ଆଗତା ଜ୍ଞାତଯଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାସ୍ତସ୍ଯ ପାପପରାଯଣମ୍ । ଜ୍ଞାତଯ ଊଚୁଃ। ରେ ରେ ମୂଢ ଦୁରାଚାର ଵିନାଶଂ ପ୍ରତିନୀଯତେ । ଯା ପ୍ରତିଷ୍ଠାର୍ଜିତା ପୂର୍ଵୈରସ୍ମାକଂ ନିର୍ମଲେଽନ୍ଵଯେ
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାତିମାନେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିବା ଲୋକଟିଏକୁ କହିଲେ: 'ଅରେ ମୂଢ଼, ଦୁରାଚାରୀ, ତୁମେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ଏହି ପବିତ୍ର କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛ।'
ଇତି କ୍ରୁଦ୍ଧା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପକୀର୍ତିଭଯାଦପି । ପାପିନାଂ ପ୍ରଵରଂ ସର୍ଵେ ତତ୍ଯଜୁସ୍ତଂ କୁଲାଦରମ୍
ଏହିପରି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ନଷ୍ଟ ହେବାର ଭୟରେ, ସମସ୍ତେ ସେଇ ପାପୀ, କୁଳର ଅପମାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ଗତୋ ମହାରଣ୍ଯଂ ଵିନଷ୍ଟାଖିଲ ଵୈଭଵଃ । କୁର୍ଯାତ୍ସ ଦସ୍ଯୁଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦସ୍ଯୁକର୍ମ ନିରଂତରମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଧନ ହରାଇ, ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚଲିଗଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଚୋରମାନୋଁ ସହିତ ଚୋରା କାମରେ ଲାଗି ରହିଲେ।
ପଥି ପ୍ରଗଚ୍ଛତାଂ ତେଷାଂ ଭଯାଦ୍ଵିପ୍ର ନ ଖାଦିତୁମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତଂ କିଂଚିତ୍କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତାସ୍ତେ ଗତାଶ୍ଚାନ୍ଯ ସ୍ଥଲଂ ପ୍ରତି
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ଭୟରେ ସେମାନେ ମିଳିଥିବା କିଛି ଖାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତ୍ର ପ୍ରଵିଷ୍ଟାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁଣ୍ଯଜନାନ୍ବହୂନ୍ । ଧାତ୍ରୀମୂଲେ ସ୍ଥିତାନ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତେ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଉତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧାତ୍ରୀ ଗଛ ତଳେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ତେ ଦସ୍ଯଵୋ ଵିପ୍ର ଗତା ଦଂଡକରୋଽପି ସଃ । ତେଷାଂ ପରିସରଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରଣାମଂ ଵୈ ଚକାର ହ
ସମସ୍ତ ଚୋରମାନେ, ଦଣ୍ଡକ ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଦଂଡକର ଉଵାଚ। କ୍ଷୁଧାର୍ତୋଽହଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ପ୍ରାଣା ଯାସ୍ଯଂତି ମେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଦଦଧ୍ଵଂ ଖାଦିତୁଂ କିଂଚିଦ୍ଯୁଷ୍ମାକଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ଦଣ୍ଡକ କହିଲେ: 'ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ମୁଁ ଭୋକରେ କ୍ଷୀଣ, ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଯିବ, ଦୟାକରି ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'
ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଚୋଚୁସ୍ତେ ଧର୍ମତତ୍ପରାଃ । ସର୍ଵପାପହରେ ତ୍ଵଂ ଚ ଵିଖ୍ଯାତେ ଵିଷ୍ଣୁପଂଚକେ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବାମାନେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁପଞ୍ଚକରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।'
କଥମନ୍ନଂ ଖାଦିତୁଂ ତେ ଵାଂଛା ତ୍ଵଦ୍ଯ ହରେର୍ଦିନେ । ଵିଶେଷଂ ତେ ବ୍ରୂହି ସଂଜ୍ଞା କାତେ ଭଵତି ସାଂପ୍ରତମ୍
'ହରିଙ୍କର ଦିନରେ ଆଜି ତୁମେ ଖାଇବାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁଛ? ତୁମର ନାଁ କଣ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅବସ୍ଥା କଣ, ଆମକୁ କୁହ।'
ସ ଉଵାଚ ମୁଦା ଵିପ୍ରା ନାମ୍ନା ଦଂଡକରୋପ୍ଯହମ୍ । ସର୍ଵପାପସମାଯୁକ୍ତଶ୍ଚୋଦ୍ଧାରୋ ମେ କଥଂ ଭଵେତ୍
ସେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: 'ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୋର ନାଁ ଦଣ୍ଡକ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, କିପରି ମୋର ଉଦ୍ଧାର ହେବ?'
ଊଚୁସ୍ତେ ଵୈ ଵ୍ରତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୁପଂଚକମ୍ । ଵିପ୍ରାଣାମାଜ୍ଞଯା ଵିପ୍ର ଚକାର ଵିଷ୍ଣୁପଂଚକମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ: 'ବିଷ୍ଣୁପଞ୍ଚକର ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ କର।' ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁପଞ୍ଚକ କଲେ।
ସ ପ୍ରେତ୍ଯ ଚ ହରେଃ ସ୍ଥାନମାରୁହ୍ଯ ସ୍ଯଂଦନେ ଵରେ । ଆସାଦ୍ଯ ଶ୍ରୀହରେରୂପଂ ତସ୍ଥୌ ଜନ୍ମଵିଵର୍ଜିତଃ
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଯାଇ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ରୂପ ପାଇଲେ ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାଖ୍ଯାନଂ ପାପନାଶନମ୍ । କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ପାପଂ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେମାନଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୂରିଯାଏ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ। ଵିଦୁଷାଂଵର ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ କଥଯସ୍ଵ ମହାମତେ । ଇଦାନୀଂ ମମ ଦାନାନାଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କ୍ରମତୋ ମୁନେ
ଶୌନକ କହିଲେ: ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ବଡ଼ ମନ ଥିବା ମୁନି, ଏବେ ମୋତେ ଦାନର ମହିମାକୁ ଏକ ପରେ ଏକ କହିଦିଅ।
ସୂତ ଉଵାଚ। କ୍ଷିତିଦାନଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନାନାମୁତ୍ତମଂ ମତମ୍ । ଯେନ କୃତଂ ଵୈ ତଦ୍ଦାନଂ ସର୍ଵଦାନଫଲଂ ମତମ୍
ସୂତ କହିଲେ: ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୂମି ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନାଯାଏ; ଯେଉଁଠି ଏହି ଦାନ ଦିଯାଏ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ।
କ୍ଷିତିଂ ସସସ୍ଯାଂ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଯାଵଦିଂଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଯେଉଁଠି ଭୂମି ସହ ଫସଲ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଯାଏ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ଚଉଦି ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ କରିଥିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଜନ୍ମ ଚାସାଦ୍ଯ ସାର୍ଵଭୌମସ୍ତତୋ ନୃପଃ । ମହୀଂ ସର୍ଵାଂ ଚିରଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ରଜେଦ୍ଵୈ ଶ୍ରୀହରେର୍ଗୃହମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି।
ଗୋଚର୍ମମାତ୍ରାଂ ଭୂମିଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ସ ଗଚ୍ଛତି ହରେର୍ଗେହଂ ସର୍ଵପାପଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯେଉଁଠି ଗଉ ଚରମ ପରିମାଣ ଭୂମି ଏକ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦିଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି।
ଶତଂ ଗାଵୋ ଵୃଷଶ୍ଚୈକୋ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠଂତ୍ଯଯଂତ୍ରିତାଃ । ଗୋଚର୍ମମାତ୍ରାଂ ତାଂ ଭୂମିଂ ପ୍ରଵଦଂତି ମହର୍ଷଯଃ
ଯେଉଁଠି ଏକ ଶତ ଗଉ ଓ ଏକ ବଳଦ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବରୋଧ ବିନା ରହିପାରନ୍ତି, ସେ ଗଉ ଚରମ ପରିମାଣ ଭୂମି ବୋଲି ମହାର୍ଷିମାନେ କହନ୍ତି।
ଭୂମିନେତା ଭୂମିଦାତା ଦ୍ଵୌ ଚାପି ସ୍ଵର୍ଗଗାମିନୌ । ଗ୍ରାହ୍ଯା ଭୂମିର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦାନଶତାନ୍ଯପି
ଭୂମି ନେଇଥିବା ଓ ଦାନ କରିଥିବା ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ଦ୍ୱିଜମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଭୂମି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ ଦାନ ଶତଗୁଣ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ।
ଅଜ୍ଞାନୀ ଭୂସୁରୋ ଯସ୍ତୁ ତ୍ଯଜେଦ୍ଭୂମିଂ ଵିମୋହିତଃ । ପ୍ରତିଜନ୍ମନ୍ଯସୌ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଚ୍ଚାତ୍ଯଂତ ଦୁଃଖଭାକ୍
ଯେଉଁ ଭୂସୁର ଅଜ୍ଞାନରୁ ଭୂମି ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।
ଅନ୍ଯତୋ ଯଃ ସମାସାଦ୍ଯ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୂମିଂ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ତସ୍ମୈ ଵିପ୍ର ଜଗନ୍ନାଥୋ ଦଦାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଅନ୍ୟଠାରୁ ଭୂମି ପାଇ ଏକ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦିଏ, ସେଉଁଠି ଜଗନ୍ନାଥ ତାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଚ ମେଦିନୀଂ ଯୋ ହରେଦ୍ଦ୍ଵିଜ । ଯୁକ୍ତଃ କୋଟିକୁଲୈର୍ଯାତି ନରକଂ ଚାତିଦାରୁଣମ୍
ଏକ ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ଦିଆ ଭୂମି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଦିଆ ଭୂମି ନେଇଥିଲେ, ସେ କୋଟି କୋଟି ପରିବାର ସହ ଅତି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଉଛି।
ହରେଦ୍ଯୋ ଵୈ ମହୀଂ ଵିପ୍ର ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଯୋରପି । ନ ଦୃଷ୍ଟା ନିଷ୍କୃତିସ୍ତସ୍ଯ କୋଟିକଲ୍ପଶତୈର୍ମୁନେ
ଯେଉଁଠି ଭୂମି ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନେଇଥିବା, ମୁନି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୋଟି କଳ୍ପ ଶତ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ।
ଭୂମିଂ ଯୋ ପରଦତ୍ତାଂ ଚ ରକ୍ଷତି କ୍ଷ୍ମାପତିର୍ଦ୍ଵିଜ । ପୁଣ୍ଯଂ କୋଟିଗୁଣଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ତସ୍ଯ ଦାନଂ ଜନାଦପି
ଯେଉଁ ରାଜା ଅନ୍ୟର ଦିଆ ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜ, ସେ ଲୋକଙ୍କ ଦାନରୁ କୋଟି ଗୁଣ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ପାଉଛନ୍ତି।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ମହୀଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଜ । ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାନ୍ମର୍ତ୍ଯୋ ଧେନୁଂ ଯଚ୍ଛନ୍ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଦେଇ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଦ୍ୱିଜ, ଏକ ଗଉ ଦିଏ ଯେଉଁ ମାନବ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପୁଣ୍ୟ ପାଉଛି।
ଦଦାତି ଵୃଷଭଂ ଯସ୍ତୁ ଦରିଦ୍ରାଯ କୁଟୁଂବିନେ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଶିଵଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ଏକ ଦରିଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥକୁ ବଳଦ ଦିଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବ ଲୋକକୁ ଯାଉଛି।
ତିଲପ୍ରମାଣଂ ସ୍ଵର୍ଣଂ ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ହରେର୍ନିକେତନଂ ଯାତି ଯୁକ୍ତଃ କୋଟିକୁଲୈରପି
ଯେଉଁଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତିଳ ପରିମାଣ ସୁନା ଦିଯାଏ, ସେ କୋଟି କୋଟି ପରିବାର ସହ ହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି।
ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ରଜତଂ ଵିପ୍ର ସାଧଵେ ଭୂସୁରାଯ ଵୈ । ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଚଂଦ୍ରଲୋକଂ ଚ ପିବେତ୍ତତ୍ରାମୃତଂ ସଦା
ଯେଉଁଠି ଏକ ସାଧୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାନ୍ଦି ଦିଯାଏ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ପାଇ ତାହାଁରେ ସଦା ଅମୃତ ପିଉଛି।
ପ୍ରଵାଲଂ ମୌକ୍ତିକଂ ଚୈଵ ହୀରକଂ ଚ ମଣିଂ ତଥା । ଯୋ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା, ହୀରା କିମ୍ବା ମଣି ଦିଯାଏ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଉଛି।