ଯଥାଵିଧିହୁତଂ ଚାଗ୍ନୌ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧେନୁତ୍ରଯଂ ତଥା । ତସ୍ଯ ଭୁକ୍ତଂ ଜଲଂ ଚୈଵ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ତପୋଧନ
ଯଥାବିଧି ଅଗ୍ନିକୁ ହବନ କରି, ତିନିଟି ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ ତାଙ୍କର ଜଳ ଓ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ହେ ତପସ୍ବୀ।
ପ୍ରାତସ୍ତ୍ର୍ଯହଂ ତୁ ଚାଶ୍ନୀଯାତ୍ର୍ଯହଂ ସାଯମଯାଚିତମ୍ । ତ୍ର୍ଯହଂ ଚୈଵ ତୁ ନାଶ୍ନୀଯାତ୍ପ୍ରାଜାପତ୍ଯମିଦଂ ଵ୍ରତମ୍
ସକାଳେ ତିନି ଦିନ ଖାଇବା, ସାଂଜେ ତିନି ଦିନ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଓ ତିନି ଦିନ କିଛି ଖାଇବା ନାହିଁ—ଏହିଠାରେ ପ୍ରାଜାପତ୍ୟ ବ୍ରତ ହୁଏ।
ଗୋମୂତ୍ରଂ ଗୋମଯଂ କ୍ଷୀରଂ ଦଧିସର୍ପିଃ କୁଶୋଦକମ୍ । ଦିନଦ୍ଵଯଂ ପିବେଦ୍ଵିପ୍ର ଚୈକରାତ୍ରମୁପୋଷିତଃ । ସର୍ଵପାପହରଂ କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ମୁନେ ସାଂତପନଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଗୋମୂତ୍ର, ଗୋମୟ, ଦୁଧ, ଦହି, ଘିଅ ଓ କୁଶ ଜଳ—ଏକ ରାତି ଉପବାସ କରି, ଦୁଇ ଦିନ ଏହା ପିଇବା ଉଚିତ୍, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଏହି କୃଚ୍ଛ୍ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ଏହାକୁ ସାନ୍ତାପନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଗ୍ରାସଂ ତ୍ର୍ଯହଂ ତୁ ଚୈକୈକଂ ପ୍ରାତଃସାଯମଯାଚିତମ୍ । ଅଦ୍ଯାତ୍ତ୍ର୍ଯହଂ ଚୋପଵସେଦତିକୃଚ୍ଛ୍ରମିଦଂ ଵ୍ରତମ୍
ତିନି ଦିନ ସକାଳ ଓ ସାଂଜେ ଏକ ଏକ ଗ୍ରାସ ଖାଇବା ଓ ତିନି ଦିନ ଉପବାସ କରିବା—ଏହି ବ୍ରତକୁ ଅତିକୃଚ୍ଛ୍ର ବୋଲାଯାଏ।
ପ୍ରତିତ୍ର୍ଯହଂ ପିବେଦୁଷ୍ଣଂ ଜଲଂ କ୍ଷୀରଂ ଘୃତଂ ଦ୍ଵିଜ । ସକୃତ୍ସ୍ନାଯୀ ତପ୍ତକୃଚ୍ଛ୍ରଂ ସ୍ମୃତଂ ପାପହରଂ ମୁନେ
ପ୍ରତି ତିନି ଦିନ ପରେ ଉଷ୍ଣ ଜଳ, ଦୁଧ ଓ ଘିଅ ପିଇବା ଉଚିତ୍, ହେ ଦ୍ୱିଜ। ଏକଥର ସ୍ନାନ କରି, ଏହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତକୁ ତାପ୍ତକୃଚ୍ଛ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ପାପ ଦୂର କରେ, ହେ ମୁନି।
ଅଭୋଜନଂ ଦ୍ଵାଦଶାହଂ କୃଚ୍ଛ୍ରୋଽଯଂ ପାପନାଶନଃ । ପରାକୋ ନାମ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧଶ୍ଚ ତପୋଧନ
ବାରୋ ଦିନ ଧରି କିଛି ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ଉପବାସ କରିବା—ଏହି କୃଚ୍ଛ୍ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଏହାକୁ ପରାକ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଏକୈକଂ ଵର୍ଦ୍ଧଯେତ୍ପିଂଡଂ ଶୁକ୍ଲେ କୃଷ୍ଣେ ଚ ହ୍ରାସଯେତ୍ । ଇଂଦୁକ୍ଷଯେ ନ ଭୁଂଜୀତ ଚାଂଦ୍ରାଯଣଵ୍ରତଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ପ୍ରତିଦିନ ଗ୍ରାସ ବଢ଼ାଇବା ଓ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ କମେଇବା ଉଚିତ୍। ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୟରେ କିଛି ଖାଇବା ନାହିଁ—ଏହି ବ୍ରତକୁ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବୋଲାଯାଏ।
ଅଶ୍ନୀଯାଚ୍ଚତୁରଃ ପ୍ରାତଃ ପିଂଡାନ୍ଵିପ୍ର ସମାହିତଃ । ଚତୁରୋଽସ୍ତମିତେ ଚାର୍କେ ଶିଶୁଚାଂଦ୍ରାଯଣଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ସକାଳେ ଚାରିଟି ଗ୍ରାସ ଓ ସାଂଜେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ ଚାରିଟି ଗ୍ରାସ ଖାଇବା—ଏହି ବ୍ରତକୁ ଶିଶୁ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବୋଲାଯାଏ।
କୂଷ୍ମାଂଡଘାତୀ ଯା ନାରୀ ପଂଚଗଵ୍ଯଂ ପିବେତ୍ତ୍ର୍ଯହମ୍ । କୂଷ୍ମାଂଡପଂଚକଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସସୁଵର୍ଣଂ ସଵସ୍ତ୍ରକମ୍ । ତସ୍ଯା ଵାରି ତଥା ଭକ୍ତଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ତପୋଧନ
ଯେ ନାରୀ କୁଁସା ମାରେ, ସେ ତିନି ଦିନ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ପିଇବା ଉଚିତ୍। ସୁନା ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ପାଞ୍ଚଟି କୁଁସା ଦେବା ଦରକାର। ତାଙ୍କର ଜଳ ଓ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ହେ ତପସ୍ବୀ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ। ସୁକୃତଂ କିଂ ତଥା ପ୍ରାହ କୃତ୍ଵା ସଂସାରସାଗରାତ୍ । ତରିଷ୍ଯଂତି କଲୌ ସୂତ ତମୋନ୍ଧକୂପମଂଡୁକାଃ
ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: ହେ ସୂତ, କଳିଯୁଗରେ କେଉଁ ନିଷ୍କଳଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଲୋକେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର କୁଆଁରୁ ବାଉଳି ଚାଲିଯାଏ?
ସୂତ ଉଵାଚ। ରାଧାକୃଷ୍ଣପ୍ରିଯେ ଚୌର୍ଜେ ପ୍ରାତଃସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍ । ରାଧାଦାମୋଦରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁର୍ଯାତ୍ପୂଜାଂ ସମାହିତା
ସୂତ କହିଲେ: ଯେମାନେ ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ରାଧା ଓ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାମିଷାଦିକଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପତିସେଵାପରାଯଣା । ସା ଯାତି ଶ୍ରୀହରେଃ ସ୍ଥାନଂ ଗୋଲୋକାଖ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍
ମାଂସ ଆଦି ତ୍ୟାଗ କରି, ପତିସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ଗୋଲୋକ ନାମକ ଦୁର୍ଲଭ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ରାଧାଦାମୋଦରାଭ୍ଯାଂ ଯା ଧୂପଦୀପଂ ତୁ କାର୍ତିକେ । ଦଦ୍ଯାତ୍ସା ଭଵନଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯାତି ଵୈ ତ୍ଯକ୍ତପାତକାଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ରାଧା ଓ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯୋଷିଦ୍ଯା କାର୍ତ୍ତିକେ ଵିପ୍ର ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ନିକେତନେ । ରାଧାଦାମୋଦରାଭ୍ଯାଂ ତୁ ଵସେତ୍ସା ଶ୍ରୀହରେଶ୍ଚିରମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ନିଜ ଘରେ ରାଧା ଓ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସହ ବହୁଦିନ ରହନ୍ତି।
ରାଧାଦାମୋଦରାଭ୍ଯାଂ ସା ପୁଷ୍ପଂ ମାଲ୍ଯଂ ସୁଵାସିତମ୍ । କାର୍ତିକେ ମାସି ସା ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯାତି ଵୈକୁଂଠମଂଦିରମ୍
ଯିଏ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ରାଧା ଓ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ମାଳା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବୈକୁଣ୍ଠର ମହଳକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଗଂଧଂ ଯା ଚାପି ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଶର୍କରାଦିକମ୍ । ରାଧାଦାମୋଦରାଭ୍ଯାଂ ସା ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁମଂଦିରମ୍
ଯିଏ ଗନ୍ଧ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ଚିନି ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ରାଧା ଓ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଯଚ୍ଛତି ବ୍ରହ୍ମନ୍କାର୍ତିକେ ଚ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ରାଧାଦାମୋଦରପ୍ରୀତ୍ଯୈ ତସ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯାକ୍ଷଯଂ ଭଵେତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱିଜକୁ ରାଧା ଓ ଦାମୋଦରଙ୍କ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଯେଉଁ କିଛି ଦିଆଯାଏ, ସେ ମହିଳାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯା ନାରୀ କାର୍ତିକେ ଭକ୍ତ୍ଯା ରାଧାଦାମୋଦରଂ ଦ୍ଵିଜ । ପ୍ରାତଃ ସପର୍ଯାଂ ସା ଯାତି ନ କୁର୍ଯ୍ଯାନ୍ନିରଯଂ ଚିରମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଯିଏ ମହିଳା ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଭାତରେ ରାଧା ଓ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
କଦାଚିଜ୍ଜନ୍ମଭୂମୌ ସା ଵିଧଵା ପ୍ରତି ଜନ୍ମନି । ଭଵେଚ୍ଚାସାଦ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଵଂ ଵୈ ଚାପ୍ରିଯା ସ୍ଵାମିନୋଽପି ଚ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେ ନିଜ ଦେଶରେ ବିଧବା ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରିୟ ଥାଆନ୍ତି।
ପୁରା ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଵିପ୍ର ଵୃଷଲୋ ନାମ ଶଂକରଃ । ସୌରାଷ୍ଟ୍ରଦେଶଵାସୀ ଚ ତସ୍ଯ ଜାଯା କଲିପ୍ରିଯା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁରୁଣା ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶରେ ଶଙ୍କର ନାମକ ଏକ ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଥିଲେ, ନାମ କଳିପ୍ରିୟା।
ଜାରାକାଂକ୍ଷୀ ସଦା ନାମ୍ନା ତୃଣଵନ୍ମନ୍ଯତେ ପତିମ୍ । ଅସୌ ପତିର୍ନ ମେ ଯୋଗ୍ଯୋ ମେ ସ୍ଵାମୀ ପରପୂରୁଷଃ
ସେ ସଦା ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା କଳିପ୍ରିୟା। ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ଘାସ ସମାନ ମନେ କରୁଥିଲେ— 'ଏହି ସ୍ୱାମୀ ମୋ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ।'
ଇତି ମତ୍ଵା ସଦା ତସ୍ମୈ ଚୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ତୁ ଦଦାତି ଵୈ । ନୀଚସଂଗାନ୍ମହାମୂଢା ମଦ୍ଯମାଂସଂ ଚଖାଦ ହ
ଏପରି ଭାବି ସେ ସଦା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିଜ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦେଉଥିଲେ; ଖରାପ ସଙ୍ଗରେ ପଡି ମୂଢ଼ା ମଦ ଓ ମାଂସ ଖାଉଥିଲେ।
ସ୍ଵାମିନୋ ଭର୍ତ୍ସନାଂ ନିତ୍ଯଂ କୁର୍ଯାତ୍କାମଂ ତୁ ନିଷ୍ଠୁରା । ପାଦରଜ୍ଜୁର୍ଭଵେଚ୍ଚାସୌ କସ୍ମାଦ୍ଵୈ ନ ମୃତୋଽପି ଚ
ସେ ନିତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତେ କଠୋର ଭାବରେ ଗାଳି ଦେଉଥିଲେ; ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ସମାନ ହୋଇଗଲେ— କାହିଁକି ସେ ମରିଲେ ନାହିଁ?
ମୃତେ ତସ୍ମିନ୍ନହଂ ଭୋଗଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ଵିଚାର୍ଯେତି ହୃଦା ମୂଢା ଜାରେଣୈକେନ ସା ତଦା
ମୂଢ଼ା ମନେ ଭାବିଲେ— 'ସ୍ୱାମୀ ମରିଗଲେ, ମୁଁ ମୋ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଜାର ସହ ଭୋଗ କରିବି।'
ଅନ୍ଯଦେଶଂ ଗମିଷ୍ଯାଵଃ ସଂକେତମକରୋଦ୍ଦ୍ଵିଜ । ସୁପ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵାମିନୋ ରାତ୍ରୌ ଚାସିନା ତଦ୍ଗଲଂ ଦ୍ଵିଜ
ସେ ଜାର ସହ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଚୁକ୍ତି କଲେ; ରାତିରେ ସ୍ୱାମୀ ଶୁଅଉଥିବାବେଳେ ଛୁରିରେ ତାଙ୍କ ଗଳା କାଟିଦେଲେ।
ଛିତ୍ତ୍ଵା ଜାରକୃତେ ସାପି ସଂକେତସ୍ଯ ସ୍ଥଲଂ ଗତା । ଆଗତଂ ଜାରପୁରୁଷଂ ଦ୍ଵୀପିନା ଭକ୍ଷିତଂ ଦ୍ଵିଜ
ସେ ଜାର ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀକୁ ମାରି, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ; କିନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ଜାରକୁ ବାଘ ଖାଇଦେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ରୋଦନଂ କୃତ୍ଵା ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ନିପପାତ ହ । ଚିରାଦାଶ୍ଵସ୍ଯ ସା ମୂଢା କରୁଣଂ ଵିଲଲାପ ହ
ଏହା ଦେଖି ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ମୂର୍ଛିତ ହୋଇ ପଡିଗଲେ; ବହୁଦିନ ପରେ ହୁସ୍ତ ହୋଇ, ମୂଢ଼ା ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କଲେ।
କଲିପ୍ରିଯୋଵାଚ। ସ୍ଵକୀଯଂ ସ୍ଵାମିନଂ ହତ୍ଵା ଚାଗତା ପରପୂରୁଷମ୍ । ତଂ ଜାରଂ ସ୍ଵାମିନଂ ଦୈଵାତ୍ଶାର୍ଦୂଲୋ ଭକ୍ଷଯନ୍ମମ । କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଵିଧାତ୍ରା ଵଂଚିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍
କଳିପ୍ରିୟା କହିଲେ: 'ମୁଁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ମାରି, ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ବାଘ ମୋର ଜାର, ମୋର ସ୍ୱାମୀକୁ ଖାଇଦେଲା। ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି? ଭାଗ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଠକାଇଦେଲେ।'
ସୂତ ଉଵାଚ। ତତଃ କଲିପ୍ରିଯା ବ୍ରହ୍ମନାଗତା ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରତି । ଲପନେ ସ୍ଵାମିନୋ ଦତ୍ଵା ମୁଖଂ ଚ ଵିଲଲାପ ସା
ସୂତ କହିଲେ: 'ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କଳିପ୍ରିୟା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ମୁଁହେଁ ଲଗାଇ ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କଲେ।'
କଲିପ୍ରିଯୋଵାଚ। ହା ନାଥ କିଂ କୃତଂ କର୍ମ୍ମ ମଯା ହଂତାତିଦାରୁଣମ୍ । କଂ ଲୋକଂ ଵା ଗମିଷ୍ଯାମି ଵଦ ସ୍ଵାମିନ୍ମନାଗ୍ଗିରମ୍
କଳିପ୍ରିୟା କହିଲେ: 'ହା ନାଥ, ମୁଁ କେଉଁ ଭୟଙ୍କର କାମ କରିଦେଲି, ତୁମକୁ ମାରିଦେଲି? ମୁଁ କେଉଁ ଲୋକକୁ ଯିବି? କିଛି କହ, ହେ ସ୍ୱାମୀ, ମନେ କିମ୍ବା ମୁଁହେଁ।'