ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ। ସନତ୍କୁମାର ପ୍ରିଯ ସାହସାନାଂ ଵିଵେକଵୈରାଗ୍ଯଵିଵର୍ଜିତାନାମ୍ । ଦେହପ୍ରିଯାର୍ଥାତ୍ମପରାଯଣାନାଂ ମୁକ୍ତାପରାଧାଃ ପ୍ରଭଵଂତି ନଃ କଥମ୍
ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: ସନତ୍କୁମାର, ପ୍ରିୟ, ଯେମାନେ ଅବିବେକୀ, ବିରାଗ୍ୟ ନାଥିବା, ଦେହ, ଭୋଗ ଓ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗିଥିବା, ସେମାନେ କିପରି ନାମର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ?
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ। ଜାତେ ନାମାପରାଧେ ତୁ ପ୍ରମାଦେ ତୁ କଥଂଚନ । ସଦା ସଂକୀର୍ତଯନ୍ନାମ ତଦେକଶରଣୋ ଭଵେତ୍
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଯଦି କେବେ ନାମର ଅପରାଧ କିମ୍ବା ଅବଧାନ ନଥିବାରୁ ଅପରାଧ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସବୁବେଳେ ନାମ ସଙ୍କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଓ ଏହି ନାମକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ନାମାପରାଧଯୁକ୍ତାନାଂ ନାମାନ୍ଯେଵ ହରଂତ୍ଯଘମ୍ । ଅଵିଶ୍ରାଂତି ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ତାନ୍ଯେଵାର୍ଥ କରାଣି ଯତ୍
ଯେମାନେ ନାମର ଅପରାଧରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କର ପାପ କେବଳ ନାମ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଏ, ଯଦି ଅବିରତ ଭାବେ ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ; ଏହି ନାମମାନେ ହିଁ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରେ।
ନାମୈକଂ ଯସ୍ଯ ଚିହ୍ନଂ ସ୍ମରଣପଥଗତଂ ଶ୍ରୋତ୍ରମୂଲଂ ଗତଂ ଵା । ଶୁଦ୍ଧଂ ଵାଽଶୁଦ୍ଧଵର୍ଣଂ ଵ୍ଯଵହିତରହିତଂ ତାରଯତ୍ଯେଵ ସତ୍ଯମ୍ । ତଚ୍ଚେଦ୍ଦେହଦ୍ରଵିଣଜନିତାଲୋଭପାଖଣ୍ଡ ମଧ୍ଯେ । ନିକ୍ଷିପ୍ତଂ ସ୍ଯାନ୍ନ ଫଲଜନକଂ ଶୀଘ୍ରମେଵାତ୍ର ଵିପ୍ର
ଯେଉଁ ନାମ ମନେ କିମ୍ବା କାନରେ ପଡ଼େ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣରେ, ଯଦି ଅବିରତ ଭାବେ ହୁଏ, ସେହି ନାମ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହା ଦେହ, ଧନ କିମ୍ବା ପାଖଣ୍ଡରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲୋଭ ମଧ୍ୟରେ ରହିଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଶୀଘ୍ର ଫଳ ଦେଉନାହିଁ, ମୁନି।
ଇଦଂ ରହସ୍ଯଂ ପରମଂ ପୁରା ନାରଦ ଶଂକରାତ୍ । ଶ୍ରୁତଂ ସର୍ଵାଶୁଭହରମପରାଧନିଵାରକମ୍
ଏହି ପରମ ଗୁପ୍ତ କଥା, ନାରଦ, ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି; ଏହା ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରେ ଓ ଅପରାଧକୁ ରୋକେ।
ଵିଦୁର୍ଵିଷ୍ଣ୍ଵଭିଧାନଂ ଯେ ହ୍ଯପରାଧପରା ନରାଃ । ତେଷାମପି ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିଃ ପଠନାଦେଵ ନାରଦ
ଯେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମରେ ଅପରାଧରେ ଲିନ, ନାରଦ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରନ୍ତି।
ନାମ୍ନୋ ମାହାତ୍ମ୍ଯମଖିଲଂ ପୁରାଣେ ପରିଗୀଯତେ । ତତଃ ପୁରାଣମଖିଲଂ ଶ୍ରୋତୁମର୍ହସି ମାନଦ
ନାମର ସମସ୍ତ ମହିମା ପୁରାଣରେ ଗାଇଯାଇଛି; ତେଣୁ, ମାନ୍ୟବ, ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ପୁରାଣଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାଦ୍ଭ୍ରାତରନ୍ଵହମ୍ । ତସ୍ଯ ସାକ୍ଷାତ୍ପ୍ରସନ୍ନଃ ସ୍ଯାଚ୍ଛିଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ସାନୁଗଃ
ଭାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ପୁରାଣ ଶୁଣିବାରେ ଆସ୍ଥା ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଯତ୍ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁଷ୍କରେ ତୀର୍ଥେ ପ୍ରଯାଗେ ସିଂଧୁସଂଗମେ । ତତ୍ଫଲଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତସ୍ଯ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵୈ ଶୃଣୋତି ଯଃ
ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ କିମ୍ବା ନଦୀମିଳନରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଆସ୍ଥାରେ ଶୁଣୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ସେହି ଫଳ ଦୁଇଗୁଣା ହୁଏ।
ଯେ ପଠଂତି ପୁରାଣାନି ଶୃଣ୍ଵଂତି ଚ ସମାହିତାଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷରଂ ଲଭଂତ୍ଯେତେ କପିଲାଦାନଜଂ ଫଲମ୍
ଯେମାନେ ପୁରାଣ ପଢ଼ନ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷର ପାଇଁ କପିଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଥିବା ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଧନାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଧନମ୍ । ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଵିଦ୍ଯାଂ ମୋକ୍ଷାର୍ଥୀ ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଏ; ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ପାଏ; ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିବା ଜ୍ଞାନ ପାଏ; ମୋକ୍ଷ ଚାହିଁଥିବା ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି ପୁରାଣାନି କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ଖଲୁ । ପାପଜାଲଂ ତୁ ତେ ହତ୍ଵା ଗଚ୍ଛଂତି ହରିମଂଦିରମ୍
ଯେମାନେ ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପର ଜାଲକୁ ଧ୍ଵଂସ କରି ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୁରାଣଵାଚକଂ ଵିପ୍ରଂ ପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତିଭାଵତଃ । ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗଂଧପୁଷ୍ପାଦିଭିର୍ମୁନେ
ପୁରାଣ ପଢ଼ୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ମୁନି, ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା, କପଡ଼ା, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା।
କାଂସ୍ଯୈର୍ଵିନିର୍ମିତଂ ପାତ୍ରଂ ଜଲପାତ୍ରଂ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ । କର୍ଣକୁଂଡଲକଂ ଚୈଵ ମୁଦ୍ରିକାଂ ସ୍ଵର୍ଣନିର୍ମିତାମ୍
କାଂସ୍ୟରେ ତିଆରି ଥିବା ପାତ୍ର, ଜଳପାତ୍ର, କାନର କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସୁନାର ମୁଦ୍ରିକା ଆନନ୍ଦରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆସନଂ ତୁ ତଥା ଦଦ୍ଯାତ୍ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯଂ ତପୋଧନ । ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଂ ନ କୁର୍ଵୀତ ଦାନଂ ହୀନଫଲଂ ଯତଃ
ଏହିପରି ଆସନ, ଫୁଲ ଓ ମାଳା ମଧ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ, ତପସ୍ୱୀ; ଦାନରେ କଞ୍ଜୁସି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ କଞ୍ଜୁସ ଦାନର ଫଳ ଅଳ୍ପ ମିଳେ।
ପୁରାଣଂ ଵାଚଯେଦ୍ଵିପ୍ର ସର୍ଵକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ । ସୁଵର୍ଣଂ ରଜତଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯଂ ତୁ ଚଂଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରାଣ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ; ସୁନା, ଚାଁଦି, କପଡ଼ା, ଫୁଲ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯୋ ପୁସ୍ତକଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଗଚ୍ଛେଦ୍ଧରିମଂଦିରମ୍ । କୁର୍ଵଂତି ଵିଧିନାନେନ ସଂପୂର୍ଣଂ ପୁସ୍ତକଂ ଚ ଯେ । ତେଷାଂ ନାମାନି ଲିଂପେତ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତୋଽର୍ଚନାଦ୍ଦ୍ଵିଜ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୁସ୍ତକ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏଭଳି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ନାମ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଲେଖି ରଉନ୍ତୁ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ। ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତେ ପ୍ରାଜ୍ଞ କଥଯସ୍ଵ ସମୂଲକମ୍ । ପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଲନେ ପୁଣ୍ଯଂ ଖଂଡନେ କିଂ ଚ କିଲ୍ବିଷମ୍
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରାଜ୍ଞ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ କେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଭାଙ୍ଗିଲେ କେଉଁ ପାପ ହୁଏ?
