ଅତଃ ପାପିଷ୍ଠ ଚାନ୍ନାନି ନ ଗୃହ୍ଣଂତି ମନୀଷିଣଃ । ଗୃହ୍ଣଂତି ମୋହାଦ୍ଯେ ମୂଢା ଭଵଂତି ପାପଭାଗିନଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଅତି ପାପୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାପୀଙ୍କ ଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼ତାରେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି।
କୁର୍ଯାଦ୍ଭୂମିଷ୍ଠମୁଦକଂ ଚୈକଂ ଭୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ସର୍ଵପାପୈର୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ସ ହରିମଂଦିରମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକ ମାତ୍ର ପାଣିର ପାତ୍ର ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ।
ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଧନସଂଚଯଃ । ସଂଚିତଂ ଚ ଧନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଦାନକର୍ମଣି ଵିକ୍ଷିପେତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହରେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ। ସଞ୍ଚିତ ଧନକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାରେ ବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ।
ରଣଂତି ଯେ ଚ କାର୍ପଣ୍ଯାଦ୍ଧନଂ ତେ ଚାତିଦୁଃଖିନଃ । ଅଂତେ ସର୍ଵଧନଂ ତ୍ଯକ୍ଵା ନିଃସ୍ଵା ଗଚ୍ଛଂତି ଭୋ ମୁନେ
ଯେଉଁମାନେ କଞ୍ଜୁସି ଦ୍ୱାରା ଧନ ରଖି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ। ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ସେମାନେ ନିର୍ଧନ ଭାବେ ଏହି ଜଗତ୍ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, ହେ ମୁନି।
ମାନଵା ଯେ ସଦା ଦାନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦରିଦ୍ରତି । ଦରିଦ୍ରାସ୍ତେନ ଵିଜ୍ଞେଯା ନରଲୋକେ ମହେଶ୍ଵରାଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ସଦା ଦାନ କରି କରି ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯିବେ, ହେ ମହେଶ୍ୱର।
ପରଲୋକେ ଦ୍ଵିଜଵ୍ଯାଘ୍ର ସାଧୁସଂଯମଵର୍ଜିତେ । ନିର୍ଦଯେ ବଂଧୁହୀନେ ଚ ନ ଦତ୍ତଂ ନୋପତିଷ୍ଠତେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ପରଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ନ ଥାଏ ନ ଭଲ ଆଚରଣ, ନ ଦୟା, ନ ଆତ୍ମୀୟ; ଯାହା ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ସେ ତାହାଁରେ ସହାୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସ୍ଥିତେ ଧନେ ନରୋ ଯୋ ଵୈ ନାଶ୍ନାତି ନ ଦଦାତି ସଃ । ଦରିଦ୍ର ଇଵ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ନିଶ୍ଵାସମୁତ୍ସୃଜେତ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନ ଉପଭୋଗ କରେ, ନ ଦାନ କରେ, ସେକୁ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯିବ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ।
ତପସୋଽପି ଵରଂ ଦାନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ । ଅତୋ ଯତ୍ନାଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନକର୍ମ ସମାଚରେତ୍
ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶୀମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ତପସ୍ୟାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଉତ୍ତମ। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଦାତା ଦାନଂ ନ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ସ ଯାତି ନିରଯଂ ଘୋରଂ ସର୍ଵଜଂତୁଭଯାଵହମ୍
ଯଦି କେହି ଦାନ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ନାହିଁ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ।
ଦାନଂ ଦାତା ପ୍ରତିଗ୍ରାହୀ ନ ସ୍ମରେଚ୍ଚ ନ ଯାଚତେ । ନିରଯେ ଚୋଭଯୋର୍ଵାସୋ ଯାଵଚ୍ଚଂଦ୍ର ଦିଵାକରୌ
ଦାନକାରୀ ଓ ଗ୍ରହୀତା, ଦାନକୁ ମନେ ରଖିବା କିମ୍ବା ଚାହିଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ନହେଲେ, ଦୁହେଁ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦି ପାପାନି ଯାନି ଵୈ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତାନି ଦାନେନ ହନ୍ଯଂତେ ତସ୍ମାଦ୍ଦାନଂ ସମାଚରେତ୍
ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଏହିଯୋଗୁଁ ସଦା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ। ଶ୍ରୀପଦଂ ଵିଷ୍ଣୁଚରିତଂ ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵନାଶନମ୍ । ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯକରଂ ଦୁଷ୍ଟଗ୍ରହନିଵାରଣମ୍
ଶୌନକ କହିଲେ: ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ମହିମା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରହର ପ୍ରଭାବ ହଟାଏ।
ଵିଷ୍ଣୁସାନ୍ନିଧ୍ଯଦଂ ଚୈଵ ଚତୁର୍ଵର୍ଗଫଲପ୍ରଦମ୍ । ଯଃ ଶୃଣୋତି ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାଂତେ ଯାତି ହରେର୍ଗୃହମ୍
ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣେ, ସେ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ନାମୋଚ୍ଚାରଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୂଯତେ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଯଦୁଚ୍ଚାରଣମାତ୍ରେଣ ନରୋ ଯାଯାତ୍ପରଂ ପଦମ୍
ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣର ମହତ୍ତ୍ୱ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପାର; କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ତଦ୍ଵଦସ୍ଵାଧୁନା ସୂତ ଵିଧାନଂ ନାମକୀର୍ତନେ । ସୂତ ଉଵାଚ। ଶୃଣୁ ଶୌନକ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସଂଵାଦଂ ମୋକ୍ଷସାଧନମ୍
ଏହିପରି, ସୂତ, ଏବେ ଆମକୁ ନାମ କୀର୍ତ୍ତନର ବିଧି କହ। ସୂତ କହିଲେ: ଶୌନକ, ଶୁଣ, ମୁଁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଉପାୟ ଥିବା ସଂବାଦ କହିବି।
ନାରଦଃ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ପୂର୍ଵଂ କୁମାରଂ ତଦ୍ଵଦାମି ତେ । ଏକଦା ଯମୁନାତୀରେ ନିଵିଷ୍ଟଂ ଶାଂତମାନସମ୍
ନାରଦ ପୂର୍ବରୁ କୁମାରଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ; ମୁଁ ସେ କଥା କହିବି। ଏକଦିନ ଯମୁନା କୂଳରେ ଶାନ୍ତ ମନେ ବସିଥିଲେ।
ସନତ୍କୁମାରଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ନାରଦୋ ରଚିତାଞ୍ଜଲି । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାନାଵିଧାନ୍ଧର୍ମାନ୍ଧର୍ମଵ୍ଯତିକରାଂସ୍ତଥା
ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ଓ ତାହାର ଉଲ୍ଲଂଘନ ସୁନିଥିବା ପରେ।
ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ। ଯୋଽସୌ ଭଗଵତା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଧର୍ମଵ୍ଯତିକରୋ ନୃଣାମ୍ । କଥଂ ତସ୍ଯ ଵିନାଶଃ ସ୍ଯାଦୁଚ୍ଯତାଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରିଯ
ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: ଭଗବାନ୍ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କଥା କହିଛନ୍ତି, ତାହା କିପରି ନଶ୍ଟ ହେବ? ଭଗବତ୍ପ୍ରିୟ, ମୋତେ କହ।
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ। ଶୃଣୁ ନାରଦ ଗୋଵିଂଦ ପ୍ରିଯ ଗୋଵିଂଦଧର୍ମଵିତ୍ । ଯତ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଲୋକନିର୍ମୁକ୍ତିକାରଣଂ ତମସଃ ପରମ୍
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ନାରଦ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଜଣା, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେହି ହେଉଛି ସଂସାର ମୁକ୍ତିର କାରଣ, ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଅତି ଉଚ୍ଚ।
ସର୍ଵାଚାରଵିଵର୍ଜିତାଃ ଶଠଧିଯୋ ଵ୍ରାତ୍ଯା ଜଗଦ୍ଵଞ୍ଚକାଃ । ଦଂଭାହଂକୃତିପାନପୈଶୁନପରାଃ ପାପାଶ୍ଚ ଯେ ନିଷ୍ଠୁରାଃ
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ଆଚାର ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ଚତୁର ମନ, ଅନ୍ୟାୟୀ, ଜଗତକୁ ଠକେ, ଦମ୍ଭ, ଅହଂକାର, ମଦ, ଅପବାଦରେ ଲିନ, ଏବଂ ଯେମାନେ ପାପୀ ଓ କଠୋର—
ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଧନଦାରପୁତ୍ରନିରତାଃ ସର୍ଵେଽଧମାସ୍ତେଽପି ହି । ଶ୍ରୀଗୋଵିଂଦପଦାରଵିଂଦଶରଣାଃ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵଂତି ଦ୍ଵିଜ
ଏବଂ ଯେମାନେ ଧନ, ଜନାନୀ, ପୁଅ ଭିତରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ନିମ୍ନ ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜ, ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଶରଣ ନେଲେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ତମପି ଦେଵକରଂ କରୁଣାକରସ୍ଥଵିରଜଂଗମମୁକ୍ତିକରଂ ପରମ୍ । ଅତିଚରଂତ୍ଯପରାଧପରା ଜନା ଯ ଇହ ତାନ୍ଵପତି ଧ୍ରୁଵନାମ ହି
ଯେମାନେ କରୁଣାମୟ, ପୁରାତନ, ଚଳିତ-ଅଚଳିତ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ଅପରାଧରେ ଲିନ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ନାମ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵାପରାଧକୃଦପି ମୁଚ୍ଯତେ ହରିସଂଶ୍ରଯଃ । ହରେରପ୍ଯପରାଧାନ୍ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିପଦପାଂସନଃ
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅପରାଧ କରିଥାଏ, ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ହରିଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରେ, ସେ ଦୁଇପଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଧୂଳି ସମାନ।
ନାମାଶ୍ରଯଃ କଦାଚିତ୍ସ୍ଯାତ୍ତରତ୍ଯେଵ ସ ନାମତଃ । ନାମ୍ନୋ ହି ସର୍ଵସୁହୃଦୋ ହ୍ଯପରାଧାତ୍ପତତ୍ଯଧଃ
ଯଦି କେବେ ନାମର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ନାମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ନାମର ଅପରାଧ କଲେ, ସମସ୍ତ ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ। କେ ତେଽପରାଧା ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ନାମ୍ନୋ ଭଗଵତଃ କୃତାଃ । ଵିନିଘ୍ନଂତି ନୃଣାଂ କୃତ୍ଯଂ ପ୍ରାକୃତଂ ହ୍ଯାନଯଂତି ଚ
ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ନାମରେ କରାଯାଇଥିବା କେଉଁଠି ଅପରାଧଗୁଡ଼ିକି, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଏ?
