ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଧନଦାରପୁତ୍ରନିରତାଃ ସର୍ଵେଽଧମାସ୍ତେଽପି ହି । ଶ୍ରୀଗୋଵିଂଦପଦାରଵିଂଦଶରଣାଃ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵଂତି ଦ୍ଵିଜ
ଏବଂ ଯେମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ, ପୁଅ ଭିତରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ନିମ୍ନ ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜ, ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଶରଣ ନେଲେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ତମପି ଦେଵକରଂ କରୁଣାକରସ୍ଥଵିରଜଂଗମମୁକ୍ତିକରଂ ପରମ୍ । ଅତିଚରଂତ୍ଯପରାଧପରା ଜନା ଯ ଇହ ତାନ୍ଵପତି ଧ୍ରୁଵନାମ ହି
ଯେମାନେ କରୁଣାମୟ, ପୁରାତନ, ଚଳିତ-ଅଚଳିତ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ଅପରାଧରେ ଲିନ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ନାମ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵାପରାଧକୃଦପି ମୁଚ୍ଯତେ ହରିସଂଶ୍ରଯଃ । ହରେରପ୍ଯପରାଧାନ୍ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିପଦପାଂସନଃ
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅପରାଧ କରିଥାଏ, ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ହରିଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରେ, ସେ ଦୁଇପଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଧୂଳି ସମାନ।
ନାମାଶ୍ରଯଃ କଦାଚିତ୍ସ୍ଯାତ୍ତରତ୍ଯେଵ ସ ନାମତଃ । ନାମ୍ନୋ ହି ସର୍ଵସୁହୃଦୋ ହ୍ଯପରାଧାତ୍ପତତ୍ଯଧଃ
ଯଦି କେବେ ନାମର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ନାମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ନାମର ଅପରାଧ କଲେ, ସମସ୍ତ ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ। କେ ତେଽପରାଧା ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ନାମ୍ନୋ ଭଗଵତଃ କୃତାଃ । ଵିନିଘ୍ନଂତି ନୃଣାଂ କୃତ୍ଯଂ ପ୍ରାକୃତଂ ହ୍ଯାନଯଂତି ଚ
ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ନାମରେ କରାଯାଇଥିବା କେଉଁଠି ଅପରାଧଗୁଡ଼ିକି, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଏ?
ଧର୍ମଵ୍ରତତ୍ଯାଗ ହୁତାଦି ସର୍ଵଶୁଭକ୍ରିଯା ସାମ୍ଯମପି ପ୍ରମାଦଃ । ଅଶ୍ରଦ୍ଦଧାନୋ ଵିମୁଖୋଽପ୍ଯଶୃଣ୍ଵନ୍ଯଶ୍ଚୋପଦେଶଃ ଶିଵନାମାପରାଧଃ
ଧର୍ମ, ବ୍ରତ, ହୋମ ଓ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେବା, କିମ୍ବା ଅବଧାନ ନ ଦେଇ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମାନ ଭାବିବା; ଅଶ୍ରଦ୍ଧା, ଅନୁରାଗ ନଥିବା, ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ନଥିବା, କିମ୍ବା ଭୁଲ ଉପଦେଶ ଦେବା—ଏଗୁଡ଼ିକ ଶିବନାମର ଅପରାଧ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାପି ନାମମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯଃ ପ୍ରୀତିରହିତୋଽଧମଃ । ଅହଂ ମମାଦି ପରମୋ ନାମ୍ନି ସୋଽପ୍ଯପରାଧକୃତ୍
ନାମର ମହିମା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ, ନିମ୍ନତମ, ଯାହାର ମନ ଅହଂକାର ଓ ମମତାରେ ଲିନ, ସେ ମଧ୍ୟ ନାମର ଅପରାଧ କରେ।
ଏଵଂ ନାରଦ ଶଂକରେଣ କୃପଯା ମହ୍ଯଂ ମୁନୀନାଂ ପରଂ । ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନାମସୁଖାଵହଂ ଭଗଵତୋ ଵର୍ଜ୍ଯଂ ସଦା ଯତ୍ନତଃ । ଯେ ଜ୍ଞାତ୍ଵାପି ନ ଵର୍ଜଯଂତି ସହସା ନାମ୍ନୋଽପରାଧାନ୍ଦଶ । କ୍ରୁଦ୍ଧା ମାତରମପ୍ଯଭୋଜନପରାଃ ଖିଦ୍ଯଂତି ତେ ବାଲଵତ୍
