ଦାନଂ ଦାତା ପ୍ରତିଗ୍ରାହୀ ନ ସ୍ମରେଚ୍ଚ ନ ଯାଚତେ । ନିରଯେ ଚୋଭଯୋର୍ଵାସୋ ଯାଵଚ୍ଚଂଦ୍ର ଦିଵାକରୌ
ଦାନ କରିଥିବା ଓ ଦାନ ନେଇଥିବା ଦୁହେଁ, ସେଇ ଦାନକୁ ମନେ ପକାଇବା ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପୁଣି ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦୁହେଁ ନରକରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦି ପାପାନି ଯାନି ଵୈ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତାନି ଦାନେନ ହନ୍ଯଂତେ ତସ୍ମାଦ୍ଦାନଂ ସମାଚରେତ୍
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ ଦାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଥ ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ଚୁତର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡଂ ପ୍ରାରଭ୍ଯତେ ଶ୍ରୀଵେଦଵ୍ଯାସାଯ ନମଃ ଶୌନକ ଉଵାଚ- କଲୌ ସମାଗତେ ସୂତ ପ୍ରାଣିନାଂ କେନ କର୍ମଣା । ଉଦ୍ଧାରୋ ଵୈ ଭଵେତ୍ତସ୍ମାତ୍କଥଯସ୍ଵ ମମାଗ୍ରତଃ
ଏବେ ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ପୁରାଣରେ ଚୁତ ରୁକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶ୍ରୀ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୌନକ କହିଲେ— ହେ ସୂତ, କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇପାରିବେ? ଏହି କଥା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ- ସାଧୁସାଧୁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ଯାତ୍ମନାଂ ଵରୋ ଭଵାନ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ଜନାନାଂ ଚ ଶୁଭଵାଞ୍ଛୋ ନିରଂତରମ୍
ସୂତ କହିଲେ— ବଡ଼ ଭଲ, ବଡ଼ ଭଲ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଆପଣ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଚାହିଁଥିବା ଜଣେ ମହାନ।
ଏତଦ୍ଵ୍ଯାସଃ ପୁରା ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵପୂଜିତଃ । ପୃଷ୍ଟୋ ଜୈମିନିନା ତଂ ସ ଯଦାହ ଶୃଣୁ ଵୈଷ୍ଣଵ
ହେ ବୈଷ୍ଣବ, ପୂର୍ବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଜୈମିନି ପଚାରିଥିଲେ; ସେଠାରେ ବ୍ୟାସ କଣ କହିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣ।
ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣିପତ୍ଯାସୌ ଵ୍ଯାସଂ ସର୍ଵାର୍ଥପାରଗମ୍ । ଗୁରୁଂ ସତ୍ଯଵତୀସୂନୁଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ବ୍ୟାସଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଅର୍ଥର ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଓ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଜୈମିନିରୁଵାଚ- କଲୌ ନୃଣାଂ ଭଵେତ୍କେନ ମୋକ୍ଷୋ ଵୈ କଥଯସ୍ଵ ମେ । ଅଲ୍ପେନାପି ଚ ପୁଣ୍ଯେନ ମର୍ତ୍ଯାଶ୍ଚାଲ୍ପାଯୁଷୋ ଯତଃ
ଜୈମିନି କହିଲେ— କଳିଯୁଗରେ ମଣିଷମାନେ କେଉଁ ଉପାୟରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ? କାରଣ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ଅତି କମ୍ ଆୟୁ ଓ କମ୍ ପୁଣ୍ୟ ଥାଏ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ସାଧୁସଂଗାଦ୍ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଶ୍ରଵଣଂ ପ୍ରଭୋ । ହରିଭକ୍ତିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ମାତ୍ତତୋ ଜ୍ଞାନଂ ତତୋ ଗତିଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବା ହୁଏ, ତାହାରୁ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମେ, ତାହାରୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ତାହାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ନ ରୋଚତେ କଥା ଭୂମୌ ପାପିଷ୍ଠାଯ ଜନାଯ ଵୈ । ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସ ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପାପିଷ୍ଠପ୍ରଵରୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଅତି ପାପୀ ଲୋକ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାରେ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏପରି ଲୋକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଜାଣ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ କଥାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽଽନଂଦୀ ଭଵତି ଵୈଷ୍ଣଵଃ । ଅସତ୍ଯାଂ ତାଂ ତୁ ଯୋ ବ୍ରୂଯାଜ୍ଜ୍ଞେଯଃ ସ ପାପିନାଂ ଗୁରୁଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ବୈଷ୍ଣବ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ମିଥ୍ୟା କଥା କହାଯାଏ, ସେଉଁଠି ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଜାଣ।
ଯସ୍ମିନ୍ଯସ୍ମିନ୍ସ୍ଥଲେ ଵିପ୍ର କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵର୍ତତେ କଥା । ତସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଗନ୍ନାଥୋ ଯାତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନ କର୍ହିଚିତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଜଗନ୍ନାଥ କେବେ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଯଃ କଥାରଂଭେ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଘ୍ନଂ ନରାଧମଃ । ନରକାନ୍ନିଷ୍କୃତିର୍ନାସ୍ତି ମନ୍ଵଂତରଶତାଵଧି
ଯେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଆରମ୍ଭରେ ବାଧା ଦେଇଥାଏ, ସେ ଶତଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ନାହିଁ।
ଯେ ପୁରାଣକଥାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିଂଦଂତ୍ଯୁପହସଂତି ଵୈ । ତେଷାଂ କରସ୍ଥା ନରକା ବହୁକ୍ଲେଶକରାଃ ସଦା
ଯେମାନେ ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣି ତାହାକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଉପହାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ସଦା ଦୁଃଖଦାୟକ ନରକ ରହିଥାଏ।
ଜନ୍ମାଂତରାର୍ଜିତଂ ପାପଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନଶ୍ଯତି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଯୋ ଵୈ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାଂ କରୋତ୍ଯପି
ଯିଏ ମାତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ଵୈ ନରଃ କୁର୍ଯାତ୍ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ତଥା । ନ ଜାନେ ଶ୍ରଵଣେ ତସ୍ଯ କା ଗତିର୍ଵା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ର କହେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କେମିତି ଗତି ହେବ, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ ପାପଂ ଅକାଲମରଣଂ ତଥା । ସୁରାପାନଂ ତଥାସ୍ତେଯଂ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଯତି ପାପିନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ, ମଦ୍ୟପାନ, ଚୋରି—ଏପରି ସମସ୍ତ ପାପ ପାପୀଙ୍କ ପାଖରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ପାପଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯଃ ପଶ୍ଚାତ୍ପାପଂ ନିଵର୍ତଯେତ୍ । ତସ୍ଯ ପାପଂ ଵ୍ରଜେନ୍ନାଶମଗ୍ନିନା ତୂଲରାଶିଵତ୍
ଯିଏ ପାପ କରି, ପରେ ତାହାରୁ ମୁହଁ ଫେରାଏ, ତାଙ୍କର ପାପ ଅଗ୍ନିରେ ପତିଥିବା ପାଟି ତୁଳା ପରି ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଵିପ୍ର ତିଷ୍ଠେଦ୍ଵୈ ପୁସ୍ତକଂ ଗୃହେ । ତସ୍ଯ ଗୃହସମୀପଂ ହି ନାଯାଂତି ଯମକିଂକରାଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଥିବା ପୁସ୍ତକ ଘରେ ରହିଥାଏ, ସେଘର ପାଖକୁ ଯମର ଦୂତମାନେ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜୈମିନିରୁଵାଚ- ଵଦଂତି ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍କାଂଶ୍ଚ ଵାଂଚ୍ଛା ବ୍ରୂହି ଗୁରୋ ମମ । ଇଦାନୀଂ ତାନ୍ସମାଜ୍ଞାତୁଂ ତେଷାଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଜୈମିନି କହିଲେ— ଗୁରୁଦେବ, ମୋତେ କୃପାକରି କହନ୍ତୁ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ କେଉଁ ଗୁଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ କେଉଁ କୃପା କରନ୍ତି? ଏହି ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମା ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଯୋ ନରୋ ମସ୍ତକେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵୈଷ୍ଣଵାଂଘ୍ରିଜଲଂ ଦ୍ଵିଜ । କରୋତି ସେଚନଂ ପାପୀ ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ତସ୍ଯ କିମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଦ୍ୱିଜ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପାଦଧୋଆ ପାଣି ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଢାଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିନଥାଏ।
ସାଧୁସଂଗଂ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍କ୍ଷଣଂ ଵାର୍ଦ୍ଧକ୍ଷଣଂ ଦ୍ଵିଜ । ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯଂତି ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାମୁଖାନି ଚ
ଦ୍ୱିଜ, ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଯତ୍ରଯତ୍ର କୁଲେ ଚୈଵ ଏକୋ ଭଵତି ଵୈଷ୍ଣଵଃ । କୁଲଂ ତସ୍ଯ ଯଦା ପାପୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ତନ୍ମୋକ୍ଷଗାମି ଵୈ
ଯେଉଁ କୁଳରେ ଏକ ମାତ୍ର ବୈଷ୍ଣବ ଥାଏ, ସେଇ କୁଳ ଯଦି ପାପରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ହିଂସାଦଂଭକାମକ୍ରୋଧୈର୍ଵର୍ଜିତାଶ୍ଚୈଵ ଯେ ନରାଃ । ଲୋଭମୋହପରିତ୍ଯକ୍ତା ଜ୍ଞେଯାସ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵା ଦ୍ଵିଜ
ଦ୍ୱିଜ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ହିଂସା, ଢୋଙ୍ଗ, କାମନା, କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ ମୋହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।
ପିତୃଭକ୍ତା ଦଯାଯୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵପ୍ରାଣିହିତେ ରତାଃ । ଅମତ୍ସରା ଵୈଷ୍ଣଵା ଯେ ଵିଜ୍ଞେଯାଃ ସତ୍ଯଭାଷିଣଃ
ଯେଉଁମାନେ ପିତୃଭକ୍ତ, ଦୟାଶୀଳ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ମନରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ନାହିଁ ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।
ଵିପ୍ରଭକ୍ତିରତା ଯେ ଚ ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ନପୁଂସକାଃ । ଏକାଦଶୀଵ୍ରତରତା ଵିଜ୍ଞେଯାସ୍ତେ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।
ଗାଯଂତି ହରିନାମାନି ତୁଲସୀମାଲ୍ଯଧାରକାଃ । ହର୍ଯଂଘ୍ରିସଲିଲୈଃ ସିକ୍ତା ଵିଜ୍ଞେଯାସ୍ତେ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ନାମ ଗାନ କରନ୍ତି, ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧନ୍ତି, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପାଦଧୋଆ ପାଣିରେ ସିଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।
ଶ୍ରୋତ୍ରଯୋର୍ମସ୍ତକେ ଯେଷାଂ ତୁଲସ୍ଯାଃ ପର୍ଣମୁତ୍ତମମ୍ । କର୍ହିଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିପ୍ର ଵିଜ୍ଞେଯାସ୍ତେ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କାନ କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡରେ ତୁଳସୀର ଉତ୍ତମ ପତ୍ର ସଦା ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।
ପାଖଂଡସଂଗରହିତା ଵିପ୍ରଦ୍ଵେଷଵିଵର୍ଜିତାଃ । ସିଂଚେଯୁସ୍ତୁଲସୀଂ ଯେ ଚ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯା ଵୈଷ୍ଣଵା ନରାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାଖଣ୍ଡୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ତୁଳସୀ ଗଛକୁ ପାଣି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।
ପୂଜଯଂତି ହରିଂ ଯେ ଚ ତୁଲସ୍ଯା ଚାର୍ଚଯଂତି ଯେ । କନ୍ଯାଦାନରତା ଯେ ଚ ଯେ ଵୈ ହ୍ଯତିଥିପୂଜକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତୁଳସୀ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଚ୍ଚନା କରନ୍ତି, କନ୍ୟାଦାନରେ ରତ ଓ ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—
ଶୃଣ୍ଵଂତି ଵିଷ୍ଣୁଚରିତଂ ଵିଜ୍ଞେଯା ଵୈଷ୍ଣଵା ନରାଃ । ଯସ୍ଯ ଗୃହେ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠେତ୍ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାପି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଭଲଭାବେ ବିସ୍ଥାପିତ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।