ତୁଲାପୁରୁଷଦାନେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ଜନଃ । ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍କୋଟିଗୁଣଂ ଲଭେତ୍
ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ ଦେଇ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦେଇ ତାହାର ଏକ କୋଟି ଗୁଣା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ କ୍ଷିତିଂ ଦତ୍ଵା ସଶୈଲଵନକାନନାମ୍ । ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ତଦ୍ଵୈ ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାପ୍ରଦଃ
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଦେଇ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦେଇ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଂ ଯୋ ଵୈ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିସୁରାଯ ଚ । ତେନ ଵିପ୍ର ପ୍ରଦତ୍ତାନି ଭୁଵନାନି ଚତୁର୍ଦଶ
ଏ ବିଦ୍ୱାନ, ଯିଏ ଏକ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଏକ ଭ୍ରାମ୍ହଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଚଉଦ ଭୁବନ ଦାନ କରିଥାଏ।
ତୁଲାପୁରୁଷଦାନଂ ଯଃ କରୋତି ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵ । ଜନନ୍ଯାଶ୍ଚୋଦରେ ତସ୍ଯ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ କରେ, ସେ ଆଉ ମା'ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ସାଲଂକାରାଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ଯାଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ନରଃ । ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଏକ ଭଲ ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିବା କନ୍ୟା ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଏ ଓ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯିଣୋ ନାସ୍ତି ନରକାନ୍ନିଷ୍କୃତିଃ ପୁନଃ । କନ୍ଯାଦାନକୃତୋ ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗାଦାଗମନଂ ପୁନଃ
ଯିଏ କନ୍ୟା ବିକ୍ରି କରେ, ସେ ପାଇଁ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ କନ୍ୟା ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଉ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିନାହିଁ।
ଉପାନହୌ ଵାତପତ୍ରଂ ଯୋ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ପ୍ରେତ୍ଯ ଚେଂଦ୍ରପୁରଂ ଗତ୍ଵା ଵସେତ୍କଲ୍ପଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଯିଏ ଭ୍ରାମ୍ହଣଙ୍କୁ ଚପଲା କିମ୍ବା ବାତରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହରକୁ ଯାଏ ଓ ଚାରି କଳ୍ପ ଅବଧି ତାହାଁରେ ବସିଥାଏ।
ଵସ୍ତ୍ରଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ଦିଵ୍ଯଂ ସାଧଵେ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଯତେ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଦିଵ୍ଯାଂବରଧରଶ୍ଚିରଂ ତିଷ୍ଠେଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯିଏ ଏକ ମହାନ ଭ୍ରାମ୍ହଣଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥାଏ।
ଧେନୁଂ ପୁରାତନୀଂ ଯଚ୍ଛେଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଜରିତଂ ଦ୍ଵିଜ । ନୂତ୍ନାଂ ରଜୋଵତୀଂ କନ୍ଯାଂ ସ ଗଚ୍ଛେନ୍ନିରଯଂ ତଥା
ଯିଏ ଭ୍ରାମ୍ହଣଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ଗାଈ ଓ ଜରାପୁରା ଜାମା ଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ନୂତନ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଦେଇଥାଏ, ସେ ନରକକୁ ଯାଏ।
କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯିଣୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ପଶ୍ଯେଲ୍ଲପନଂ ବୁଧଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି କୁର୍ଯ୍ଯାନ୍ମାର୍ତଂଡ ଦର୍ଶନମ୍
ଏ ବ୍ରାମ୍ହଣ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କନ୍ୟା ବିକ୍ରି କରୁଥିବା ଲୋକ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅଜାଣି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ପାପ ରୁ ମୁକ୍ତି ମାଗିବା ଉଚିତ୍।
ଫଲଦାତା ନରୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ତ୍ରିଦିଵଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଭୁଂକ୍ତେ କଲ୍ପସହସ୍ରାଣି ଫଲଂ ତତ୍ରାମୃତୋପମମ୍
ଏ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଫଳ ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ ଓ ଏଠାରେ ହଜାର କଳ୍ପ ଅବଧି ଅମୃତ ସମ ପ୍ରତିଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଶାକଂ ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଶିଵସ୍ଯଭଵନଂ ଦ୍ଵିଜ । ଯାତି କଲ୍ପଦ୍ଵଯଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ପାଯସଂ ସୁରୈଃ
ଏ ଦ୍ୱିଜ, ଯିଏ ଶାକ ଦାନ କରେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଏ, ଦୁଇ କଳ୍ପ ଅବଧି ରହିଥାଏ ଓ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ପାୟସ ଖାନ୍ତି, ତାହା ଉପଭୋଗ କରେ।
ଘୃତଦୋ ଦଧିଦଶ୍ଚୈଵ ତକ୍ରଦୋ ଦୁଗ୍ଧଦସ୍ତଥା । ଵିଷ୍ଣୋର୍ନିକେତନଂ ଗତ୍ଵା ସୁଧାପାନଂ କରୋତି ସଃ
ଯିଏ ଘିଅ, ଦହି, ତକର, କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଏ ଓ ଏଠାରେ ଅମୃତ ପାନ କରେ।
ଗଂଧଦଃ ପୁଷ୍ପଦଶ୍ଚୈଵ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାତି ସୁରାଲଯମ୍ । ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଗଂଧପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତଃ
ଯିଏ ଗନ୍ଧ କିମ୍ବା ଫୁଲ ଦାନ କରେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଏ ଓ ହଜାର କଳ୍ପ ଅବଧି ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ।
ଶଯ୍ଯାଦାନଂ ଦାନସାରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଦଦାତି ଯଃ । ସ ଯାତି ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପର୍ଯ୍ଯଂକେ ଶେରତେ ଚିରମ୍
ଯିଏ ଭ୍ରାମ୍ହଣଙ୍କୁ ଶୟ୍ୟା ଦାନ କରେ, ଯାହା ଦାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଏ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୟ୍ୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ।
ପୀଠଦାତା ଦୀପଦାତା ସର୍ଵଦୁଷ୍କୃତଵର୍ଜିତଃ । ସ୍ଵର୍ଗେ ସିଂହାସନେ ତିଷ୍ଠେଜ୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଦୀପାଵଲୀଵୃତଃ
ଯିଏ ଆସନ କିମ୍ବା ଦୀପ ଦାନ କରେ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସିଂହାସନରେ ବସି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପମାଳାରେ ଘିରି ରହିଥାଏ।
ତାଂବୂଲଂ ଯୋ ନରୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିଂ ଭୁଂକ୍ତେଽଖିଲାଂ ସୁଖମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଦେଵାଂଗନାକ୍ରୋଡେ ସୁପ୍ତସ୍ତାଂବୂଲମତ୍ତି ଵୈ
ଯିଏ ତାମ୍ବୁଲ ଦାନ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବୀମାନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୁଇ ତାମ୍ବୁଲ ଖାଏ।
ଵିଦ୍ଯାଦାନଂ ଦାନଵରଂ କରୋତି ଯୋ ନରୋତ୍ତମଃ । ପ୍ରେତ୍ଯ ସ ସନ୍ନିଧିଂ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତିଷ୍ଠେଦ୍ଯୁଗଶତତ୍ରଯମ୍
ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦାନ ଯାହା ଦାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ତିନି ଶତ କଳ୍ପ ଅବଧି ରହିଥାଏ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଜ୍ଞାନଂ ତତସ୍ତତ୍ର ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭ । ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୋତି ଶ୍ରୀହରେଃ କୃପଯା ଦ୍ଵିଜ
ଏଠାରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା, ଯାହା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ, ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ।
ଅନାଥଂ ଦୁଃଖିତଂ ଵିପ୍ରଂ ପାଠଯେଦ୍ଵୈ ନରୋତ୍ତମଃ । ଶ୍ରୀହରେର୍ଭଵନଂ ଯାତି ପୁନର୍ଜନ୍ମଵିଵର୍ଜିତଃ
ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ଯଦି ଏକ ଅନାଥ ଦୁଃଖିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାଠ କରାଇଥାଏ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥାଏ, ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ।
ଯୋ ନରଃ ପୁସ୍ତକଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ । ପ୍ରତିଵର୍ଣଂ ଲଭେତ୍ପୁଣ୍ଯଂ କପିଲାକୋଟିଦାନଜମ୍
ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କିଏ ଗ୍ରନ୍ଥ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପ୍ରତି ଅକ୍ଷର ପାଇଁ କପିଳା ଗାଁ ଦାନର ଦଶ ଲକ୍ଷ ପୁଣ୍ୟ ପାଏ।
ମଧୁଦୋ ଗୁଡଦଶ୍ଚୈଵ ମର୍ତ୍ଯୋ ଯାତୀକ୍ଷୁସାଗରମ୍ । ଲଵଣପ୍ରଦୋ ନରୋ ଯାତି ଵାରୁଣଂ ଲୋକମେଵ ଚ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ମଧୁ କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଇକ୍ଷୁର ସାଗରକୁ ଯାଇଥାଏ; ଯେଉଁଠି ଲୁଣ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାରୁଣ ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାନାନାମନ୍ନଂ ଵାରି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୈର୍ମୁନିଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ପ୍ରଵରଂ ଵୈ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତମ୍
ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରୁ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣିକୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ମୁନିମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନେ କରିଛନ୍ତି।
ଅନ୍ନଂ ଵାରି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେନ ଦତ୍ତଂ ମହୀତଲେ । ତେନ ଦତ୍ତାନି ଦାନାନି ସର୍ଵାଣି ଚ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି କିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଦେଇଛି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଅନ୍ନଦୋ ଯୋ ନରୋ ଵିପ୍ର ପ୍ରାଣଦଶ୍ଚ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତଃ । ତସ୍ମାତ୍ସମସ୍ତଦାନାନାମନ୍ନଦୋ ଲଭତେ ଫଲମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଏ।
ଯଥାଚାନ୍ନଂ ତଥା ଵାରି ଦ୍ଵେ ତୁଲ୍ଯେ ଚ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତେ । ଵାରିଣା ଚ ଵିନା ଚାନ୍ନଂ ସିଦ୍ଧଂ ନ ସ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯେପରି ଖାଦ୍ୟ, ସେପରି ପାଣି; ଦୁଇଟି ସମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାଣି ଛଡ଼ା ଖାଦ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
କ୍ଷୁଧା ତୃଷା ଦ୍ଵିଜ ଵ୍ଯାଘ୍ର ଦ୍ଵେ ଚ ତୁଲ୍ଯେ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତେ । ଅତଶ୍ଚାନ୍ନଂ ଚ ତୋଯଂ ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ବୁଧୈରପି
ଖୁଦା ଓ ତିଆଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଇଟି ସମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେଣୁ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣିକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କୁହିଛନ୍ତି।
ଅନ୍ନଦାନଂ କ୍ଷିତୌ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯେ କୁର୍ଵଂତି ନରୋତ୍ତମାଃ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ଗଚ୍ଛଂତି ହରିମଂଦିରମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥାଏ।
ଯାଵଂତ୍ଯନ୍ନାନି ଭୋ ଵିପ୍ର ଯଚ୍ଛତି କ୍ଷିତିମଂଡଲେ । ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଶ୍ଚ ତାଵଂତ୍ଯୋ ନଶ୍ଯଂତ୍ଯେଵ ତପୋଧନ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତି, ସେତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତପସ୍ୱୀ।
ଯଚ୍ଛତାଂ ଚାନ୍ନଦାନାନି ଶରୀରାଣି ଚ ପାତକମ୍ । ଗାତ୍ରାଣି ଗୃହ୍ଣତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସହସା ଯାଂତି ଶୌନକ
ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଥିବା ପାପ ନୂତନ ଶରୀର ମିଳିବା ସମୟରେ ସହସା ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ଶୌନକ।