ଏହିପରି ନାରଦ, ଶଙ୍କରଙ୍କ କୃପାରୁ ମୁଁ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲି; ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ଯେଉଁଥିରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେହି ନାମକୁ ସବୁବେଳେ ସାବଧାନ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣି ମଧ୍ୟ ନାମର ଦଶଟି ଅପରାଧକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପଡିଲେ ଛୁଆଁମାନେ ପରି ମାଆ ଓ ଖାଦ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅନଦେଖା କରି ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅପରାଧଵିମୁକ୍ତୋ ହି ନାମ୍ନି ଜପ୍ତଂ ସଦା ଚର । ନାମ୍ନୈଵ ତଵ ଦେଵର୍ଷେ ସର୍ଵଂ ସେତ୍ସ୍ଯତି ନାନ୍ଯତଃ
ଯିଏ ନାମର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସବୁବେଳେ ନାମ ଜପ କରେ, ମହାର୍ଷି, ସେ ମାନେ କେବଳ ନାମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ। ସନତ୍କୁମାର ପ୍ରିଯ ସାହସାନାଂ ଵିଵେକଵୈରାଗ୍ଯଵିଵର୍ଜିତାନାମ୍ । ଦେହପ୍ରିଯାର୍ଥାତ୍ମପରାଯଣାନାଂ ମୁକ୍ତାପରାଧାଃ ପ୍ରଭଵଂତି ନଃ କଥମ୍
ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: ସନତ୍କୁମାର, ପ୍ରିୟ, ଯେମାନେ ଅବିବେକୀ, ବିରାଗ୍ୟ ନାଥିବା, ଦେହ, ଭୋଗ ଓ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗିଥିବା, ସେମାନେ କିପରି ନାମର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ?
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ। ଜାତେ ନାମାପରାଧେ ତୁ ପ୍ରମାଦେ ତୁ କଥଂଚନ । ସଦା ସଂକୀର୍ତଯନ୍ନାମ ତଦେକଶରଣୋ ଭଵେତ୍
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଯଦି କେବେ ନାମର ଅପରାଧ କିମ୍ବା ଅବଧାନ ନଥିବାରୁ ଅପରାଧ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସବୁବେଳେ ନାମ ସଙ୍କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଓ ଏହି ନାମକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ନାମାପରାଧଯୁକ୍ତାନାଂ ନାମାନ୍ଯେଵ ହରଂତ୍ଯଘମ୍ । ଅଵିଶ୍ରାଂତି ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ତାନ୍ଯେଵାର୍ଥ କରାଣି ଯତ୍
ଯେମାନେ ନାମର ଅପରାଧରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କର ପାପ କେବଳ ନାମ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଏ, ଯଦି ଅବିରତ ଭାବେ ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ; ଏହି ନାମମାନେ ହିଁ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରେ।
ନାମୈକଂ ଯସ୍ଯ ଚିହ୍ନଂ ସ୍ମରଣପଥଗତଂ ଶ୍ରୋତ୍ରମୂଲଂ ଗତଂ ଵା । ଶୁଦ୍ଧଂ ଵାଽଶୁଦ୍ଧଵର୍ଣଂ ଵ୍ଯଵହିତରହିତଂ ତାରଯତ୍ଯେଵ ସତ୍ଯମ୍ । ତଚ୍ଚେଦ୍ଦେହଦ୍ରଵିଣଜନିତାଲୋଭପାଖଣ୍ଡ ମଧ୍ଯେ । ନିକ୍ଷିପ୍ତଂ ସ୍ଯାନ୍ନ ଫଲଜନକଂ ଶୀଘ୍ରମେଵାତ୍ର ଵିପ୍ର
ଯେଉଁ ନାମ ମନେ କିମ୍ବା କାନରେ ପଡ଼େ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣରେ, ଯଦି ଅବିରତ ଭାବେ ହୁଏ, ସେହି ନାମ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହା ଦେହ, ଧନ କିମ୍ବା ପାଖଣ୍ଡରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲୋଭ ମଧ୍ୟରେ ରହିଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଶୀଘ୍ର ଫଳ ଦେଉନାହିଁ, ମୁନି।
ଇଦଂ ରହସ୍ଯଂ ପରମଂ ପୁରା ନାରଦ ଶଂକରାତ୍ । ଶ୍ରୁତଂ ସର୍ଵାଶୁଭହରମପରାଧନିଵାରକମ୍
ଏହି ପରମ ଗୁପ୍ତ କଥା, ନାରଦ, ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି; ଏହା ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରେ ଓ ଅପରାଧକୁ ରୋକେ।
ଵିଦୁର୍ଵିଷ୍ଣ୍ଵଭିଧାନଂ ଯେ ହ୍ଯପରାଧପରା ନରାଃ । ତେଷାମପି ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିଃ ପଠନାଦେଵ ନାରଦ
ଯେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମରେ ଅପରାଧରେ ଲିନ, ନାରଦ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରନ୍ତି।
ନାମ୍ନୋ ମାହାତ୍ମ୍ଯମଖିଲଂ ପୁରାଣେ ପରିଗୀଯତେ । ତତଃ ପୁରାଣମଖିଲଂ ଶ୍ରୋତୁମର୍ହସି ମାନଦ
