ଭୂମିନେତା ଭୂମିଦାତା ଦ୍ଵୌ ଚାପି ସ୍ଵର୍ଗଗାମିନୌ । ଗ୍ରାହ୍ଯା ଭୂମିର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦାନଶତାନ୍ଯପି
ଭୂମି ନେଇଥିବା ଓ ଭୂମି ଦେଇଥିବା, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନ୍ୟ ଶତଶଃ ଦାନ ଛାଡ଼ି ଭୂମିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଜ୍ଞାନୀ ଭୂସୁରୋ ଯସ୍ତୁ ତ୍ଯଜେଦ୍ଭୂମିଂ ଵିମୋହିତଃ । ପ୍ରତିଜନ୍ମନ୍ଯସୌ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଚ୍ଚାତ୍ଯଂତ ଦୁଃଖଭାକ୍
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଜମିକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ପ୍ରତିଟି ଜନ୍ମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ।
ଅନ୍ଯତୋ ଯଃ ସମାସାଦ୍ଯ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିଂ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ତସ୍ମୈ ଵିପ୍ର ଜଗନ୍ନାଥୋ ଦଦାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯିଏ ଅନ୍ୟଠାରୁ ଜମି ପାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେଉଁଠି ଜଗନ୍ନାଥ ତାକୁ ପରମ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଚ ମେଦିନୀଂ ଯୋ ହରେଦ୍ଦ୍ଵିଜ । ଯୁକ୍ତଃ କୋଟିକୁଲୈର୍ଯାତି ନରକଂ ଚାତିଦାରୁଣମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଦିଆଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜମିକୁ ଦ୍ୱିଜ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଥାଏ, ସେ ଅନେକ କୁଳ ସହିତ ଅତି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ।
ହରେଦ୍ଯୋ ଵୈ ମହୀଂ ଵିପ୍ର ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଯୋରପି । ନ ଦୃଷ୍ଟା ନିଷ୍କୃତିସ୍ତସ୍ଯ କୋଟିକଲ୍ପଶତୈର୍ମୁନେ
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କଠାରୁ ଜମି ନେଇଥାଏ, ହେ ମୁନି, ସେଠାରେ କୋଟି କଳ୍ପ ଶତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଭୂମିଂ ଯୋ ପରଦତ୍ତାଂ ଚ ରକ୍ଷତି କ୍ଷ୍ମାପତିର୍ଦ୍ଵିଜ । ପୁଣ୍ଯଂ କୋଟିଗୁଣଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ତସ୍ଯ ଦାନଂ ଜନାଦପି
ଯେ ରାଜା ଅନ୍ୟେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜମିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ଦାନକାରୀଠାରୁ କୋଟି ଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ମହୀଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଜ । ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାନ୍ମର୍ତ୍ଯୋ ଧେନୁଂ ଯଚ୍ଛନ୍ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରି ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଗାଈ ଦାନ କରେ, ସେ ସେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।
ଦଦାତି ଵୃଷଭଂ ଯସ୍ତୁ ଦରିଦ୍ରାଯ କୁଟୁଂବିନେ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଶିଵଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଦରିଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ଏକ ବଳଦ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଏ।
ତିଲପ୍ରମାଣଂ ସ୍ଵର୍ଣଂ ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ହରେର୍ନିକେତନଂ ଯାତି ଯୁକ୍ତଃ କୋଟିକୁଲୈରପି
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତିଳ ପରିମାଣ ସୁନା ଦାନ କରେ, ସେ ଅନେକ କୁଳ ସହିତ ହରିଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ରଜତଂ ଵିପ୍ର ସାଧଵେ ଭୂସୁରାଯ ଵୈ । ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଚଂଦ୍ରଲୋକଂ ଚ ପିବେତ୍ତତ୍ରାମୃତଂ ସଦା
ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାଁଦି ଦାନ କରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପାଇ ଶେଉଁଠି ସଦା ଅମୃତ ପାନ କରନ୍ତି।
ପ୍ରଵାଲଂ ମୌକ୍ତିକଂ ଚୈଵ ହୀରକଂ ଚ ମଣିଂ ତଥା । ଯୋ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା, ହୀରା କିମ୍ବା ମଣି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଯାଏ।
ତୁଲାପୁରୁଷଦାନେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ଜନଃ । ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍କୋଟିଗୁଣଂ ଲଭେତ୍
ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ ତାହାର କୋଟି ଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ କ୍ଷିତିଂ ଦତ୍ଵା ସଶୈଲଵନକାନନାମ୍ । ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ତଦ୍ଵୈ ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାପ୍ରଦଃ
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ପାହାଡ଼, ବନ ଓ କାନନ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରି ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ ସେହି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଂ ଯୋ ଵୈ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିସୁରାଯ ଚ । ତେନ ଵିପ୍ର ପ୍ରଦତ୍ତାନି ଭୁଵନାନି ଚତୁର୍ଦଶ
ଯିଏ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ଚୌଦ ଭୁବନ ଦାନ କରିଥାଏ।
ତୁଲାପୁରୁଷଦାନଂ ଯଃ କରୋତି ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵ । ଜନନ୍ଯାଶ୍ଚୋଦରେ ତସ୍ଯ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ସାଲଂକାରାଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ଯାଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ନରଃ । ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଗହଣା ପିନ୍ଧାଇ ଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଇଥାଏ ଏବଂ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।
କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯିଣୋ ନାସ୍ତି ନରକାନ୍ନିଷ୍କୃତିଃ ପୁନଃ । କନ୍ଯାଦାନକୃତୋ ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗାଦାଗମନଂ ପୁନଃ
ଯିଏ କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରେ, ସେ ପାଇଁ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ; ଏବଂ ଯିଏ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କରେ, ସେ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଫେରିବା ନାହିଁ।
ଉପାନହୌ ଵାତପତ୍ରଂ ଯୋ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ପ୍ରେତ୍ଯ ଚେଂଦ୍ରପୁରଂ ଗତ୍ଵା ଵସେତ୍କଲ୍ପଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଯିଏ ଦ୍ୱିଜକୁ ଜୁତା କିମ୍ବା ପତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପରଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସହରକୁ ଯାଇ, ଚାରି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠି ବାସ କରନ୍ତି।
ଵସ୍ତ୍ରଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ଦିଵ୍ଯଂ ସାଧଵେ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଯତେ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଦିଵ୍ଯାଂବରଧରଶ୍ଚିରଂ ତିଷ୍ଠେଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହନ୍ତି।
ଧେନୁଂ ପୁରାତନୀଂ ଯଚ୍ଛେଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଜରିତଂ ଦ୍ଵିଜ । ନୂତ୍ନାଂ ରଜୋଵତୀଂ କନ୍ଯାଂ ସ ଗଚ୍ଛେନ୍ନିରଯଂ ତଥା
ଯିଏ ପୁରୁଣା ଗାଈ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର କିମ୍ବା ପୁରୁଣା କନ୍ୟା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯିଣୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ପଶ୍ଯେଲ୍ଲପନଂ ବୁଧଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି କୁର୍ଯ୍ଯାନ୍ମାର୍ତଂଡ ଦର୍ଶନମ୍
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି କନ୍ୟା ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅଜାଣି ଦେଖିବେ, ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍।
ଫଲଦାତା ନରୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ତ୍ରିଦିଵଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଭୁଂକ୍ତେ କଲ୍ପସହସ୍ରାଣି ଫଲଂ ତତ୍ରାମୃତୋପମମ୍
ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଫଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଏକ ହଜାର କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅମୃତ ସମାନ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଶାକଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଶିଵସ୍ଯଭଵନଂ ଦ୍ଵିଜ । ଯାତି କଲ୍ପଦ୍ଵଯଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ପାଯସଂ ସୁରୈଃ
ଯିଏ ଶାକ ଦାନ କରନ୍ତି, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଦୁଇ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ପାୟସ ପାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ପାୟସ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଘୃତଦୋ ଦଧିଦଶ୍ଚୈଵ ତକ୍ରଦୋ ଦୁଗ୍ଧଦସ୍ତଥା । ଵିଷ୍ଣୋର୍ନିକେତନଂ ଗତ୍ଵା ସୁଧାପାନଂ କରୋତି ସଃ
ଯିଏ ଘିଅ, ଦହି, ତକ୍ର କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅମୃତ ପାନ କରନ୍ତି।
ଗଂଧଦଃ ପୁଷ୍ପଦଶ୍ଚୈଵ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାତି ସୁରାଲଯମ୍ । ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଗଂଧପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତଃ
ଯିଏ ଗନ୍ଧ କିମ୍ବା ଫୁଲ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଶଯ୍ଯାଦାନଂ ଦାନସାରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଦଦାତି ଯଃ । ସ ଯାତି ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପର୍ଯ୍ଯଂକେ ଶେରତେ ଚିରମ୍
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶୟ୍ୟା ଦାନ କରନ୍ତି, ଯାହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇ ରହନ୍ତି।
ପୀଠଦାତା ଦୀପଦାତା ସର୍ଵଦୁଷ୍କୃତଵର୍ଜିତଃ । ସ୍ଵର୍ଗେ ସିଂହାସନେ ତିଷ୍ଠେଜ୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଦୀପାଵଲୀଵୃତଃ
ଯିଏ ପୀଠ କିମ୍ବା ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଦୂରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଦୀପମାଳାରେ ଘିରି ରହନ୍ତି।
ତାଂବୂଲଂ ଯୋ ନରୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିଂ ଭୁଂକ୍ତେଽଖିଲାଂ ସୁଖମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଦେଵାଂଗନାକ୍ରୋଡେ ସୁପ୍ତସ୍ତାଂବୂଲମତ୍ତି ଵୈ
ଯିଏ ତାମ୍ବୁଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବାଙ୍ଗନାଙ୍କର କୋଳରେ ଶୋଇ ତାମ୍ବୁଳ ଖାନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଦାନଂ ଦାନଵରଂ କରୋତି ଯୋ ନରୋତ୍ତମଃ । ପ୍ରେତ୍ଯ ସ ସନ୍ନିଧିଂ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗଶତତ୍ରଯମ୍
ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପରଲୋକରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ତିନିଶେ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଜ୍ଞାନଂ ତତସ୍ତତ୍ର ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭ । ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୋତି ଶ୍ରୀହରେଃ କୃପଯା ଦ୍ଵିଜ
ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପାରେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି।