ରାଜମାଷାଦିକଂ ନିତ୍ଯଂ ଵର୍ଜଯେତ୍କାର୍ତିକେ ଵ୍ରତୀ । ଜଂବୀରମାମିଷଂ ଚୂର୍ଣମନ୍ନଂ ପର୍ଯ୍ଯୁଷିତଂ ଦ୍ଵିଜ
କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତୀ ସଦା ରାଜମାଷ ଓ ଏହା ସଦୃଶ, ଜାମ୍ବିର, ମାଂସ, ଚୁରୁଣ୍ଣ, ଓ ବାସି ଖାଦ୍ୟ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଧାନ୍ଯେ ମସୂରିକା ପ୍ରୋକ୍ତା ଗଵାଂ ଦୁଗ୍ଧମନାମିଷମ୍ । ଲଵଣଂ ଭୂମିଜଂ ଵିପ୍ର ପ୍ରାଣ୍ଯଙ୍ଗମାମିଷଂ ଖଲୁ
ଧାନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମସୁର ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି; ଗାଈର ଦୁଧ ମାଂସ ନୁହେଁ; ଭୂମିରୁ ମିଳୁଥିବା ଲୁଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଓ ପଶୁମାଂସ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ବର୍ଜନ କରିବା ଦରକାର।
ଦ୍ଵିଜକ୍ରୀତା ରସାଃ ସର୍ଵେ ଜଲଂ ଚାଲ୍ପସରଃ ସ୍ଥିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ତୁର୍ଯକାଲେ ପତ୍ରାଵଲ୍ଯାଂ ଚ ଭୋଜନମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦ୍ୱାରା କିଣା ସମସ୍ତ ରସ, ଓ ଅଳ୍ପ ପାତ୍ରରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଜଳ; ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରରେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ; ଓ ପତ୍ର ପାତ୍ରରେ ଭୋଜନ—ଏହି ସବୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍।
କୁର୍ଯାଦ୍ଵୈ ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲ ତୈଲାଭ୍ଯଂଗଂ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍ । ଛତ୍ରାକଂ ନାଲିକଂ ହିଂଗୁଂ ପଲାଂଡୁଂ ପୂତିକାଦଲମ୍
ଏହି ସବୁ କରିବା ଉଚିତ୍, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ତେଲ ମାସାଜ ବର୍ଜନ କରିବା ଦରକାର; ଛତ୍ରାକ, ନାଳିକା, ହିଙ୍ଗୁ, ପିଆଜ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଶାକ ବି ଏହି ମାସରେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଲଶୁନଂ ମୂଲକଂ ଶିଗ୍ରୁଂ ତଥୈଵ ତୁଂବିକାଫଲମ୍ । କପିତ୍ଥଂ ଚୈଵ ଵୃଂତାକଂ କୂଷ୍ମାଂଡଂ କାଂସ୍ଯଭୋଜନମ୍
ଲଶୁଣ, ମୂଳା, ଶିଗ୍ରୁ, ତୁମ୍ବି ଫଳ, କପିଥ, ବେଗୁନ, କୁମ୍ଭା, କାଂସ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଭୋଜନ—ଏହି ସବୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଦ୍ଵିପାଚିତଂ ସୂତିକାନ୍ନଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ଶଯ୍ଯାଂ ରଜସ୍ଵଲାମ୍ । ଦ୍ଵିସ୍ତ୍ରିଶ୍ଚାନ୍ନଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସଂଗଂ ଵର୍ଜଯେତ୍କାର୍ତିକଵ୍ରତୀ
ଦୁଇଥର ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ, ପ୍ରସୂତା ମହିଳାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ, ମାଛ, ଶଯ୍ୟା, ରଜସ୍ୱଳା ମହିଳା, ଦୁଇଥର ଛୁଆଁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ସଙ୍ଗ—ଏହି ସବୁ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତୀଙ୍କୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଦରକାର।
ଧାତ୍ରୀଫଲଂ ଗୃହୀ ଵିପ୍ର ରଵୌ ତତ୍ସର୍ଵଦା ତ୍ଯଜେତ୍ । କୂଷ୍ମାଂଡେ ଧନହାନିଃ ସ୍ଯାତ୍ବୃହତ୍ଯାଂ ନ ସ୍ମରେଦ୍ଧରିମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦିନେ ଧାତ୍ରୀ ଫଳ ଖାଇବାକୁ କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଖାଇଲେ ଧନ ହାରାଯାଏ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଖାଇବାବେଳେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପଟୋଲେ ତୁ ନ ଵୃଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାଦ୍ବଲହାନିଶ୍ଚ ମୂଲକେ । କଲଂକୀ ଜାଯତେ ବିଲ୍ଵେ ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଶ୍ଚ ନିଂବୁକେ
ପଟୋଳ ଖାଇଲେ କୌଣସି ବୃଦ୍ଧି ହୁଏନି, ମୂଳା ଖାଇଲେ ଶକ୍ତି କମିଯାଏ; ବିଲ୍ବ ଫଳ ଖାଇଲେ ଦାଗ ପଡ଼ିଯାଏ, ଓ ନିମ୍ବୁ ଖାଇଲେ ପଶୁ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ।
ତାଲେ ଶରୀରନାଶଃ ସ୍ଯାନ୍ନାରିକେଲେ ଚ ମୂର୍ଖତା । ତୁଂବୀ ଗୋମାଂସତୁଲ୍ଯା ସ୍ଯାଦ୍ଗୋଵଧଂ ସ୍ଯାତ୍କଲିଂଦକେ
ତାଳ ଫଳ ଖାଇଲେ ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ନାଡ଼ିଅ ଖାଇଲେ ମୂର୍ଖତା ଆସେ; ତୁମ୍ବି ଖାଇବା ଗୋମାଂସ ଭୋଜନ ସମାନ, କଲିଙ୍ଗ ଖାଇଲେ ଗୋହତ୍ୟା ପାପ ହୁଏ।
ଶିଂବୀ ପାପକରା ପ୍ରୋକ୍ତା ପୂତିକା ବ୍ରହ୍ମଘାତିକା । ଵାର୍ତାକ୍ଯାଂ ସୁତନାଶଃ ସ୍ଯାଚ୍ଚିରରୋଗୀ ଚ ମାଷକେ
ଶିମ୍ବି ବଡ଼ ପାପକାରୀ, ପୁତିକା ବୀଜ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ; ବାଇଗଣୀ ଖାଇଲେ ସନ୍ତାନ ନାଶ ହୁଏ, ଓ ମାଛ ଖାଇଲେ ଦୀର୍ଘ ରୋଗ ହୁଏ।
ମାଂସେ ଚ ବହୁପାପଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵର୍ଜଯେତ୍ପ୍ରତିପଦାଦିଷୁ । ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଵର୍ଜଯେଦ୍ଯୋଽନ୍ନଂ ଶ୍ରୀହରେ ପ୍ରୀତଯେ ଦ୍ଵିଜ
ମାଂସ ଭୋଜନ କଲେ ବହୁ ପାପ ହୁଏ, ପ୍ରଥମ ତିଥି ଓ ଏପରି ଦିନରେ ଏହା ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ବର୍ଜନ କରେ—
ତତ୍ପୁନର୍ଭୂସୁରେ ଦତ୍ଵା ଵ୍ରତାଂତେ ତସ୍ଯ ଭୋଜନମ୍ । କାର୍ତିକଵ୍ରତିନଂ ଵିପ୍ର ଯଥୋକ୍ତକାରିଣଂ ନରମ୍
—ସେହି ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରତ ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ତାହା ତାଙ୍କର ଭୋଜନ ହୁଏ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରେ—
ଯମଦୂତାଃ ପଲାଯଂତେ ସିଂହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥା ଗଜାଃ । ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତଂ ଵିପ୍ର ତତ୍ତୁଲ୍ଯା ନ ଶତଂ ମଖାଃ
—ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଯମଦୂତମାନେ ସିଂହକୁ ଦେଖି ହାତୀମାନେ ଯେପରି ଭୟରେ ପଳାଯାନ୍ତି, ସେପରି ପଳାଯାନ୍ତି; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ରତ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ— ଏହା ସମାନ ଶତ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
କୃତ୍ଵା କ୍ରତୁଂ ଵ୍ରଜେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵୈକୁଂଠଂ କାର୍ତିକଵ୍ରତୀ । ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଦୁଷ୍କୃତଂ ଵିପ୍ର ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଜମ୍
ଏକ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତୀ ବୈକୁଣ୍ଠ ପାଏ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନ, କଥା କିମ୍ବା କାୟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଵିଲଯଂ ଯାତି କାର୍ତିକଵ୍ରତିନଂ କ୍ଷଣାତ୍ । କାର୍ତ୍ତିକଵ୍ରତିନଃ ପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚୈଵ ଚତୁର୍ମୁଖଃ
—କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ସେହି ପାପ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତୀଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଚାରିମୁହଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନ ସମର୍ଥୋ ଭଵେଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ଯଥୋକ୍ତଵ୍ରତକାରିଣଃ । ଯତ୍କୃତ୍ଵା କଲୁଷଂ ସର୍ଵଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ଵିପ୍ର ଦଶୋ ଦିଶଃ
ଯିଏ ନିୟମିତ ବ୍ରତ କରେ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବାକୁ କେହି ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ବ୍ରତ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦଶ ଦିଗକୁ ଚାଲିଯାଏ।
କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି କ୍ଵ ତିଷ୍ଠାମି କାର୍ତ୍ତିକଵ୍ରତିନୋ ଭଯାତ୍ । ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଯଥାଶକ୍ତି ଚାନ୍ନଵସ୍ତ୍ରାଦିକଂ ଦ୍ଵିଜ
‘କେଉଁଠି ଯିବି, କେଉଁଠି ରହିବି, କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତୀଙ୍କ ଭୟରେ?’ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ଦିନେ ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ଭବ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍।
ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଶ୍ରୀହରେଃ ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାନପି ଭୋଜଯେତ୍ । ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ କୁର୍ଯାନ୍ନୃତ୍ଯଗୀତାଦିଭିର୍ଵ୍ରତୀ । ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଯ ପାପଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦାନ କରିବା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍; ରାତିରେ ବ୍ରତୀ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ଏହା ସଦୃଶ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଯିଏ ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣେ, ତାଙ୍କର ପାପ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଶୌନକଉଵାଚ। ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଜ୍ଞ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ପାପନାଶନମ୍ । ସର୍ଵପ୍ରାଣିହିତାର୍ଥାଯ ତୁଲସ୍ଯା ଅନୁକଂପଯା
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ତୁମେ ଦୟାବଶତଃ ତୁଳସୀଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଶୁଣୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ମହିମା କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ। ତୁଲସ୍ଯାଃ ପରିସରେ ଯସ୍ଯ କାନନଂ ତିଷ୍ଠତି ଦ୍ଵିଜ । ଗୃହସ୍ଯ ତୀର୍ଥରୂପତ୍ଵାନ୍ନାଯାଂତି ଯମକିଂକରାଃ
ସୂତ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ସେଠାରେ ଘର ତୀର୍ଥ ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ଯମର ସେବକମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ତୁଲସ୍ଯାଃ କାନନଂ ଵିପ୍ର ସର୍ଵପାପହରଂ ଶୁଭମ୍ । ରୋପଯଂତି ନରାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେ ନ ପଶ୍ଯଂତି ଭାସ୍କରିମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଶୁଭ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ; ଯିଏ ଏହାକୁ ଲଗାଏ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ରୋପଣଂ ପାଲନଂ ସେଵାଂ ଦର୍ଶନଂ ସ୍ପର୍ଶନଂ ତୁ ଯଃ । କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଣଷ୍ଟଂ ସ୍ଯାତ୍ସର୍ଵପାପଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯିଏ ତୁଳସୀ ଲଗାଏ, ପାଳନ କରେ, ସେବା କରେ, ଦର୍ଶନ କରେ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
