ଅଜ୍ଞାନୀ ଭୂସୁରୋ ଯସ୍ତୁ ତ୍ଯଜେଦ୍ଭୂମିଂ ଵିମୋହିତଃ । ପ୍ରତିଜନ୍ମନ୍ଯସୌ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଚ୍ଚାତ୍ଯଂତ ଦୁଃଖଭାକ୍
ଯେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଭୂମି ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବ।
ଅନ୍ଯତୋ ଯଃ ସମାସାଦ୍ଯ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିଂ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ତସ୍ମୈ ଵିପ୍ର ଜଗନ୍ନାଥୋ ଦଦାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯିଏ ଅନ୍ୟଠାରୁ ଭୂମି ପାଇ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଦାନ କରେ, ସେଉଁଠି ଜଗନ୍ନାଥ ତାକୁ ପରମ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଚ ମେଦିନୀଂ ଯୋ ହରେଦ୍ଦ୍ଵିଜ । ଯୁକ୍ତଃ କୋଟିକୁଲୈର୍ଯାତି ନରକଂ ଚାତିଦାରୁଣମ୍
ଯେ ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ଦିଆ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦିଆ ଭୂମି ଦଳାଇ ନେଇଥାଏ, ସେ ଅନେକ ପରିବାର ସହିତ ଅତି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ।
ହରେଦ୍ଯୋ ଵୈ ମହୀଂ ଵିପ୍ର ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଯୋରପି । ନ ଦୃଷ୍ଟା ନିଷ୍କୃତିସ୍ତସ୍ଯ କୋଟିକଲ୍ପଶତୈର୍ମୁନେ
ଯେ କେହି ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୂମି ଛିନିନେଇଥାଏ, ସେଠାରେ କୋଟି କଳ୍ପ ଶତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ।
ଭୂମିଂ ଯୋ ପରଦତ୍ତାଂ ଚ ରକ୍ଷତି କ୍ଷ୍ମାପତିର୍ଦ୍ଵିଜ । ପୁଣ୍ଯଂ କୋଟିଗୁଣଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ତସ୍ଯ ଦାନଂ ଜନାଦପି
ଯେ ରାଜା ଅନ୍ୟେ ଦିଆ ଭୂମିକୁ ଦ୍ୱିଜାତି ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଜଣଙ୍କର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସାଧାରଣ ଦାନକାରୀଠାରୁ କୋଟିଗୁଣ ଅଧିକ ମିଳେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ମହୀଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଜ । ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାନ୍ମର୍ତ୍ଯୋ ଧେନୁଂ ଯଚ୍ଛନ୍ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କଲେ ଯେପରି ଉପକାର ମିଳେ, ଏହି ଉପକାର ଏକ ଗାଈ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳେ।
ଦଦାତି ଵୃଷଭଂ ଯସ୍ତୁ ଦରିଦ୍ରାଯ କୁଟୁଂବିନେ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଶିଵଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଦରିଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥକୁ ଏକ ବୃଷ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଏ।
ତିଲପ୍ରମାଣଂ ସ୍ଵର୍ଣଂ ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ହରେର୍ନିକେତନଂ ଯାତି ଯୁକ୍ତଃ କୋଟିକୁଲୈରପି
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ତିଳ ପରିମାଣ ସୁନା ଦାନ କରେ, ସେ ଅନେକ ପରିବାର ସହିତ ହରିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଏ।
ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ରଜତଂ ଵିପ୍ର ସାଧଵେ ଭୂସୁରାଯ ଵୈ । ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଚଂଦ୍ରଲୋକଂ ଚ ପିବେତ୍ତତ୍ରାମୃତଂ ସଦା
ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଚାଁଦି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ସେଠାରେ ସଦା ଅମୃତ ପାନ କରିଥାଏ।
ପ୍ରଵାଲଂ ମୌକ୍ତିକଂ ଚୈଵ ହୀରକଂ ଚ ମଣିଂ ତଥା । ଯୋ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା, ହୀରା କିମ୍ବା ମଣି ଦାନ କରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଯାଏ।
ତୁଲାପୁରୁଷଦାନେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ଜନଃ । ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍କୋଟିଗୁଣଂ ଲଭେତ୍
ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ କରି ଯେପରି ଉପକାର ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦେଲେ ତାହାର କୋଟିଗୁଣ ଉପକାର ମିଳେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ କ୍ଷିତିଂ ଦତ୍ଵା ସଶୈଲଵନକାନନାମ୍ । ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ତଦ୍ଵୈ ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାପ୍ରଦଃ
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ କାନନ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଉପକାର ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ ସେଉଁଠି ଉପକାର ମିଳେ।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଂ ଯୋ ଵୈ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିସୁରାଯ ଚ । ତେନ ଵିପ୍ର ପ୍ରଦତ୍ତାନି ଭୁଵନାନି ଚତୁର୍ଦଶ
ଯିଏ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଚଉଦ ଭୁବନ ଦାନ କରିଥାଏ।
ତୁଲାପୁରୁଷଦାନଂ ଯଃ କରୋତି ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵ । ଜନନ୍ଯାଶ୍ଚୋଦରେ ତସ୍ଯ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯିଏ ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ କରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ଜଣଙ୍କୁ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ପୁନଃଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସାଲଂକାରାଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ଯାଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ନରଃ । ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଓ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଗହଣା ଓ ଭୂଷଣରେ ସଜିତ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିବେ ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିବ ନାହିଁ।
କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯିଣୋ ନାସ୍ତି ନରକାନ୍ନିଷ୍କୃତିଃ ପୁନଃ । କନ୍ଯାଦାନକୃତୋ ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗାଦାଗମନଂ ପୁନଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କନ୍ୟାକୁ ବେଚିଦେଇଛି, ସେ ପାଇଁ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଲୋକ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କରିଛି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଫେରିବାର ଦିନ ନାହିଁ।
ଉପାନହୌ ଵାତପତ୍ରଂ ଯୋ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ପ୍ରେତ୍ଯ ଚେଂଦ୍ରପୁରଂ ଗତ୍ଵା ଵସେତ୍କଲ୍ପଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦ୍ବିଜକୁ ଚପଲା କିମ୍ବା ବାତା ରୋକିବା ପତ୍ର ଦାନ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚି ଚାରି କଳ୍ପ ଯାଏଁ ରହିବେ।
ଵସ୍ତ୍ରଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ଦିଵ୍ଯଂ ସାଧଵେ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଯତେ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଦିଵ୍ଯାଂବରଧରଶ୍ଚିରଂ ତିଷ୍ଠେଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପୋଷାକ ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯାଏଁ ରହିବେ, ଓ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଧେନୁଂ ପୁରାତନୀଂ ଯଚ୍ଛେଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଜରିତଂ ଦ୍ଵିଜ । ନୂତ୍ନାଂ ରଜୋଵତୀଂ କନ୍ଯାଂ ସ ଗଚ୍ଛେନ୍ନିରଯଂ ତଥା
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦ୍ବିଜକୁ ପୁରୁଣା ଗାଈ କିମ୍ବା ଜରା ପୋଷାକ ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ନୂତନ ଓ ରୂପବତୀ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଇଥାଏ।
କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯିଣୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ପଶ୍ଯେଲ୍ଲପନଂ ବୁଧଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି କୁର୍ଯ୍ଯାନ୍ମାର୍ତଂଡ ଦର୍ଶନମ୍
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କନ୍ୟା ବେଚିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅଜାଣି ଦେଖିଥାଏ, ତେବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍।
ଫଲଦାତା ନରୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ତ୍ରିଦିଵଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଭୁଂକ୍ତେ କଲ୍ପସହସ୍ରାଣି ଫଲଂ ତତ୍ରାମୃତୋପମମ୍
ଓ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଫଳ ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଏଠାରେ ଏକ ହଜାର କଳ୍ପ ଯାଏଁ ଅମୃତ ସମାନ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଶାକଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଶିଵସ୍ଯଭଵନଂ ଦ୍ଵିଜ । ଯାତି କଲ୍ପଦ୍ଵଯଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ପାଯସଂ ସୁରୈଃ
ଯେଉଁ ମାନବ ଶାକ ଦାନ କରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଦୁଇ କଳ୍ପ ଯାଏଁ ରହିବେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ସହ ଦୁର୍ଲଭ ପାୟସ ଖାଇବେ।
ଘୃତଦୋ ଦଧିଦଶ୍ଚୈଵ ତକ୍ରଦୋ ଦୁଗ୍ଧଦସ୍ତଥା । ଵିଷ୍ଣୋର୍ନିକେତନଂ ଗତ୍ଵା ସୁଧାପାନଂ କରୋତି ସଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଘିଅ, ଦହି, ତକର, କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଏଠାରେ ଅମୃତ ପିବେ।
ଗଂଧଦଃ ପୁଷ୍ପଦଶ୍ଚୈଵ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାତି ସୁରାଲଯମ୍ । ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଗଂଧପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତଃ
ଯେଉଁ ମାନବ ସୁଗନ୍ଧ କିମ୍ବା ଫୁଲ ଦାନ କରେ, ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଯାଏଁ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ସଜିତ ରହିବେ।
ଶଯ୍ଯାଦାନଂ ଦାନସାରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଦଦାତି ଯଃ । ସ ଯାତି ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପର୍ଯ୍ଯଂକେ ଶେରତେ ଚିରମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶୟ୍ୟା ଦାନ କରେ, ଯାହା ଦାନମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୟନ କରିବେ।
ପୀଠଦାତା ଦୀପଦାତା ସର୍ଵଦୁଷ୍କୃତଵର୍ଜିତଃ । ସ୍ଵର୍ଗେ ସିଂହାସନେ ତିଷ୍ଠେଜ୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଦୀପାଵଲୀଵୃତଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଆସନ କିମ୍ବା ଦୀପ ଦାନ କରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସିଂହାସନରେ ବସି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପମାଳାରେ ଘିରି ରହିବେ।
ତାଂବୂଲଂ ଯୋ ନରୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିଂ ଭୁଂକ୍ତେଽଖିଲାଂ ସୁଖମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଦେଵାଂଗନାକ୍ରୋଡେ ସୁପ୍ତସ୍ତାଂବୂଲମତ୍ତି ଵୈ
ଯେଉଁ ଲୋକ ତାମ୍ବୁଳ ଦାନ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବାଙ୍ଗନାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୁଇ ତାମ୍ବୁଳ ଖାଇଥାଏ।
ଵିଦ୍ଯାଦାନଂ ଦାନଵରଂ କରୋତି ଯୋ ନରୋତ୍ତମଃ । ପ୍ରେତ୍ଯ ସ ସନ୍ନିଧିଂ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗଶତତ୍ରଯମ୍
ଯେଉଁ ମାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମୀପରେ ତିନି ଶତ ଯୁଗ ଯାଏଁ ରହିବେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଜ୍ଞାନଂ ତତସ୍ତତ୍ର ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭ । ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୋତି ଶ୍ରୀହରେଃ କୃପଯା ଦ୍ଵିଜ
ଓ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପାରେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିଥାଏ।
ଅନାଥଂ ଦୁଃଖିତଂ ଵିପ୍ରଂ ପାଠଯେଦ୍ଵୈ ନରୋତ୍ତମଃ । ଶ୍ରୀହରେର୍ଭଵନଂ ଯାତି ପୁନର୍ଜନ୍ମଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯେଉଁ ମାନବ ଅନାଥ ଓ ଦୁଃଖିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାଠ ପଢାଇଥାଏ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ।