ଅତଃ ପାପିଷ୍ଠ ଚାନ୍ନାନି ନ ଗୃହ୍ଣଂତି ମନୀଷିଣଃ । ଗୃହ୍ଣଂତି ମୋହାଦ୍ଯେ ମୂଢା ଭଵଂତି ପାପଭାଗିନଃ
ତେଣୁ, ଅତି ପାପୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାପୀଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ନେନ୍ତିନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଭ୍ରମରେ ନେନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼ ହୋଇ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି।
କୁର୍ଯାଦ୍ଭୂମିଷ୍ଠମୁଦକଂ ଚୈକଂ ଭୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ସର୍ଵପାପୈର୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ସ ହରିମଂଦିରମ୍
ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି କିଏ ଏକ ମାତ୍ର ପାଣି ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥାଏ।
ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଧନସଂଚଯଃ । ସଂଚିତଂ ଚ ଧନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଦାନକର୍ମଣି ଵିକ୍ଷିପେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଦ୍ୟମ କରି ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ; ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଥିବା ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାରେ ବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ।
ରଣଂତି ଯେ ଚ କାର୍ପଣ୍ଯାଦ୍ଧନଂ ତେ ଚାତିଦୁଃଖିନଃ । ଅଂତେ ସର୍ଵଧନଂ ତ୍ଯକ୍ଵା ନିଃସ୍ଵା ଗଚ୍ଛଂତି ଭୋ ମୁନେ
ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୂପଣତାରେ ଧନ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖି; ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଏହି ଜଗତରୁ ନିର୍ଧନ ହୋଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ମୁନି।
ମାନଵା ଯେ ସଦା ଦାନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦରିଦ୍ରତି । ଦରିଦ୍ରାସ୍ତେନ ଵିଜ୍ଞେଯା ନରଲୋକେ ମହେଶ୍ଵରାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସଦା ଦାନ ଦେଇ ଦେଇ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯିବେ, ମହେଶ୍ୱରମାନେ।
ପରଲୋକେ ଦ୍ଵିଜଵ୍ଯାଘ୍ର ସାଧୁସଂଯମଵର୍ଜିତେ । ନିର୍ଦଯେ ବଂଧୁହୀନେ ଚ ନ ଦତ୍ତଂ ନୋପତିଷ୍ଠତେ
ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ, ପରଲୋକରେ, ଯେଉଁଠି ସଦ୍ବ୍ୟବହାର କିମ୍ବା ନିଗ୍ରହ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଦୟା ଓ ବନ୍ଧୁ ନାହିଁ, ଦିଆଯାଇନଥିବା କିଛି ସହିତ ଯାଏନାହିଁ।
ସ୍ଥିତେ ଧନେ ନରୋ ଯୋ ଵୈ ନାଶ୍ନାତି ନ ଦଦାତି ସଃ । ଦରିଦ୍ର ଇଵ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ନିଶ୍ଵାସମୁତ୍ସୃଜେତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନ ଭୋଗ କରେ, ନ ଦାନ କରେ, ସେ ଦରିଦ୍ର ଭାବରେ ଗଣାଯିବା ଉଚିତ୍। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଦୁଃଖର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡି ଯାଏ।
ତପସୋଽପି ଵରଂ ଦାନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ । ଅତୋ ଯତ୍ନାଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନକର୍ମ ସମାଚରେତ୍
ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଦାନ ତପସ୍ୟାଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତେଣୁ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ସାହରେ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଦାତା ଦାନଂ ନ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ସ ଯାତି ନିରଯଂ ଘୋରଂ ସର୍ଵଜଂତୁଭଯାଵହମ୍
ଯଦି କୌଣସି ଦାତା ଦାନ ଦେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦାନ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ।
ଦାନଂ ଦାତା ପ୍ରତିଗ୍ରାହୀ ନ ସ୍ମରେଚ୍ଚ ନ ଯାଚତେ । ନିରଯେ ଚୋଭଯୋର୍ଵାସୋ ଯାଵଚ୍ଚଂଦ୍ର ଦିଵାକରୌ
ଦାତା ଓ ଗ୍ରହୀତା, ଦାନକୁ ମନେ କରିବା ନାହିଁ, ନ ଚାହିବା ଉଚିତ୍। ନାହିଁ ହେଲେ, ଉଭୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ବାସ କରିବେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦି ପାପାନି ଯାନି ଵୈ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତାନି ଦାନେନ ହନ୍ଯଂତେ ତସ୍ମାଦ୍ଦାନଂ ସମାଚରେତ୍
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅଥ ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ଚୁତର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡଂ ପ୍ରାରଭ୍ଯତେ ଶ୍ରୀଵେଦଵ୍ଯାସାଯ ନମଃ ଶୌନକ ଉଵାଚ- କଲୌ ସମାଗତେ ସୂତ ପ୍ରାଣିନାଂ କେନ କର୍ମଣା । ଉଦ୍ଧାରୋ ଵୈ ଭଵେତ୍ତସ୍ମାତ୍କଥଯସ୍ଵ ମମାଗ୍ରତଃ
ଏବେ ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣରେ, ଚୁତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।
ସୂତ ଉଵାଚ- ସାଧୁସାଧୁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ଯାତ୍ମନାଂ ଵରୋ ଭଵାନ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ଜନାନାଂ ଚ ଶୁଭଵାଞ୍ଛୋ ନିରଂତରମ୍
ଶ୍ରୀବେଦବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୌନକ କହିଲେ— କଳିଯୁଗ ଆସିଲାପରେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉଦ୍ଧାର ହେବେ? ଏହା ମୋ ପାଖରେ କହ।
ଏତଦ୍ଵ୍ଯାସଃ ପୁରା ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵପୂଜିତଃ । ପୃଷ୍ଟୋ ଜୈମିନିନା ତଂ ସ ଯଦାହ ଶୃଣୁ ଵୈଷ୍ଣଵ
ସୂତ କହିଲେ— ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଶୁଭ ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଚାହାନ୍ତି, ଏହା ଅତି ଭଲ।
ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣିପତ୍ଯାସୌ ଵ୍ଯାସଂ ସର୍ଵାର୍ଥପାରଗମ୍ । ଗୁରୁଂ ସତ୍ଯଵତୀସୂନୁଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ସର୍ବ ଅର୍ଥର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗୁରୁ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଜୟମିନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଜୈମିନିରୁଵାଚ- କଲୌ ନୃଣାଂ ଭଵେତ୍କେନ ମୋକ୍ଷୋ ଵୈ କଥଯସ୍ଵ ମେ । ଅଲ୍ପେନାପି ଚ ପୁଣ୍ଯେନ ମର୍ତ୍ଯାଶ୍ଚାଲ୍ପାଯୁଷୋ ଯତଃ
ଜୟମିନି କହିଲେ— କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ କେଉଁପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ? କିଛି ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ରହିଥିବା ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଥିବା ମର୍ତ୍ୟମାନେ କେମିତି ଉଦ୍ଧାର ହେବେ? ମୋତେ କହ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ସାଧୁସଂଗାଦ୍ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଶ୍ରଵଣଂ ପ୍ରଭୋ । ହରିଭକ୍ତିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ମାତ୍ତତୋ ଜ୍ଞାନଂ ତତୋ ଗତିଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବା ହୁଏ, ତାହାରୁ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମେ, ତାହାରୁ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ଏବଂ ତାହାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ନ ରୋଚତେ କଥା ଭୂମୌ ପାପିଷ୍ଠାଯ ଜନାଯ ଵୈ । ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସ ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପାପିଷ୍ଠପ୍ରଵରୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ପୃଥିବୀରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ କଥା ରସ ଲାଗେନାହିଁ; ଦ୍ୱିଜ, ଏହିପରି ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଜଣା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ କଥାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽଽନଂଦୀ ଭଵତି ଵୈଷ୍ଣଵଃ । ଅସତ୍ଯାଂ ତାଂ ତୁ ଯୋ ବ୍ରୂଯାଜ୍ଜ୍ଞେଯଃ ସ ପାପିନାଂ ଗୁରୁଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ଭକ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁ ଲୋକ ଭୁଲ କଥା କହିଥାଏ, ସେ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯସ୍ମିନ୍ଯସ୍ମିନ୍ସ୍ଥଲେ ଵିପ୍ର କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵର୍ତତେ କଥା । ତସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଗନ୍ନାଥୋ ଯାତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନ କର୍ହିଚିତ୍
ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଜଗନ୍ନାଥ ଛାଡି ଯାଆନାହିଁ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଯଃ କଥାରଂଭେ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଘ୍ନଂ ନରାଧମଃ । ନରକାନ୍ନିଷ୍କୃତିର୍ନାସ୍ତି ମନ୍ଵଂତରଶତାଵଧି
ଯେ ନରାଧମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଆରମ୍ଭରେ ବାଧା ଦେଇଥାଏ, ସେ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।
ଯେ ପୁରାଣକଥାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିଂଦଂତ୍ଯୁପହସଂତି ଵୈ । ତେଷାଂ କରସ୍ଥା ନରକା ବହୁକ୍ଲେଶକରାଃ ସଦା
ଯେମାନେ ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣି ଉପହାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ସଦା ଅନେକ ଦୁଃଖଦାୟକ ନରକ ରହିଥାଏ।
ଜନ୍ମାଂତରାର୍ଜିତଂ ପାପଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନଶ୍ଯତି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଯୋ ଵୈ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାଂ କରୋତ୍ଯପି
ଯେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମାନ୍ତରରେ ଆର୍ଜିତ ପାପ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ଵୈ ନରଃ କୁର୍ଯାତ୍ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ତଥା । ନ ଜାନେ ଶ୍ରଵଣେ ତସ୍ଯ କା ଗତିର୍ଵା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେ ଲୋକ ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ର କଥା କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଣିବାରେ କେଉଁ ଫଳ ହେବ, ମୁଁ ଜାଣେନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ ପାପଂ ଅକାଲମରଣଂ ତଥା । ସୁରାପାନଂ ତଥାସ୍ତେଯଂ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଯତି ପାପିନଃ
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ, ଅସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ, ମଦ୍ୟପାନ ଓ ଚୋରି — ଏହି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ ପାପୀଙ୍କର।
ପାପଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯଃ ପଶ୍ଚାତ୍ପାପଂ ନିଵର୍ତଯେତ୍ । ତସ୍ଯ ପାପଂ ଵ୍ରଜେନ୍ନାଶମଗ୍ନିନା ତୂଲରାଶିଵତ୍
ଯଦି କୌଣସି ମଣିଷ ପାପ କରିଥିବା ପରେ ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତାହାର ପାପ ଅଗ୍ନିରେ ତୁଳା ଜଳିଯିବା ପରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଵିପ୍ର ତିଷ୍ଠେଦ୍ଵୈ ପୁସ୍ତକଂ ଗୃହେ । ତସ୍ଯ ଗୃହସମୀପଂ ହି ନାଯାଂତି ଯମକିଂକରାଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଥିବା ପୁସ୍ତକ ଘରରେ ରହିଥାଏ, ତେବେ ତାହାର ଘରକୁ ଯମର ସେବକମାନେ ଆସିନଥାନ୍ତି।
ଜୈମିନିରୁଵାଚ- ଵଦଂତି ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍କାଂଶ୍ଚ ଵାଂଚ୍ଛା ବ୍ରୂହି ଗୁରୋ ମମ । ଇଦାନୀଂ ତାନ୍ସମାଜ୍ଞାତୁଂ ତେଷାଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଜୈମିନି କହିଲେ— ଗୁରୁ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଭାଇଷ୍ଣବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ବିଷୟରେ ଏବେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଯୋ ନରୋ ମସ୍ତକେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵୈଷ୍ଣଵାଂଘ୍ରିଜଲଂ ଦ୍ଵିଜ । କରୋତି ସେଚନଂ ପାପୀ ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ତସ୍ଯ କିମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭାଇଷ୍ଣବଙ୍କର ପାଦଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଟାଇଥାଏ, ତାହା ପାଇଁ ତୀର୍ଥସ୍ନାନର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ?
ସାଧୁସଂଗଂ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍କ୍ଷଣଂ ଵାର୍ଦ୍ଧକ୍ଷଣଂ ଦ୍ଵିଜ । ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯଂତି ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାମୁଖାନି ଚ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅଥବା ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସାଧୁମାନଙ୍କ ସଂଗ କରେ, ତାହାର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।