କୋମଲୈସ୍ତୁଲସୀପତ୍ରୈରର୍ଚଯଂତି ହରିଂ ତୁ ଯେ । କାଲସ୍ଯ ସଦନଂ ଵିପ୍ର ତେ ନ ଯାଂତି ମହାଶଯାଃ
ଯେମାନେ କୋମଳ ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନେ ମହାପୁରୁଷମାନେ କାଳର ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଗଂଗାଦ୍ଯାଃ ସରିତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଵିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମ ମହେଶ୍ଵରାଃ । ଦେଵୈସ୍ତୀର୍ଥୈଃ ପୁଷ୍କରାଦ୍ଯୈସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ତୁଲସୀଦଲେ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀମାନେ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ମହେଶ୍ୱର, ଦେବତାମାନେ ଓ ପୁଷ୍କର ଭଳି ତୀର୍ଥମାନେ, ସମସ୍ତେ ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଯୋ ଯୁକ୍ତସ୍ତୁଲସୀପତ୍ରୈଃ ପାପୀ ପ୍ରାଣାନ୍ଵିମୁଞ୍ଚତି । ଵିଷ୍ଣୋର୍ନିକେତନଂ ଯାତି ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍
ଯେଉଁ ପାପୀ ମଣିଷ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଧାରଣ କରି ଜୀବନ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏହା ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି।
ତୁଲସୀମୃତ୍ତିକାଲିପ୍ତୋ ଯୁକ୍ତଃ ପାପଶତୈରପି । ଵିମୁଂଚତି ନରଃ ପ୍ରାଣାନ୍ସ ଯାତି ହରିମନ୍ଦିରମ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ତୁଳସୀ ମାଟି ଲଗାଇଥାଏ, ସେ ଶତଶଃ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଯୋ ନରୋ ଧାରଯେଦ୍ଵିପ୍ର ତୁଲସୀକାଷ୍ଠଚଂଦନମ୍ । ତସ୍ଯାଙ୍ଗଂ ନ ସ୍ପୃଶେତ୍ପାପଂ ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ତୁଳସୀ କାଠ ଓ ଚନ୍ଦନ ଧାରଣ କରେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପାପ ଛୁଁଇପାରେନି; ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତୁଲସୀକାଷ୍ଠମାଲାଂ ତୁ କଣ୍ଠସ୍ଥାଂ ଵହତେ ତୁ ଯଃ । ଅପ୍ଯଶୌଚୋପ୍ଯନାଚାରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯାତି ହରେର୍ଗୃହମ୍
ଯିଏ ଗଳାରେ ତୁଳସୀ କାଠର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥାଏ, ସେ ଅଶୁଚି କିମ୍ବା ଅନାଚାରୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଧାତ୍ରୀଫଲକୃତାମାଲା ତୁଲସୀକାଷ୍ଠସଂଭଵା । ଦୃଶ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ଦେହେ ତୁ ସ ଵୈ ଭାଗଵତୋ ନରଃ
ଯାହାର ଦେହରେ ଧାତ୍ରୀ ଫଳ ଓ ତୁଳସୀ କାଠର ମାଳା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତ।
ତୁଲସୀଦଲଜାଂ ମାଲାଂ କଣ୍ଠସ୍ଥାଂ ଵହତେ ତୁ ଯଃ । ଵିଷ୍ଣୂଚ୍ଛିଷ୍ଟାଂ ଵିଶେଷେଣ ସ ନମସ୍ଯୋ ଦିଵୌକସାମ୍
ଯିଏ ଗଳାରେ ତୁଳସୀ ପତ୍ରର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥାଏ, ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଥିବା, ସେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କରିବାଯୋଗ୍ୟ।