ପତିତା ସା ହରେରଗ୍ରେ ପାପମସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ । ତୂର୍ଣଂ ତୁ ନାଶଯାମାସ ଦଯାଲୁର୍ଦୁଃଖନାଶକଃ
ସେ ଦାନ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଡ଼ିଲା, ଦୟାଳୁ ଦୁଃଖ ନାଶକ ହରି ତାହାର ପାପକୁ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ କଲେ।
କଦାଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତକାଲସ୍ତୁ ପଂଚତ୍ଵଂ ସ ଜଗାମ ହ । ଯମଦୂତାସ୍ତମାନେତୁଂ ଚାଗତା ବହୁଶୋ ଦ୍ଵିଜ
ଯେତେବେଳେ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ତାକୁ ନେବାକୁ ବହୁ ଥର ଆସିଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ନେତୁଂ ଯଦା ଚକ୍ରୁର୍ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ପ୍ରତି । ତଦାଗତା ଵିଷ୍ଣୁଦୂତାଃ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରାଃ
ଯେତେବେଳେ ସେଉଁଠିଏଠିକୁ ବାନ୍ଧି ନେଇଯିବାକୁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପାଶଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ରଥେ ଦିଵ୍ଯେ ତମାଶୁଗତକିଲ୍ବିଷମ୍ । ତତ୍ର ଚାରୋପଯାମାସୁଃ ଯମଦୂତାଃ ପଲାଯିତାଃ
ସେମାନେ ପାଶ କାଟିଦେଇ, ତାଙ୍କର ଅପରାଧ ଶୀଘ୍ର ହେବାରୁ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇଦେଲେ; ଯମଦୂତମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ତତୋ ନିକେତନଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନାଗସ୍ତୈର୍ଵେଷ୍ଟିତୋ ଯଯୌ । ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ହରେରଗ୍ରେ ପୁନରାଵର୍ତ୍ତିଵର୍ଜିତଃ
ତାପରେ ସେ ନାଗମାନେ ଘେରି ରଖିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ରହିତ ଭାବେ ରହିଗଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ହରଯେ ଦଦ୍ଯାଲ୍ଲାଜାଂଶ୍ଚ ସଘୃତାନ୍ଦ୍ଵିଜ । ଵରାଟିକାଂ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଜାନେ କିଂ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଘିଅ ମିଶାଇ ଦିଆଯାଇଥିବା ଲାଜା ବା ଏକ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରେ କେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କହିପାରିବିନାହିଁ।
ଯ ଇମଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵିପ୍ର ଚାଧ୍ଯାଯଂ ପାପନାଶନମ୍ । ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯଂତି ପାପାନି ଶ୍ରୀହରେଃ କୃପଯାପି ଚ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଏହି ପାପ ନାଶକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ। ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକସ୍ଯାପି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପାପନାଶନମ୍ । କଥଯସ୍ଵ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ସମୂଲଂ ମେ କୃପାର୍ଣଵ
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ କୃପାସାଗର, ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳର ପାପନାଶକ ମହିମାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ। ସମସ୍ତପାତକଧ୍ଵଂସି ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ଶୁଭମ୍ । କଣମାତ୍ରଂ ଵହେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସୂତ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ; ଯିଏ ଏହାର ଏକ ବିନ୍ଦୁ ମାତ୍ର ଧାରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଫଳ ପାଏ।
ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ପର୍ଶତଃ ପାପନାଶନମ୍ । ଅକାଲମରଣଂ ନାସ୍ତି ଗଂଗାସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ ଓ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ।
ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ପାପୀ ଯଃ ପିବେତ୍ତସ୍ଯ କିଲ୍ବିଷମ୍ । ଶରୀରସ୍ଥଂ କ୍ଷଯଂ ଯାତି କୃତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି କୌଣସି ପାପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ପିଏ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତୁଲସୀପର୍ଣସଂଯୁକ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ଦ୍ଵିଜ । ଯୋ ଵହେଚ୍ଛିରସା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାଂତେ ଯାତି ହରେର୍ଗୃହମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଯୋଗୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରେ, ଶେଷରେ ସେ ହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ମେରୁତୁଲ୍ଯସୁଵର୍ଣାନି ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲମାପ୍ଯତେ । ହରିପାଦୋଦକଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ତତ୍ଫଲଂ ନରୈଃ
ମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ସୁନା ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ହରିଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସେଇ ଫଳ ଲୋକେ ପାଏ।
ଧେନୁକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରୈଃ । ଦତ୍ଵା ପାଦୋଦକଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଦଶ କୋଟି ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ହରିଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ।
ଯଜ୍ଞକୋଟିସହସ୍ରାଣି କୃତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲମାପ୍ଯତେ । ହରିପାଦୋଦକଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍କୋଟିଗୁଣଂ ନରୈଃ
କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ହରିଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଲୋକେ ତାହାର କୋଟିଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।
କୋଟିକନ୍ଯାପ୍ରଦାନେନ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭ୍ଯତେ ଜନୈଃ । ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଫଲଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଵିଜାଧିକମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜ, କୋଟି କନ୍ୟା ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସେଠାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ।
ଦଂତିକୋଟିପ୍ରଦାନେନ ସପ୍ତିକୋଟିପ୍ରଦାନତଃ । ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଦୋଦକଂ ହରେଃ
କୋଟି ହାତୀ ବା ସାତ କୋଟି ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ହରିଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳେ।
ଦତ୍ଵା ମର୍ତ୍ଯଃ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ସସସ୍ଯାଂ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରାଧିକଂ ଲଭେତ୍
ମଣିଷ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ଫସଲ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଶୃଣୁ ଵିପ୍ର ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସଂକ୍ଷେପେଣାଧିକଂ କିମୁ । ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାପୀ ଯାତି ହରେର୍ଗୃହମ୍
ଶୁଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହୁଛି—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ପାପୀମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଥାଏ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ। ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ପୁରା କେନ ପ୍ରାଣିନା ପ୍ରାପି ଵୈ ଗୃହମ୍ । କଥଯସ୍ଵ ହରେଃ ସୂତ ମମ ତ୍ଵଂ ଚାନୁକଂପଯା
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, କୃପାବଶତାରେ ମୋତେ କହ, ପୂର୍ବେ କିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ପାନ କରି, ହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ?
ସୂତ ଉଵାଚ। ପୁରା ତ୍ରେତାଯୁଗେ ପାପୀ ନାମ୍ନା ଵିପ୍ରଃ ସୁଦର୍ଶନଃ । ଜନାର୍ଦ୍ଦନଦିନେ ନିତ୍ଯମଶ୍ନୀଯାତ୍ସ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରିଲେ— ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ଏକ ପାପୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ।
ଶାସ୍ତ୍ରନିଂଦାକରୋ ନିତ୍ଯଂ ଵ୍ରତନିଂଦାକରଃ ସଦା । ଅସାଵନ୍ଯଂ ନ ଜାନାତି କେଵଲଂ ସ୍ଵୋଦରଂ ଵିନା
ସେ ସଦା ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରତକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପେଟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ମାନିନଥିଲେ।
ଏକଦା ପ୍ରାପ୍ତକାଲସ୍ତୁ ନିଧନଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଦ୍ଵିଜ । ଯମଦୂତାଃ ସମାଯାତା ବଦ୍ଧ୍ଵା ନୀତୋ ଯମାଲଯମ୍
ଏକ ଦିନ ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। ଯମର ଦୂତମାନେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଯମର ଘରକୁ ନେଇଗଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯମୁନାଭ୍ରାତା ପପ୍ରଚ୍ଛ ସଚିଵଂ ରୁଷା । ଭୋଽମାତ୍ଯ ଚାସ୍ଯ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପାପଂ ଵଦ ସମୂଲତଃ
ଯମୁନାଙ୍କ ଭାଇ ଯମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀକୁ ପଚାରିଲେ— 'ହେ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଏହାର ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ସଠିକ୍ ଭାବେ କୁହ।'
ଅସୌ ଵିପ୍ରୋ ମହାପାପୀ କ୍ରୂରକର୍ମ୍ମେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଡ଼ ପାପୀ ଓ କଠୋର କାମ କରିଥିବା ଦେଖାଯାଏ।
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଉଵାଚ। ଆକର୍ଣଯ ଚାସ୍ଯ ପାପଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନାସ୍ତ୍ଯଣୁମାତ୍ରକମ୍ । ଵାସରେଽପି ହରେର୍ନିତ୍ଯମକରୋଦ୍ଭୋଜନଂ ଵିଭୋ
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ— ଏହାର ପାପ ଶୁଣ, ଏହାର କିଛିମାତ୍ର ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ।
ଵାସରେ କମଲାଭର୍ତୁଶ୍ଚାଶ୍ନୀଯାଦ୍ଯୋ ନରାଧମଃ । ପୁରୀଷଂ ସୋଽଶ୍ନୀଯାଦ୍ରାଜନ୍ନିରଯଂ ଯାତି ଦାରୁଣମ୍
ହେ ରାଜା, ଯିଏ କମଳାପତିଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ମଳ ଭୋଜନ କରି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବ।
ମନ୍ଵଂତରଶତଂ ଦେହି ସ୍ଥାନଂ ତୁ ନିରଯେଽପ୍ଯମୁମ୍ । ଗ୍ରାମକ୍ରୋଡସ୍ଯ ଯୋନୌ ହି ତତୋ ଜନ୍ମ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାକୁ ଏକଶ ମନ୍ବନ୍ତର ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରଖ, ତାପରେ ସେ ଗ୍ରାମର ଏକ ଡ଼େଙ୍କା ପିଲାର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେବ।
ସୂତ ଉଵାଚ। ଯମାଜ୍ଞଯା ତତୋ ଵିପ୍ର ତସ୍ଯ ଦୂତୈର୍ଭଯଂକରୈଃ । ପାତିତସ୍ତୁ ପୁରୀଷେ ଵୈ ମନ୍ଵଂତରଶତାଧିକମ୍
ସୂତ କହିଲେ— ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକଶ ଅଧିକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରେ ପକାଇଲେ।
ତତୋ ମୁକ୍ତୋଽଭଵଚ୍ଚାସୌ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଗ୍ରାମସୂକରଃ । ଚିରଂ ନରକମଶ୍ନୀଯାଦ୍ଧରିଵାସରଭୋଜନାତ୍
ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଗ୍ରାମର ଏକ ଡ଼େଙ୍କା ହେଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରିଥିବା ଦୋଷରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମଳ ଖାଇଲେ।