିଂଦସ୍ଯ ପ୍ରିଯାଂ ଶକ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରାଦିଦୁର୍ଗମାମ୍
ମୁରାରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ସେବନ କରୁଥିବା, ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱର ଅମୃତ ଭଳି ମଧୁର, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶକ୍ତି।
ଭଜଂତୀମେକଭାଵେନ ଶ୍ରିଯମେଵ ମନୋହରାମ୍ । ଧ୍ଯାଯଞ୍ଜଜାପ ସତତଂ ମଂତ୍ରମେକାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ମନୋହର ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଭଜି, ସେଠିଏ ଚିନ୍ତା କରି, ସଦା ଏକାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିଥାଏ।
ହସିତଂ ସକଲଂ କୃତ୍ଵା ବତମାଯେଷୁ ଯୋଜଯନ୍ । କାଂତ୍ଯାଦିଭିର୍ହସଂତୀଭିର୍ଵାସଯଂତ୍ଯଭିତୋ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତକୁ ହସିଉଠାଇ, ସେ ମାୟା ସହିତ ସଂଯୋଗ କରାଏ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଜଗତକୁ ଚମକୁଥିବା ଜୀବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦିଏ।
ଵସଂତେ ଵସତେତ୍ଯେଵଂ ମଂତ୍ରାର୍ଥଂ ଚିଂତଯନ୍ସଦା । ସୋଽପି କଲ୍ପଦ୍ଵଯେନୈଵ ସିଦ୍ଧୋଽତ୍ର ଜନିମାପ୍ତଵାନ୍
‘ବସନ୍ତରେ ବସିଥାଏ’—ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ସଦା ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଦୁଇ କଳ୍ପ ଧରି ଏହି ଜନ୍ମରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।
ସେଯଂ ବାଲାଯତେ ପୁତ୍ରୀ କୃଶାଂଗୀ କୁଡ୍ମଲସ୍ତନୀ । ମୁକ୍ତାଵଲିଲସତ୍କଂଠୀ ଶୁଦ୍ଧକୌଶେଯଵାସିନୀ
ସେ ଏକ ଶିଶୁ କନ୍ୟା ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଶରୀର କ୍ଷୀଣ, ଅଧଉନ୍ମୁକ୍ତ ଅଂଶ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଗଳାରେ ଝଲମଲ, ଶୁଧ୍ଧ କୌଶେୟ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ମୁକ୍ତାଚ୍ଛୁରିତମଂଜୀରକଂକଣାଂଗଦମୁଦ୍ରିକା । ବିଭ୍ରତୀ କୁଂଡଲେ ଦିଵ୍ଯେ ଅମୃତସ୍ରାଵିଣୀ ଶୁଭେ
ମୁକ୍ତା ଲଗା ଗୁଂଜନ, କଙ୍କଣ, ବାହୁଡ଼ି, ଅଂଗୁଠି ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଓ ଅମୃତ ଝରୁଥିବା।
ଵୃତ୍ତକସ୍ତୂରିକାଵେଣୀ ମଧ୍ଯେ ସିଂଦୂରବିଂଦୁଵତ୍ । ଦଧାନା ଚିତ୍ରକଂ ଭାଲେ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚଂଦନଚିତ୍ରକୈଃ
ଗୋଲାକାର କସ୍ତୂରୀ ଚୁଟିକୁ ମଧ୍ୟରେ ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁ ଦେଇ ସଜାଇଛନ୍ତି, ଭାଲରେ ଚିତ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନ ରେଖା ଲଗାଇଛନ୍ତି।
ଯା ସୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶାଂତା ଜପଂତୀ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଆସୀଚ୍ଚଂଦ୍ରପ୍ରଭୋ ନାମ ରାଜର୍ଷିଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ
ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ପରମ ପଦ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଛନ୍ତି; ଏକ ରାଜା ଋଷି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଦେଖିବାକୁ ମଧୁର।
ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦେନ ପୁତ୍ରୋଽଭୂନ୍ମଧୁରାକୃତିଃ । ଚିତ୍ରଧ୍ଵଜ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ କୌମାରାଵଧି ଵୈଷ୍ଣଵଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧୁର ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରଧ୍ୱଜ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ବାଳ୍ୟାବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଥିଲେ।
ସ ରାଜା ସୁସୁତଂ ସୌମ୍ଯଂ ସୁସ୍ଥିରଂ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକମ୍ । ଆଦେଶଯଦ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍ମଂତ୍ରଂ ପରମଷ୍ଟାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ପୁଅକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଠାରୁ ପରମ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ।
ଅଭିଷିଚ୍ଯମାନଃ ସ ଶିଶୁର୍ମଂତ୍ରାମୃତମଯୈର୍ଜଲୈଃ । ତତ୍କ୍ଷଣେ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ନତ୍ଵୋଦଶ୍ରୁପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ମନ୍ତ୍ର ଅମୃତରେ ମିଶା ଜଳରେ ଅଭିଷେକ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଶିଶୁ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ଆସିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ସ ଵୈ ବାଲଃ ଶୁଚିଵସ୍ତ୍ରଧରଃ ଶୁଚିଃ । ହାରନୂପୁରସୂତ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ଗ୍ରୈଵେଯାଂଗଦକଂକଣୈଃ
ସେହି ଦିନ, ସେ ପୁଅ ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହାର, ନୂପୁର, ସୂତ୍ର, ଗଳାର ମାଳା, ବାହୁଡ଼ି, କଙ୍କଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ।
ଵିଭୂଷିତୋ ହରେର୍ଭକ୍ତିମୁପସ୍ପୃଶ୍ଯାମଲାଶଯଃ । ଵିଷ୍ଣୋରାଯତନଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥିତ୍ଵୈକାକୀ ଵ୍ଯଚିଂତଯତ୍
ଏଭଳି ଭୂଷିତ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ଏକାକୀ ଦଢ଼ି ଚିନ୍ତା କଲେ।
କଥଂ ଭଜାମି ତଂ ଭକ୍ତଂ ମୋହନଂ ଗୋପଯୋଷିତାମ୍ । ଵିକ୍ରୀଡଂତଂ ସଦା ତାଭିଃ କାଲିଂଦୀପୁଲିନେ ଵନେ
କିପରି ମୁଁ ସେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଜିବି, ଯିଏ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିଥାନ୍ତି, ଯିଏ ସଦା କାଳିନ୍ଦୀ ତଟର ଅରଣ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳନ୍ତି?
ଇତ୍ଥମତ୍ଯାକୁଲମତିଶ୍ଚିଂତଯନ୍ନେଵ ବାଲକଃ । ଅଥାପପରମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସ୍ଵପ୍ନଂ ଚ ସମଵାପ୍ଯତ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ସେ ପୁଅ ପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଓ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ପାଇଲେ।
ଆସୀତ୍କୃଷ୍ଣପ୍ରତିକୃତିଃ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଶୋଭନା । ଶିଲାମଯୀ ସ୍ଵର୍ଣପୀଠେ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା
ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ କୃଷ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଗଲା, ପାଥରରେ ତିଆରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ।