ଫଲଦାତା ନରୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ତ୍ରିଦିଵଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଭୁଂକ୍ତେ କଲ୍ପସହସ୍ରାଣି ଫଲଂ ତତ୍ରାମୃତୋପମମ୍
ଓ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଫଳ ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଏଠାରେ ଏକ ହଜାର କଳ୍ପ ଯାଏଁ ଅମୃତ ସମାନ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଶାକଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଶିଵସ୍ଯଭଵନଂ ଦ୍ଵିଜ । ଯାତି କଲ୍ପଦ୍ଵଯଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ପାଯସଂ ସୁରୈଃ
ଯେଉଁ ମାନବ ଶାକ ଦାନ କରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଦୁଇ କଳ୍ପ ଯାଏଁ ରହିବେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ସହ ଦୁର୍ଲଭ ପାୟସ ଖାଇବେ।
ଘୃତଦୋ ଦଧିଦଶ୍ଚୈଵ ତକ୍ରଦୋ ଦୁଗ୍ଧଦସ୍ତଥା । ଵିଷ୍ଣୋର୍ନିକେତନଂ ଗତ୍ଵା ସୁଧାପାନଂ କରୋତି ସଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଘିଅ, ଦହି, ତକର, କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଏଠାରେ ଅମୃତ ପିବେ।
ଗଂଧଦଃ ପୁଷ୍ପଦଶ୍ଚୈଵ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାତି ସୁରାଲଯମ୍ । ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଗଂଧପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତଃ
ଯେଉଁ ମାନବ ସୁଗନ୍ଧ କିମ୍ବା ଫୁଲ ଦାନ କରେ, ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଯାଏଁ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ସଜିତ ରହିବେ।
ଶଯ୍ଯାଦାନଂ ଦାନସାରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଦଦାତି ଯଃ । ସ ଯାତି ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପର୍ଯ୍ଯଂକେ ଶେରତେ ଚିରମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶୟ୍ୟା ଦାନ କରେ, ଯାହା ଦାନମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୟନ କରିବେ।
ପୀଠଦାତା ଦୀପଦାତା ସର୍ଵଦୁଷ୍କୃତଵର୍ଜିତଃ । ସ୍ଵର୍ଗେ ସିଂହାସନେ ତିଷ୍ଠେଜ୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଦୀପାଵଲୀଵୃତଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଆସନ କିମ୍ବା ଦୀପ ଦାନ କରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସିଂହାସନରେ ବସି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପମାଳାରେ ଘିରି ରହିବେ।
ତାଂବୂଲଂ ଯୋ ନରୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିଂ ଭୁଂକ୍ତେଽଖିଲାଂ ସୁଖମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଦେଵାଂଗନାକ୍ରୋଡେ ସୁପ୍ତସ୍ତାଂବୂଲମତ୍ତି ଵୈ
ଯେଉଁ ଲୋକ ତାମ୍ବୁଳ ଦାନ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବାଙ୍ଗନାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୁଇ ତାମ୍ବୁଳ ଖାଇଥାଏ।
ଵିଦ୍ଯାଦାନଂ ଦାନଵରଂ କରୋତି ଯୋ ନରୋତ୍ତମଃ । ପ୍ରେତ୍ଯ ସ ସନ୍ନିଧିଂ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗଶତତ୍ରଯମ୍
ଯେଉଁ ମାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମୀପରେ ତିନି ଶତ ଯୁଗ ଯାଏଁ ରହିବେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଜ୍ଞାନଂ ତତସ୍ତତ୍ର ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭ । ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୋତି ଶ୍ରୀହରେଃ କୃପଯା ଦ୍ଵିଜ
ଓ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପାରେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିଥାଏ।
ଅନାଥଂ ଦୁଃଖିତଂ ଵିପ୍ରଂ ପାଠଯେଦ୍ଵୈ ନରୋତ୍ତମଃ । ଶ୍ରୀହରେର୍ଭଵନଂ ଯାତି ପୁନର୍ଜନ୍ମଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯେଉଁ ମାନବ ଅନାଥ ଓ ଦୁଃଖିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାଠ ପଢାଇଥାଏ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ।
ଯୋ ନରଃ ପୁସ୍ତକଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ । ପ୍ରତିଵର୍ଣଂ ଲଭେତ୍ପୁଣ୍ଯଂ କପିଲାକୋଟିଦାନଜମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରେ, ସେ ପ୍ରତି ଅକ୍ଷର ପାଇଁ କପିଳା ଗାଈର କୋଟି ଦାନର ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ମଧୁଦୋ ଗୁଡଦଶ୍ଚୈଵ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାତୀକ୍ଷୁସାଗରମ୍ । ଲଵଣପ୍ରଦୋ ନରୋ ଯାତି ଵାରୁଣଂ ଲୋକମେଵ ଚ
ଯେଉଁ ମାନବ ମଧୁ କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ଇକ୍ଷୁର ସାଗରକୁ ଯାଇଥାଏ; ଯେଉଁ ଲୋକ ଲୁଣ ଦାନ କରେ, ସେ ବାରୁଣ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାନାନାମନ୍ନଂ ଵାରି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୈର୍ମୁନିଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ପ୍ରଵରଂ ଵୈ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତମ୍
ସମସ୍ତ ଦାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣିକୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ଅନ୍ନଂ ଵାରି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେନ ଦତ୍ତଂ ମହୀତଲେ । ତେନ ଦତ୍ତାନି ଦାନାନି ସର୍ଵାଣି ଚ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମଣିଷ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ଦାନ କରେ, ସେଠି ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାନ କରିଥିବା ପରି ହୁଏ।
ଅନ୍ନଦୋ ଯୋ ନରୋ ଵିପ୍ର ପ୍ରାଣଦଶ୍ଚ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତଃ । ତସ୍ମାତ୍ସମସ୍ତଦାନାନାମନ୍ନଦୋ ଲଭତେ ଫଲମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଏ।
ଯଥାଚାନ୍ନଂ ତଥା ଵାରି ଦ୍ଵେ ତୁଲ୍ଯେ ଚ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତେ । ଵାରିଣା ଚ ଵିନା ଚାନ୍ନଂ ସିଦ୍ଧଂ ନ ସ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯେପରି ଖାଦ୍ୟ, ସେପରି ପାଣି ମଧ୍ୟ; ଦୁହିଁଟିକୁ ସମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ପାଣି ଛାଡ଼ି ଖାଦ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କ୍ଷୁଧା ତୃଷା ଦ୍ଵିଜ ଵ୍ଯାଘ୍ର ଦ୍ଵେ ଚ ତୁଲ୍ଯେ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତେ । ଅତଶ୍ଚାନ୍ନଂ ଚ ତୋଯଂ ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ବୁଧୈରପି
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭୋକ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଦୁହିଁଟି ସମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏହିକାରଣରୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣିକୁ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ଅନ୍ନଦାନଂ କ୍ଷିତୌ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯେ କୁର୍ଵଂତି ନରୋତ୍ତମାଃ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ଗଚ୍ଛଂତି ହରିମଂଦିରମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯାଵଂତ୍ଯନ୍ନାନି ଭୋ ଵିପ୍ର ଯଚ୍ଛତି କ୍ଷିତିମଂଡଲେ । ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଶ୍ଚ ତାଵଂତ୍ଯୋ ନଶ୍ଯଂତ୍ଯେଵ ତପୋଧନ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେତେ ମାତ୍ରାର 'ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା' ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ହେ ତପସ୍ୱୀ।
ଯଚ୍ଛତାଂ ଚାନ୍ନଦାନାନି ଶରୀରାଣି ଚ ପାତକମ୍ । ଗାତ୍ରାଣି ଗୃହ୍ଣତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସହସା ଯାଂତି ଶୌନକ
ଯେଉଁମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ହେ ଶୌନକ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଲାଗିଥିବା ପାପ ତୁରନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ।
ଅତଃ ପାପିଷ୍ଠ ଚାନ୍ନାନି ନ ଗୃହ୍ଣଂତି ମନୀଷିଣଃ । ଗୃହ୍ଣଂତି ମୋହାଦ୍ଯେ ମୂଢା ଭଵଂତି ପାପଭାଗିନଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଅତି ପାପୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାପୀଙ୍କ ଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼ତାରେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି।
କୁର୍ଯାଦ୍ଭୂମିଷ୍ଠମୁଦକଂ ଚୈକଂ ଭୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ସର୍ଵପାପୈର୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ସ ହରିମଂଦିରମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକ ମାତ୍ର ପାଣିର ପାତ୍ର ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ।
ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଧନସଂଚଯଃ । ସଂଚିତଂ ଚ ଧନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଦାନକର୍ମଣି ଵିକ୍ଷିପେତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହରେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ। ସଞ୍ଚିତ ଧନକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାରେ ବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ।
ରଣଂତି ଯେ ଚ କାର୍ପଣ୍ଯାଦ୍ଧନଂ ତେ ଚାତିଦୁଃଖିନଃ । ଅଂତେ ସର୍ଵଧନଂ ତ୍ଯକ୍ଵା ନିଃସ୍ଵା ଗଚ୍ଛଂତି ଭୋ ମୁନେ
ଯେଉଁମାନେ କଞ୍ଜୁସି ଦ୍ୱାରା ଧନ ରଖି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ। ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ସେମାନେ ନିର୍ଧନ ଭାବେ ଏହି ଜଗତ୍ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, ହେ ମୁନି।
ମାନଵା ଯେ ସଦା ଦାନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦରିଦ୍ରତି । ଦରିଦ୍ରାସ୍ତେନ ଵିଜ୍ଞେଯା ନରଲୋକେ ମହେଶ୍ଵରାଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ସଦା ଦାନ କରି କରି ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯିବେ, ହେ ମହେଶ୍ୱର।
ପରଲୋକେ ଦ୍ଵିଜଵ୍ଯାଘ୍ର ସାଧୁସଂଯମଵର୍ଜିତେ । ନିର୍ଦଯେ ବଂଧୁହୀନେ ଚ ନ ଦତ୍ତଂ ନୋପତିଷ୍ଠତେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ପରଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ନ ଥାଏ ନ ଭଲ ଆଚରଣ, ନ ଦୟା, ନ ଆତ୍ମୀୟ; ଯାହା ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ସେ ତାହାଁରେ ସହାୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସ୍ଥିତେ ଧନେ ନରୋ ଯୋ ଵୈ ନାଶ୍ନାତି ନ ଦଦାତି ସଃ । ଦରିଦ୍ର ଇଵ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ନିଶ୍ଵାସମୁତ୍ସୃଜେତ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନ ଉପଭୋଗ କରେ, ନ ଦାନ କରେ, ସେକୁ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯିବ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ।
ତପସୋଽପି ଵରଂ ଦାନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ । ଅତୋ ଯତ୍ନାଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନକର୍ମ ସମାଚରେତ୍
ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶୀମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ତପସ୍ୟାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଉତ୍ତମ। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଦାତା ଦାନଂ ନ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ସ ଯାତି ନିରଯଂ ଘୋରଂ ସର୍ଵଜଂତୁଭଯାଵହମ୍
ଯଦି କେହି ଦାନ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ନାହିଁ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ।
ଦାନଂ ଦାତା ପ୍ରତିଗ୍ରାହୀ ନ ସ୍ମରେଚ୍ଚ ନ ଯାଚତେ । ନିରଯେ ଚୋଭଯୋର୍ଵାସୋ ଯାଵଚ୍ଚଂଦ୍ର ଦିଵାକରୌ
ଦାନକାରୀ ଓ ଗ୍ରହୀତା, ଦାନକୁ ମନେ ରଖିବା କିମ୍ବା ଚାହିଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ନହେଲେ, ଦୁହେଁ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ବାସ କରନ୍ତି।