ଧର୍ମଵ୍ରତତ୍ଯାଗ ହୁତାଦି ସର୍ଵଶୁଭକ୍ରିଯା ସାମ୍ଯମପି ପ୍ରମାଦଃ । ଅଶ୍ରଦ୍ଦଧାନୋ ଵିମୁଖୋଽପ୍ଯଶୃଣ୍ଵନ୍ଯଶ୍ଚୋପଦେଶଃ ଶିଵନାମାପରାଧଃ
ଧର୍ମ, ବ୍ରତ, ହୋମ ଓ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେବା, କିମ୍ବା ଅବଧାନ ନ ଦେଇ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମାନ ଭାବିବା; ଅଶ୍ରଦ୍ଧା, ଅନୁରାଗ ନଥିବା, ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ନଥିବା, କିମ୍ବା ଭୁଲ ଉପଦେଶ ଦେବା—ଏଗୁଡ଼ିକ ଶିବନାମର ଅପରାଧ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାପି ନାମମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯଃ ପ୍ରୀତିରହିତୋଽଧମଃ । ଅହଂ ମମାଦି ପରମୋ ନାମ୍ନି ସୋଽପ୍ଯପରାଧକୃତ୍
ନାମର ମହିମା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ, ନିମ୍ନତମ, ଯାହାର ମନ ଅହଂକାର ଓ ମମତାରେ ଲିନ, ସେ ମଧ୍ୟ ନାମର ଅପରାଧ କରେ।
ଏଵଂ ନାରଦ ଶଂକରେଣ କୃପଯା ମହ୍ଯଂ ମୁନୀନାଂ ପରଂ । ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନାମସୁଖାଵହଂ ଭଗଵତୋ ଵର୍ଜ୍ଯଂ ସଦା ଯତ୍ନତଃ । ଯେ ଜ୍ଞାତ୍ଵାପି ନ ଵର୍ଜଯଂତି ସହସା ନାମ୍ନୋଽପରାଧାନ୍ଦଶ । କ୍ରୁଦ୍ଧା ମାତରମପ୍ଯଭୋଜନପରାଃ ଖିଦ୍ଯଂତି ତେ ବାଲଵତ୍
ଏହିପରି ନାରଦ, ଶଙ୍କରଙ୍କ କୃପାରୁ ମୁଁ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲି; ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ଯେଉଁଥିରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେହି ନାମକୁ ସବୁବେଳେ ସାବଧାନ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣି ମଧ୍ୟ ନାମର ଦଶଟି ଅପରାଧକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପଡିଲେ ଛୁଆଁମାନେ ପରି ମାଆ ଓ ଖାଦ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅନଦେଖା କରି ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅପରାଧଵିମୁକ୍ତୋ ହି ନାମ୍ନି ଜପ୍ତଂ ସଦା ଚର । ନାମ୍ନୈଵ ତଵ ଦେଵର୍ଷେ ସର୍ଵଂ ସେତ୍ସ୍ଯତି ନାନ୍ଯତଃ
ଯିଏ ନାମର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସବୁବେଳେ ନାମ ଜପ କରେ, ମହାର୍ଷି, ସେ ମାନେ କେବଳ ନାମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ। ସତାଂ ନିଂଦା ନାମ୍ନଃ ପରମମପରାଧଂ ଵିତନୁତେ । ଯତଃ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାଂତଂ କଥମୁ ସହତେ ତଦ୍ଵିଗର୍ହାମ୍ । ଶୁଭସ୍ଯ* ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୋର୍ଯ ଇହ ଗୁଣନାମାଦିସକଲଂ । ଧିଯାଭିନ୍ନଂ ପଶ୍ଯେତ୍ସ ଖଲୁ ହରିନାମାହିତକରଃ ୧୫ *[କହୀଂ-(ଶିଵସ୍ଯ)]। ଗୁରୋରଵଜ୍ଞା ଶ୍ରୁତିଶାସ୍ତ୍ରନିଂଦନଂ ତଥାର୍ଥଵାଦୋ ହରିନାମ୍ନି କଲ୍ପନମ୍ । ନାମାପରାଧସ୍ଯ ହି ପାପବୁଦ୍ଧିର୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ଯମୈର୍ହି ଶୁଦ୍ଧିଃ
ଶ୍ରୀସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ନାମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅପରାଧ ସୃଷ୍ଟି କରେ; ଯିଏ ଖ୍ୟାତି ପାଇଛି, ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କିପରି ସହିଯିବ? ଏଠାରେ ଯିଏ ଶୁଭ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ନାମ ଆଦିକୁ ମନରେ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହରିନାମର କ୍ଷତି କରେ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବମାନ, ଶ୍ରୁତି ଓ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ନିନ୍ଦା, ଅର୍ଥ ନିର୍ମାଣ କରିବା, ହରିନାମର ଅନ୍ୟଥା ଅର୍ଥ ଦେବା—ଏଗୁଡ଼ିକ ନାମର ଅପରାଧ। ଯାହାର ମନରେ ପାପ ଭାବ ରହିଛି, ସେ କେହି ଉପାୟରେ ଶୁଦ୍ଧି ପାଏ ନାହିଁ।