ଅନୃତେ ଶପଥେ କିଂ ଵା ସତ୍ଯେ କିଂଚିଦ୍ଭଵେନ୍ମୁନେ । ଦକ୍ଷିଣଂ କିଂକରଂ ଦତ୍ଵା କୃପାଂ କୃତ୍ଵା କୃପାର୍ଣଵ
ଏକଥା କହ, ମୁନି, ଯଦି କେହି ମିଥ୍ୟା କିମ୍ବା ସତ୍ୟ ଶପଥ କରେ, କ'ଣ ହୁଏ? ଯଦି କେହି ସହାୟକୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଏ, ହେ କୃପାମୟ, ଦୟାକରି ଏହି ବିଷୟରେ କୁହ।
ସୂତ ଉଵାଚ। ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ କଥଯାମି ସମୂଲତଃ । ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ତ୍ଵମଗ୍ର୍ଯୋଽସି ସର୍ଵଲୋକହିତେ ରତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି। ତୁମେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥିବା।
ଧେନୂନାଂ ତୁ ଶତଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ । ତସ୍ମାତ୍କୋଟିଗୁଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଲନେ ଦ୍ଵିଜ
ଏକ ଲୋକ ଯେତେବେଳେ ଶତ ଗୋଉ ଦାନ କରେ, ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ ତାହାର କୋଟିଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାଖଂଡନାନ୍ମୂଢୋ ନିରଯଂ ଯାତି ଦାରୁଣମ୍ । ଶତମନ୍ଵଂତରଂ ଯାଵତ୍ପଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେ ମୂର୍ଖ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭାଙ୍ଗେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ ଏବଂ ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତତୋଽତ୍ର ଜନ୍ମ ଚାସାଦ୍ଯ ନିର୍ଧନସ୍ଯ ନିକେତନେ । ଅନ୍ନଵସ୍ତ୍ରୈର୍ଵିହୀନଃ ସ୍ଯା କ୍ଲେଶୀ ଚାପି ସ୍ଵକର୍ମଣା
ତାପରେ, ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ଗରିବ ଘରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିହୀନ ରହେ, ଏବଂ ନିଜ କର୍ମରେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।
ସତ୍ଯେନ ଶପଥଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଦେଵାଗ୍ନିଗୁରୁସନ୍ନିଧୌ । ତାଵଦ୍ଦହତି ଵୈ ଗାତ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଂଶୋ ନ ଲୁପ୍ଯତେ
ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସତ୍ୟ ଶପଥ କରିବା ଉଚିତ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ଦହିଯାଏ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ମିଥ୍ଯାଯାଂ ଶପଥେ ଵିପ୍ର କିମହଂ ଵଚ୍ମି ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଶତମନ୍ଵଂତରଂ ଵିପ୍ର ନିରଯଂ ମିଥ୍ଯଯା କିମୁ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମିଥ୍ୟା ଶପଥ ବିଷୟରେ ଏବେ ମୁଁ କଣ କହିବି? ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ଶପଥ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ଶ୍ରୀହରେଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସତ୍ଯେନ ମୁନିପୁଂଗଵ । ଗୃହୀତ୍ଵା ପୁରୁଷାନ୍ସପ୍ତ ପଚ୍ଯତେ ନିରଯେ ଚିରମ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ନିର୍ମାଳ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସତ୍ୟ ଶପଥ କରି, ଯଦି କେହି ସାତ ଜଣଙ୍କୁ ନେଇଯାଏ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
କଦାଚିଜ୍ଜନ୍ମ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ କୁଷ୍ଠୀ ଚ ପ୍ରତିଜନ୍ମନି । ସତ୍ଯେନୈଵଂ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ର ଅନୃତେ ଵୈ କିମୁଚ୍ଯତେ
କେବେ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ପ୍ରତିଟି ଜନ୍ମରେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହୁଏ, ଏହା ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତେବେ ମିଥ୍ୟା ବିଷୟରେ କଣ କୁହିବି?
ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣଂ ଦତ୍ଵା କରଂ ତତ୍ପ୍ରତିପାଲ୍ଯତେ । ତସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତିର୍ଭଵେତ୍କୃଷ୍ଣଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ କହୁଛି।
କରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତୁ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଵଚନସ୍ଯ ଚ ପାଲନମ୍ । ତାଵନ୍ନ କୁର୍ଯାତ୍ପିତରଃ ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତି ଚ ଯାତନାମ୍
ଯଦି କେହି ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ମଧ୍ୟ ନିଜ କଥା ପାଳନ କରେନାହିଁ, ତେବେ ତାଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନେ କୃତ୍ୟ କରନ୍ତିନାହିଁ ଏବଂ ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ତୁ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ନିରଯଂ ଚାତିଦାରୁଣମ୍ । ଉଦ୍ଧାରଂ କୋଟିପୁରୁଷୈର୍ମୃତୋ ଯାତି ନ ସଂଶଯଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କୋଟି ଲୋକ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।