ନାମର ସମସ୍ତ ମହିମା ପୁରାଣରେ ଗାଇଯାଇଛି; ତେଣୁ, ମାନ୍ୟବ, ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ପୁରାଣଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାଦ୍ଭ୍ରାତରନ୍ଵହମ୍ । ତସ୍ଯ ସାକ୍ଷାତ୍ପ୍ରସନ୍ନଃ ସ୍ଯାଚ୍ଛିଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ସାନୁଗଃ
ଭାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ପୁରାଣ ଶୁଣିବାରେ ଆସ୍ଥା ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଯତ୍ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁଷ୍କରେ ତୀର୍ଥେ ପ୍ରଯାଗେ ସିଂଧୁସଂଗମେ । ତତ୍ଫଲଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତସ୍ଯ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵୈ ଶୃଣୋତି ଯଃ
ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ କିମ୍ବା ନଦୀମିଳନରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଆସ୍ଥାରେ ଶୁଣୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ସେହି ଫଳ ଦୁଇଗୁଣା ହୁଏ।
ଯେ ପଠଂତି ପୁରାଣାନି ଶୃଣ୍ଵଂତି ଚ ସମାହିତାଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷରଂ ଲଭଂତ୍ଯେତେ କପିଲାଦାନଜଂ ଫଲମ୍
ଯେମାନେ ପୁରାଣ ପଢ଼ନ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷର ପାଇଁ କପିଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଥିବା ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଧନାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଧନମ୍ । ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଵିଦ୍ଯାଂ ମୋକ୍ଷାର୍ଥୀ ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଏ; ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ପାଏ; ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିବା ଜ୍ଞାନ ପାଏ; ମୋକ୍ଷ ଚାହିଁଥିବା ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି ପୁରାଣାନି କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ଖଲୁ । ପାପଜାଲଂ ତୁ ତେ ହତ୍ଵା ଗଚ୍ଛଂତି ହରିମଂଦିରମ୍
ଯେମାନେ ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପର ଜାଲକୁ ଧ୍ଵଂସ କରି ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୁରାଣଵାଚକଂ ଵିପ୍ରଂ ପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତିଭାଵତଃ । ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗଂଧପୁଷ୍ପାଦିଭିର୍ମୁନେ
ପୁରାଣ ପଢ଼ୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ମୁନି, ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା, କପଡ଼ା, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା।
କାଂସ୍ଯୈର୍ଵିନିର୍ମିତଂ ପାତ୍ରଂ ଜଲପାତ୍ରଂ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ । କର୍ଣକୁଂଡଲକଂ ଚୈଵ ମୁଦ୍ରିକାଂ ସ୍ଵର୍ଣନିର୍ମିତାମ୍
କାଂସ୍ୟରେ ତିଆରି ଥିବା ପାତ୍ର, ଜଳପାତ୍ର, କାନର କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସୁନାର ମୁଦ୍ରିକା ଆନନ୍ଦରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆସନଂ ତୁ ତଥା ଦଦ୍ଯାତ୍ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯଂ ତପୋଧନ । ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଂ ନ କୁର୍ଵୀତ ଦାନଂ ହୀନଫଲଂ ଯତଃ
ଏହିପରି ଆସନ, ଫୁଲ ଓ ମାଳା ମଧ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ, ତପସ୍ୱୀ; ଦାନରେ କଞ୍ଜୁସି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ କଞ୍ଜୁସ ଦାନର ଫଳ ଅଳ୍ପ ମିଳେ।
ପୁରାଣଂ ଵାଚଯେଦ୍ଵିପ୍ର ସର୍ଵକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ । ସୁଵର୍ଣଂ ରଜତଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯଂ ତୁ ଚଂଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରାଣ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ; ସୁନା, ଚାଁଦି, କପଡ଼ା, ଫୁଲ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯୋ ପୁସ୍ତକଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଗଚ୍ଛେଦ୍ଧରିମଂଦିରମ୍ । କୁର୍ଵଂତି ଵିଧିନାନେନ ସଂପୂର୍ଣଂ ପୁସ୍ତକଂ ଚ ଯେ । ତେଷାଂ ନାମାନି ଲିଂପେତ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତୋଽର୍ଚନାଦ୍ଦ୍ଵିଜ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୁସ୍ତକ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏଭଳି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ନାମ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଲେଖି ରଉନ୍ତୁ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ। ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତେ ପ୍ରାଜ୍ଞ କଥଯସ୍ଵ ସମୂଲକମ୍ । ପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଲନେ ପୁଣ୍ଯଂ ଖଂଡନେ କିଂ ଚ କିଲ୍ବିଷମ୍
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରାଜ୍ଞ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ କେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଭାଙ୍ଗିଲେ କେଉଁ ପାପ ହୁଏ?
ଅନୃତେ ଶପଥେ କିଂ ଵା ସତ୍ଯେ କିଂଚିଦ୍ଭଵେନ୍ମୁନେ । ଦକ୍ଷିଣଂ କିଂକରଂ ଦତ୍ଵା କୃପାଂ କୃତ୍ଵା କୃପାର୍ଣଵ
ଏକଥା କହ, ମୁନି, ଯଦି କେହି ମିଥ୍ୟା କିମ୍ବା ସତ୍ୟ ଶପଥ କରେ, କ'ଣ ହୁଏ? ଯଦି କେହି ସହାୟକୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଏ, ହେ କୃପାମୟ, ଦୟାକରି ଏହି ବିଷୟରେ କୁହ।
ସୂତ ଉଵାଚ। ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ କଥଯାମି ସମୂଲତଃ । ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ତ୍ଵମଗ୍ର୍ଯୋଽସି ସର୍ଵଲୋକହିତେ ରତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି। ତୁମେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥିବା।
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ। ସତାଂ ନିଂଦା ନାମ୍ନଃ ପରମମପରାଧଂ ଵିତନୁତେ । ଯତଃ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାଂତଂ କଥମୁ ସହତେ ତଦ୍ଵିଗର୍ହାମ୍ । ଶୁଭସ୍ଯ* ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୋର୍ଯ ଇହ ଗୁଣନାମାଦିସକଲଂ । ଧିଯାଭିନ୍ନଂ ପଶ୍ଯେତ୍ସ ଖଲୁ ହରିନାମାହିତକରଃ ୧୫ *[କହୀଂ-(ଶିଵସ୍ଯ)]। ଗୁରୋରଵଜ୍ଞା ଶ୍ରୁତିଶାସ୍ତ୍ରନିଂଦନଂ ତଥାର୍ଥଵାଦୋ ହରିନାମ୍ନି କଲ୍ପନମ୍ । ନାମାପରାଧସ୍ଯ ହି ପାପବୁଦ୍ଧିର୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ଯମୈର୍ହି ଶୁଦ୍ଧିଃ
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ନାମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅପରାଧ ସୃଷ୍ଟି କରେ; ଯିଏ ଖ୍ୟାତି ପାଇଛି, ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କିପରି ସହିଯିବ? ଏଠାରେ ଯିଏ ଶୁଭ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ନାମ ଆଦିକୁ ମନରେ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହରିନାମର କ୍ଷତି କରେ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବମାନ, ଶ୍ରୁତି ଓ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ନିନ୍ଦା, ଅର୍ଥ ନିର୍ମାଣ କରିବା, ହରିନାମର ଅନ୍ୟଥା ଅର୍ଥ ଦେବା—ଏଗୁଡ଼ିକ ନାମର ଅପରାଧ। ଯାହାର ମନରେ ପାପ ଭାବ ରହିଛି, ସେ କେହି ଉପାୟରେ ଶୁଦ୍ଧି ପାଏ ନାହିଁ।